یول‌پرس | YolPress


Channel's geo and language: Iran, Persian
Category: not specified


رسانه خبری - تحلیلی مناطق تورک‌نشین ایران
www.YolPress.ir
ارتباط با یول‌پرس
@yolpress_admin
کد شامد
1-1-969-61-4-1
لینک شامد
http://l1l.ir/2y7c

Related channels

Channel's geo and language
Iran, Persian
Category
not specified
Statistics
Posts filter


ایران آماده اعزام کاروان نفتکش‌ها به چین؛ هشدار تهران به آمریکا درباره پیامدهای حمله

گزارش‌ها از آماده‌سازی ده‌ها نفتکش ایرانی برای حرکت به سمت چین حکایت دارد؛ اقدامی که هدف آن شکستن محاصره دریایی آمریکا و ازسرگیری صادرات نفت ایران عنوان شده است.

صابرین‌نیوز، رسانه نزدیک به سپاه، از آماده‌سازی ده‌ها نفتکش برای حرکت به مقصد چین خبر داده است. خبرگزاری فارس نیز در یادداشتی خواستار اعزام کاروان نفتکش‌های ایرانی برای به چالش کشیدن محاصره آمریکا شده است.

هم‌زمان، رسانه‌های نزدیک به سپاه هشدار داده‌اند که هرگونه حمله آمریکا به نفتکش‌های ایرانی با پاسخ نظامی تهران روبه‌رو خواهد شد. در این هشدارها، تأسیسات و پایانه‌های نفتی عربستان، امارات، قطر، کویت و بحرین نیز به‌عنوان اهداف احتمالی پاسخ ایران مطرح شده‌اند.

حسین محبی، سخنگوی سپاه پاسداران، نیز با تأکید بر مخالفت ایران با ادامه محاصره اعلام کرده است: «ما اجازه نخواهیم داد محاصره دریایی، زمینی و هوایی که بر کشور ما تحمیل شده، ادامه یابد.»

در همین حال، رویترز به نقل از شرکت ردیابی نفتکش TankerTrackers گزارش داده است که یک نفتکش در خلیج فارس از طریق انتقال نفت از کشتی به کشتی، در حال بارگیری نفت خام ایران بوده است. به گفته این شرکت، عبور موفق این محموله می‌تواند نخستین صادرات دریایی موفق نفت ایران از زمان برقراری مجدد محاصره آمریکا در ماه ژوئیه باشد.

آماده‌سازی کاروان نفتکش‌ها در شرایطی مطرح می‌شود که چین اصلی‌ترین خریدار نفت ایران است و جلوگیری از صادرات نفت، یکی از اهداف اصلی فشار واشنگتن بر تهران به شمار می‌رود.

اعزام کاروان نفتکش‌های ایرانی به مقصد چین، اگر عملی شود، صرفاً یک اقدام تجاری نیست؛ بلکه به معنای به چالش کشیدن مستقیم محاصره دریایی آمریکا خواهد بود. واشنگتن در برابر این اقدام با یک انتخاب حساس روبه‌روست: اجازه عبور نفتکش‌ها یا تلاش برای متوقف کردن آن‌ها با ابزار نظامی.

در مقابل، تهران نیز هشدار داده است که حمله به نفتکش‌های ایرانی بدون پاسخ نخواهد ماند و دامنه واکنش می‌تواند به تأسیسات نفتی کشورهای منطقه کشیده شود.

در چنین شرایطی، یک برخورد نظامی در دریا می‌تواند زنجیره‌ای از واکنش‌ها را به راه بیندازد و جنگ را بار دیگر شعله‌ور کند. خطر اصلی آن است که یک درگیری محدود بر سر عبور نفتکش‌ها، به تقابل گسترده‌تری میان ایران و آمریکا تبدیل شود و امنیت انرژی کل منطقه را به خطر بیندازد.

خلیج فارس بار دیگر در آستانه یک آزمون خطرناک قرار گرفته است؛ آزمونی که نتیجه آن می‌تواند نه‌تنها سرنوشت صادرات نفت ایران، بلکه آینده آتش‌بس و ثبات منطقه را تحت تأثیر قرار دهد.

@Yol_press


زنوزی‌مطلق: بیرانوند عضوی از خانواده بزرگ تراکتور بوده و موفقیت او را افتخار خود و مجموعه باشگاه می‌دانیم

محمدرضا زنوزی‌مطلق، مالک باشگاه تراکتور، در پی انتخاب علیرضا بیرانوند به‌عنوان مرد سال فوتبال آسیا، این موفقیت را تبریک گفت و او را شایسته این عنوان دانست.

به گزارش رسانه رسمی باشگاه تراکتور، زنوزی‌مطلق با اشاره به سال‌ها تلاش و افتخارآفرینی بیرانوند در فوتبال ایران و عرصه بین‌المللی، حضور در جام جهانی و درخشش در رقابت‌های باشگاهی آسیا را بخشی از کارنامه ارزشمند این دروازه‌بان عنوان کرد.

وی همچنین انتخاب بیرانوند را افتخاری برای فوتبال ایران دانست و تأکید کرد که این بازیکن با درخشش خود نام کشورمان را در آسیا مطرح کرده است.

مالک تراکتور در بخش دیگری از پیام خود نوشت: «بیرانوند عضوی از خانواده بزرگ تراکتور بوده و موفقیت او را افتخار خود و مجموعه باشگاه می‌دانیم.»

زنوزی‌مطلق در پایان ضمن تبریک این موفقیت به بیرانوند و هواداران تراکتور، ابراز امیدواری کرد که این دروازه‌بان در ادامه مسیر حرفه‌ای خود نیز با پیراهن تراکتور به افتخارآفرینی ادامه دهد.

@Yol_press


علیرضا بیرانوند مرد سال فوتبال آسیا شد

در مراسم برترین‌های فوتبال آسیا علیرضا بیرانوند بازیکن تیم فوتبال تراکتور از ایران موفق شد جایزه مرد سال فوتبال آسیا را از آن خود کند.

@Yol_press


در شرایطی که ترکیه، عربستان و دیگر کشورهای منطقه برای تثبیت جایگاه خود در نظم جدید تلاش می‌کنند، محدودشدن گزینه‌های دیپلماتیک و اقتصادی ایران می‌تواند به تضعیف موقعیت آن منجر شود. کشورهای منطقه منتظر نمی‌مانند تا ایران از فرصت‌های ازدست‌رفته خود استفاده کند؛ آنها مسیرهای جایگزین را می‌سازند و سهم بیشتری از معادلات اقتصادی و سیاسی به دست می‌آورند.

مسئله فقط این نیست که آمریکا، چین و روسیه چه توافقی با یکدیگر خواهند داشت؛ مسئله این است که ایران در این معادلات چه جایگاهی خواهد داشت. آیا تهران می‌تواند به بازیگری تبدیل شود که دیگران ناچار باشند منافع و مواضعش را در محاسبات خود لحاظ کنند، یا همچنان درباره آن تصمیم گرفته خواهد شد، بی‌آنکه در تصمیم‌گیری سهم مؤثری داشته باشد؟

تاریخ کنفرانس تهران یک هشدار روشن دارد. میزبانی یک کشور از مهم‌ترین مذاکرات جهان، لزوماً به معنای برخورداری آن از قدرت سیاسی نیست. در سال ۱۹۴۳، سه قدرت بزرگ در تهران درباره آینده جهان تصمیم گرفتند و ایران بیشتر از آنکه طرف مذاکره باشد، بخشی از معادلات آنها بود.

امروز نیز خطر تکرار همان موقعیت وجود دارد؛ با این تفاوت که این بار ایران نه تحت اشغال نظامی قدرت‌های خارجی، بلکه در شرایطی قرار دارد که میزان قدرت اقتصادی، دیپلماتیک و منطقه‌ای آن تعیین می‌کند تا چه اندازه می‌تواند از منافع ملی خود دفاع کند.

تفاوت میان کشوری که درباره‌اش مذاکره می‌کنند و کشوری که پشت میز مذاکره می‌نشیند، همان تفاوت میان موضوع سیاست بین‌الملل و بازیگر آن است؛ و این شاید مهم‌ترین درسی باشد که تهران ۱۹۴۳ برای تهران امروز دارد.

@Yol_press


از تهران تا جهان امروز؛ آیا قدرت‌های بزرگ در حال تقسیم دوباره جهان هستند؟

یول‌پرس| در نوامبر ۱۹۴۳، تهران میزبان یکی از مهم‌ترین نشست‌های سیاسی قرن بیستم بود. استالین، روزولت و چرچیل، رهبران سه قدرت اصلی متفقین، در پایتخت ایران گرد هم آمدند تا درباره سرنوشت جنگ جهانی دوم و آینده جهان پس از شکست آلمان نازی تصمیم بگیرند. تهران در آن روزها میزبان مذاکراتی بود که مسیر تحولات سیاسی و جغرافیایی جهان را تغییر داد؛ اما یک واقعیت تاریخی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد: کشوری که میزبان این نشست بود، خود در جایگاه تصمیم‌گیرندگان حضور نداشت.

ایران در آن مقطع تحت اشغال نیروهای متفقین قرار داشت و با وجود اهمیت راهبردی و جغرافیایی‌اش، نقشی در مذاکرات اصلی سه رهبر ایفا نمی‌کرد. تهران محل گفت‌وگوی قدرت‌ها بود، نه محل تصمیم‌گیری مستقل ایران درباره سرنوشت خود.

دو سال بعد، همین سه رهبر در یالتا گرد هم آمدند و درباره ترتیبات جهان پس از جنگ، آینده اروپا و حوزه‌های نفوذ قدرت‌ها مذاکره کردند. آنچه بعدها به نظم دوقطبی جنگ سرد انجامید، تا اندازه زیادی ریشه در همین مذاکرات و توافقات داشت.

اکنون، بیش از هشت دهه پس از آن روزها، بار دیگر این پرسش مطرح است: آیا جهان در آستانه شکل‌گیری یالتای دیگری قرار دارد؟

رقابت میان آمریکا، چین و روسیه وارد مرحله تازه‌ای شده است. جنگ اوکراین، مسئله تایوان، رقابت بر سر فناوری، منابع انرژی و مسیرهای تجاری، تنها بخشی از اختلافاتی است که آینده مناسبات قدرت را تعیین می‌کنند. هر سه کشور در تلاش‌اند جایگاه خود را در نظم آینده تثبیت کنند؛ هرچند منافع آنها در بسیاری از پرونده‌ها با یکدیگر در تضاد است.

آمریکا همچنان به دنبال حفظ برتری جهانی و جلوگیری از گسترش نفوذ چین است. پکن با تکیه بر قدرت اقتصادی و صنعتی خود، در پی تغییر موازنه قدرت و کاهش وابستگی به ساختارهای تحت رهبری واشنگتن است. روسیه نیز تلاش می‌کند موقعیت خود را در معادلات امنیتی اروپا و اوراسیا حفظ کند و به رسمیت شناخته‌شدن منافع راهبردی‌اش را به دست آورد.

در چنین شرایطی، گفت‌وگو میان رهبران قدرت‌های بزرگ، حتی اگر به توافقی جامع منجر نشود، می‌تواند بر سرنوشت بسیاری از مناطق جهان تأثیر بگذارد. تجربه تاریخی نشان داده است که قدرت‌های بزرگ، در زمان ضرورت، اختلافات خود را کنار می‌گذارند و برای تأمین منافع مشترک به مذاکره می‌نشینند؛ مذاکره‌ای که گاهی هزینه‌های آن را کشورهای خارج از میز تصمیم‌گیری می‌پردازند.

البته جهان امروز با سال ۱۹۴۵ تفاوت‌های اساسی دارد. هند، اتحادیه اروپا، ترکیه، عربستان و دیگر قدرت‌های منطقه‌ای، هرکدام منافع و محاسبات مستقلی دارند. بنابراین، تقسیم جهان به شکل کلاسیک دوران پس از جنگ جهانی دوم چندان ساده نیست. با این حال، رقابت برای تعیین حوزه‌های نفوذ و شکل‌دادن به ترتیبات جدید امنیتی و اقتصادی همچنان ادامه دارد.

ایران؛ از میزبان مذاکرات تا موضوع چانه‌زنی قدرت‌ها

در این میان، جایگاه ایران اهمیت ویژه‌ای دارد. شاید مهم‌ترین شباهت میان تهران سال ۱۹۴۳ و شرایط امروز، نه در ترکیب رهبران حاضر در مذاکرات، بلکه در موقعیت خود ایران باشد.

در کنفرانس تهران، استالین، روزولت و چرچیل درباره آینده جنگ و جهان پس از آن مذاکره کردند، اما ایران در جایگاه یک طرف مؤثر در این تصمیم‌گیری حضور نداشت. اکنون نیز این نگرانی وجود دارد که تهران بار دیگر به جای آنکه یکی از بازیگران تعیین‌کننده معادلات منطقه‌ای باشد، به موضوع گفت‌وگو و چانه‌زنی قدرت‌های بزرگ تبدیل شود.

ایران امروز در پرونده‌های متعددی با منافع قدرت‌های جهانی گره خورده است؛ از برنامه هسته‌ای و تحریم‌ها گرفته تا امنیت خلیج فارس، مناسبات با روسیه و چین، کریدورهای تجاری و آینده ترتیبات امنیتی خاورمیانه. اما قرارگرفتن نام ایران در مرکز این معادلات، الزاماً به معنای برخورداری از قدرت تأثیرگذاری بر آنها نیست.

این همان نقطه‌ای است که باید مورد توجه قرار گیرد: ممکن است درباره ایران تصمیم گرفته شود، بدون آنکه ایران در شکل‌گیری آن تصمیم سهم تعیین‌کننده‌ای داشته باشد.

موقعیت جغرافیایی ایران، منابع انرژی و قرارگرفتن در مسیر اتصال آسیای مرکزی، قفقاز، خلیج فارس و آب‌های آزاد، ظرفیت‌های مهمی برای نقش‌آفرینی در نظم آینده جهان ایجاد کرده است. با این حال، این ظرفیت‌ها زمانی به قدرت سیاسی تبدیل می‌شوند که با اقتصاد توانمند، دیپلماسی فعال و روابط متوازن با قدرت‌های جهانی همراه باشند.

ادامه👇👇👇

@Yol_press


از تهران تا جهان امروز؛ آیا قدرت‌های بزرگ در حال تقسیم دوباره جهان هستند؟

یول‌پرس | در نوامبر ۱۹۴۳، تهران میزبان یکی از مهم‌ترین نشست‌های سیاسی قرن بیستم بود. استالین، روزولت و چرچیل، رهبران سه قدرت اصلی متفقین، در پایتخت ایران گرد هم آمدند تا درباره سرنوشت جنگ جهانی دوم و آینده جهان پس از شکست آلمان نازی تصمیم بگیرند. تهران در آن روزها میزبان مذاکراتی بود که مسیر تحولات سیاسی و جغرافیایی جهان را تغییر داد؛ اما یک واقعیت تاریخی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد: کشوری که میزبان این نشست بود، خود در جایگاه تصمیم‌گیرندگان حضور نداشت.

ادامه👇👇👇

@Yol_press


رضا پهلوی؛ از هم‌پیمانی با اسرائیل تا پروژه تضعیف و تجزیه ایران

یول‌پرس | رضا پهلوی در نشستی مجازی با اسحاق هرتزوگ، رئیس‌جمهور اسرائیل، که به میزبانی دانشگاه بن‌گوریون برگزار شد، از ضرورت «تمام کردن کار» جمهوری اسلامی سخن گفت و خواستار حمایت خارجی از نیروهای داخل ایران شد. هرتزوگ نیز با قدردانی از دوستی پهلوی، بر تمایز میان حکومت ایران و مردم این کشور تأکید کرد.

این دیدار بار دیگر پیوند سیاسی میان رضا پهلوی و تل‌آویو را آشکار کرد؛ پیوندی که ریشه در مناسبات دوره پهلوی دارد، اما امروز در بستری کاملاً متفاوت دنبال می‌شود. بازگشت به روابط گذشته و استقرار حکومتی همسو با اسرائیل، ظاهر این ماجراست؛ در پس این هدف، پروژه‌ای عمیق‌تر جریان دارد: تضعیف انسجام ملی ایران و فراهم کردن زمینه تجزیه آن از مسیر نیروهای مرکزگرا.

اسرائیل به‌خوبی می‌داند که ایرانِ یکپارچه، با ظرفیت‌های جمعیتی، جغرافیایی و منطقه‌ای خود، بازیگری تأثیرگذار در معادلات خاورمیانه است. از همین رو، تضعیف ایران تنها به تغییر حکومت یا محدود کردن توان نظامی آن خلاصه نمی‌شود؛ از میان بردن انسجام داخلی و تبدیل شکاف‌های قومی و هویتی به بحران‌های پایدار نیز می‌تواند بخشی از این راهبرد باشد.

در این میان، جریان‌های مرکزگرای افراطی که هویت ایرانی را با زبان و فرهنگ فارسی یکی می‌دانند، ظرفیت مهمی برای پیشبرد چنین روندی دارند. بخشی از گفتمان سیاسی پیرامون رضا پهلوی نیز با تأکید بر تمرکز قدرت و نادیده گرفتن حقوق زبانی، فرهنگی و سیاسی ترک‌ها، کردها، عرب‌ها، بلوچ‌ها و ترکمن‌ها، عملاً به بازتولید همین نگاه دامن می‌زند.

تناقض ماجرا در اینجاست که جریانی با شعار حفظ تمامیت ارضی، مطالبات هویتی بخش بزرگی از جامعه را نادیده می‌گیرد و هرگونه مطالبه برای برخورداری از حقوق برابر را با برچسب تجزیه‌طلبی پاسخ می‌دهد. چنین رویکردی نه‌تنها مانع واگرایی نمی‌شود، بلکه شکاف‌های داخلی را عمیق‌تر و زمینه بی‌اعتمادی به ساختار سیاسی را گسترده‌تر می‌کند.

رضا پهلوی با تکیه بر گفتمان مرکزگرایانه و نادیده گرفتن تنوع ملی و زبانی ایران، نمی‌تواند مدعی نمایندگی همه مردم این کشور باشد. سیاستی که به نام یکپارچگی، بخشی از جامعه را از حقوق برابر محروم کند، در عمل انسجام ملی را فرسوده می‌سازد؛ مسیری که نتیجه آن می‌تواند همان چیزی باشد که دشمنان ایران دنبال می‌کنند: کشوری ضعیف، چندپاره و گرفتار منازعات داخلی.

تمامیت ارضی ایران با انکار هویت مردمانش حفظ نمی‌شود؛ با برابری، دموکراسی و به رسمیت شناختن حقوق همه ساکنان آن حفظ خواهد شد.

@Yol_press


رضا پهلوی؛ از هم‌پیمانی با اسرائیل تا پروژه تضعیف و تجزیه ایران

رضا پهلوی در نشستی مجازی با اسحاق هرتزوگ، رئیس‌جمهور اسرائیل، که به میزبانی دانشگاه بن‌گوریون برگزار شد، از ضرورت «تمام کردن کار» جمهوری اسلامی سخن گفت و خواستار حمایت خارجی از نیروهای داخل ایران شد. هرتزوگ نیز با قدردانی از دوستی پهلوی، بر تمایز میان حکومت ایران و مردم این کشور تأکید کرد.

ادامه 👇👇👇

@Yol_press


Forward from: چراغ سامان
ایران میان مرگ و زندگی

ایران امروز میان مرگ و زندگی ایستاده است، جامعه‌ای زیر آوار بحران‌های انباشته، فرسایش اقتصادی و اجتماعی، انسداد سیاسی و تهدیدهای بیرونی که با این همه، هنوز از حرکت بازنایستاده و برای ادامه حیات، راه‌های تازه‌ای می‌جوید. اما این جامعه را چگونه باید فهمید؟ آیا آنچه در ایران می‌گذرد صرفاً نشانه‌های فروپاشی و استیصال است یا در زیر لایه‌های بحران، نیروهایی برای مقاومت، مراقبت و بازسازی زندگی اجتماعی نیز فعال‌اند؟ جامعه ایران تا چه اندازه توانسته است از تجربه‌های تاریخی خود بیاموزد و به بلوغی تازه در کنشگری مدنی و سیاسی برسد؟ در چنین وضعیتی، کنشگران مرزی چه نقشی در میانجی‌گری میان دولت و جامعه دارند و محدودیت‌های این کنشگری تا کجاست؟ دموکراسی چگونه می‌تواند از معنای محدود انتخاباتی فراتر برود و به امکانی برای زندگی مشترک با وجود اختلاف‌ها تبدیل شود؟

مقصود فراستخواه، استاد تمامِ دانشگاه و پژوهشگر مسائل اجتماعی ایران، در این گفت‌وگو می‌کوشد تصویری پیچیده‌تر از جامعه ایران به دست دهد، تصویری که نه بحران‌ها را انکار می‌کند و نه جامعه را به قربانی منفعل آن‌ها فرو می‌کاهد. از نظر او، در کنار انسدادها و فرسایش‌ها، نوعی «مقاومت برای زیستن» جریان دارد که خود را در خلاقیت‌های اجتماعی، تکثرخواهی، مراقبت از دیگری و تلاش برای حفظ امکان زندگی نشان می‌دهد. فراستخواه با توضیح نظریه کنشگران مرزی، از نسبت پرتنش دولت و جامعه و ظرفیت‌ها و محدودیت‌های میانجی‌گری سخن می‌گوید و در ادامه، دموکراسی را نه صرفاً سازوکاری برای انتخاب حاکمان، بلکه شیوه‌ای برای زیستن با مخالفان و به رسمیت شناختن اختلاف‌ها می‌داند. در نگاه او، عبور از وضعیت کنونی تنها با تغییر در ساختار قدرت ممکن نمی‌شود، جامعه نیز باید بتواند پیوندهای خود را بازسازی کند، به بلوغی اخلاقی و سیاسی برسد و امکان توافق در عین اختلاف را بیازماید. این گفت‌وگو تلاشی است برای دیدن آنچه زیر آوار بحران‌ها هنوز زنده است؛ همان مقاومت خاموش و پیوسته‌ای که شاید بتواند افق دیگری برای آینده ایران بگشاید.
اینجا کامل مصاحبه را می‌خوانید:


ترامپ از احتمال اقدام نظامی علیه ایران خبر داد؛ جی‌دی ونس از مذاکرات کنار گذاشته شد

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در تازه‌ترین اظهارات خود درباره ایران، از احتمال اقدام نظامی علیه تهران سخن گفت و تأکید کرد که در صورت لزوم، برای استفاده از نیروی نظامی هیچ تردیدی نخواهد داشت.

ترامپ در پاسخ به پرسش خبرنگاری درباره احتمال استفاده از نیروی نظامی علیه ایران گفت: «اگر می‌دیدم اوضاع در مسیر دیگری پیش می‌رود، این کار را انجام می‌دادم. حتی ممکن است همین حالا هم این کار را انجام بدهم. هیچ تردیدی نخواهم داشت.»

هم‌زمان، نشریه پولیتیکو گزارش داد که ترامپ، جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا را از روند مذاکرات واشنگتن با تهران کنار گذاشته است.

بر اساس این گزارش، این تصمیم پس از آن اتخاذ شد که ونس، پیامدهای جنگ با ایران را مورد انتقاد قرار داد و شکست سنگین جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای هفته گذشته را به طولانی شدن جنگ مرتبط دانست.

ونس پیش‌تر در مذاکرات بهار و تابستان میان آمریکا و ایران نقش محوری داشت و در ماه آوریل نیز برای تلاش در راستای پایان دادن به جنگ به پاکستان سفر کرده بود؛ مذاکراتی که در نهایت به نتیجه نرسید.

به نوشته پولیتیکو، پس از انتشار پیام ترامپ در شبکه اجتماعی تروث‌سوشال، کاخ سفید و دفتر معاون رئیس‌جمهور به درخواست‌ها برای اظهارنظر درباره کنار گذاشته شدن ونس از مذاکرات پاسخ ندادند.

@Yol_press


از همکاری دفاعی تا کریدور میانی؛ بریتانیا در قفقاز به دنبال چیست؟

یول‌پرس| جمهوری آذربایجان و بریتانیا با امضای یک سند مشترک، روابط دوجانبه خود را به سطح «شراکت راهبردی» ارتقا دادند؛ توافقی که همکاری‌های دفاعی، امنیتی، اقتصادی و ترانزیتی را در بر می‌گیرد.

بر اساس این سند، دو کشور در زمینه آموزش نظامی، افزایش توان دفاعی، هماهنگی عملیاتی و توسعه صنایع دفاعی همکاری خواهند کرد. مدیریت مرزها، همکاری‌های انتظامی و قضایی، انرژی پاک، آموزش و هوش مصنوعی نیز از دیگر محورهای توافق است. لندن همچنین از توسعه کریدور میانی و طرح‌های ترانزیتی منطقه حمایت کرده و بر ضرورت تداوم روند صلح میان آذربایجان و ارمنستان تأکید کرده است.

اما اهمیت این توافق فراتر از مناسبات دوجانبه است. پرسش اصلی این است که بریتانیا در شرایط جدید ژئوپلیتیکی قفقاز جنوبی چه اهدافی را دنبال می‌کند؟

روابط بریتانیا و آذربایجان سابقه‌ای طولانی دارد. حضور شرکت‌های بریتانیایی، به‌ویژه BP، در صنعت نفت و گاز جمهوری آذربایجان، لندن را از دهه ۱۹۹۰ به یکی از بازیگران اقتصادی مهم در این کشور تبدیل کرد. با این حال، تحولات منطقه‌ای، به‌ویژه جنگ دوم قره‌باغ در سال ۲۰۲۰، اهمیت سیاسی و امنیتی باکو را برای بریتانیا افزایش داد.

در جریان جنگ قره‌باغ، لندن ضمن تأکید بر ضرورت حل‌وفصل دیپلماتیک مناقشه، روابط سیاسی و اقتصادی خود با باکو را حفظ کرد و از تمامیت ارضی آذربایجان حمایت می‌کرد. هرچند این موضع را نباید به معنای حمایت نظامی مستقیم بریتانیا از عملیات نظامی باکو دانست، اما تداوم روابط نزدیک دو کشور نشان داد که تحولات قره‌باغ نتوانسته منافع راهبردی لندن در آذربایجان را تحت تأثیر قرار دهد.

پس از جنگ نیز بریتانیا تلاش کرد جایگاه خود را در نظم جدید منطقه حفظ کند. لغو تحریم تسلیحاتی علیه آذربایجان و ارمنستان در اکتبر ۲۰۲۵ و توسعه همکاری‌های دفاعی با هر دو کشور، بخشی از این رویکرد بود. لندن در واقع به دنبال آن است که ضمن حفظ رابطه نزدیک با باکو، در معادلات سیاسی و امنیتی ایروان نیز نقش داشته باشد.

یکی از اهداف مهم بریتانیا، تقویت حضور در منطقه‌ای است که روسیه برای دهه‌ها از نفوذ سیاسی و امنیتی گسترده‌ای در آن برخوردار بوده است. جنگ اوکراین و تغییر معادلات قدرت در اوراسیا، اهمیت مسیرهای جایگزین انتقال کالا و انرژی را افزایش داده است. در این چارچوب، کریدور میانی برای لندن اهمیت ویژه‌ای دارد؛ مسیری که چین و آسیای مرکزی را از طریق دریای خزر، آذربایجان، گرجستان و ترکیه به اروپا متصل می‌کند.

تقویت این مسیر می‌تواند وابستگی تجاری اروپا به مسیرهای عبوری از روسیه را کاهش دهد و فرصت تازه‌ای برای حضور اقتصادی و سیاسی بریتانیا در قفقاز و آسیای مرکزی ایجاد کند. از این منظر، حمایت لندن از کریدور میانی صرفاً یک همکاری اقتصادی نیست، بلکه بخشی از رقابت بر سر مسیرهای تجاری و نفوذ ژئوپلیتیکی در اوراسیاست.

در این میان، آذربایجان به دلیل موقعیت جغرافیایی، منابع انرژی، روابط نزدیک با ترکیه و دسترسی به دریای خزر، یکی از مهم‌ترین شرکای غرب در قفقاز جنوبی محسوب می‌شود. برای بریتانیا، تقویت روابط با باکو به معنای دسترسی به بازیگری تأثیرگذار در معادلات انرژی، امنیت و ترانزیت منطقه است.

اما توافق جدید لندن و باکو برای ایران نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. بریتانیا علاوه بر منافع اقتصادی، انرژی و ترانزیتی خود در قفقاز، نیم‌نگاهی هم به تحولات سیاسی و امنیتی ایران دارد. در شرایطی که رقابت قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای بر سر آینده و معادلات ایران ادامه دارد، نزدیکی راهبردی لندن به باکو می‌تواند فرصتی برای تقویت حضور و افزایش ظرفیت اثرگذاری بریتانیا در تحولات پیرامونی ایران فراهم کند.

جمهوری آذربایجان به دلیل موقعیت جغرافیایی، مرز مشترک با ایران و پیوندهای سیاسی و اقتصادی با ترکیه، از اهمیت ویژه‌ای در این معادلات برخوردار است. از این منظر، توسعه همکاری‌های دفاعی و امنیتی لندن و باکو را نمی‌توان صرفاً در چارچوب روابط دوجانبه ارزیابی کرد. این همکاری‌ها می‌تواند بخشی از ظرفیت بریتانیا برای حضور در میدان رقابت ژئوپلیتیکی پیرامون ایران باشد؛ هرچند به‌تنهایی دلیلی بر وجود توافقی برای اقدام علیه تهران نیست.

در مجموع، شراکت راهبردی لندن و باکو را باید فراتر از یک توافق اقتصادی و دفاعی ارزیابی کرد. بریتانیا در پی آن است که با تکیه بر روابط دیرینه خود با آذربایجان، جایگاهش را در نظم جدید قفقاز جنوبی تثبیت کند، در رقابت بر سر مسیرهای تجاری اوراسیا سهم بیشتری به دست آورد و هم‌زمان ظرفیت نفوذ خود را در محیط پیرامونی ایران افزایش دهد. قفقاز جنوبی برای لندن دیگر صرفاً منطقه‌ای برای همکاری در حوزه انرژی نیست؛ بلکه بخشی از میدان بزرگ‌تر رقابت بر سر آینده موازنه قدرت در اوراسیا است.

@Yol_press


از همکاری دفاعی تا کریدور میانی؛ بریتانیا در قفقاز به دنبال چیست؟

جمهوری آذربایجان و بریتانیا با امضای یک سند مشترک، روابط دوجانبه خود را به سطح «شراکت راهبردی» ارتقا دادند؛ توافقی که همکاری‌های دفاعی، امنیتی، اقتصادی و ترانزیتی را در بر می‌گیرد.

بر اساس این سند، دو کشور در زمینه آموزش نظامی، افزایش توان دفاعی، هماهنگی عملیاتی و توسعه صنایع دفاعی همکاری خواهند کرد. مدیریت مرزها، همکاری‌های انتظامی و قضایی، انرژی پاک، آموزش و هوش مصنوعی نیز از دیگر محورهای توافق است. لندن همچنین از توسعه کریدور میانی و طرح‌های ترانزیتی منطقه حمایت کرده و بر ضرورت تداوم روند صلح میان آذربایجان و ارمنستان تأکید کرده است.

اما اهمیت این توافق فراتر از مناسبات دوجانبه است. پرسش اصلی این است که بریتانیا در شرایط جدید ژئوپلیتیکی قفقاز جنوبی چه اهدافی را دنبال می‌کند؟

ادامه👇👇👇

@Yol_press


مرگ ناگهانی سفیر روسیه در واشنگتن؛ ابهام‌ها درباره سرنوشت یکی از مهره‌های دیپلماسی مسکو

الکساندر دارچیف، سفیر روسیه در ایالات متحده، روز چهارشنبه ۱۱ نوامبر در ۶۶ سالگی به‌طور ناگهانی درگذشت. وزارت امور خارجه روسیه با تأیید این خبر، علت و جزئیات مربوط به شرایط مرگ او را اعلام نکرد.

به گزارش یول پرس، وزارت خارجه روسیه در بیانیه‌ای دارچیف را دیپلماتی برجسته، مدیری باتجربه و متخصص امور آمریکا توصیف کرد. درگذشت او در شرایطی اتفاق افتاده که روابط مسکو و واشنگتن پس از سال‌ها تنش، وارد مرحله‌ای از مذاکرات و تلاش برای بازسازی کانال‌های ارتباطی شده است.

اهمیت دارچیف و مأموریت دیپلماتیک او

دارچیف از دیپلمات‌های باسابقه روسیه در حوزه آمریکای شمالی بود. او در دو مقطع، از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲ و ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰، در سفارت روسیه در واشنگتن فعالیت کرد. همچنین بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۱ سفیر روسیه در کانادا بود و پس از آن ریاست اداره آمریکای شمالی وزارت خارجه روسیه را بر عهده گرفت.

ولادیمیر پوتین در مارس ۲۰۲۵ او را به‌عنوان سفیر روسیه در آمریکا منصوب کرد. مأموریت اصلی دارچیف، مدیریت روابط با دولت دونالد ترامپ و کمک به احیای ارتباطات دیپلماتیک دو کشور بود؛ مأموریتی که در چارچوب مذاکرات استانبول و تلاش برای کاهش تنش‌های دوجانبه اهمیت ویژه‌ای داشت.

نظریه‌های توطئه؛ از احتمال ترور تا مقایسه با مرگ دیپلمات‌های روس

اعلام خبر درگذشت دارچیف بدون توضیح درباره علت مرگ، زمینه گمانه‌زنی‌هایی درباره احتمال دخالت عوامل امنیتی و اطلاعاتی را فراهم کرده است.

برخی محافل احتمال ارتباط این اتفاق با فعالیت‌های اطلاعاتی و مذاکرات محرمانه مسکو و واشنگتن را مطرح می‌کنند؛ با این حال، تاکنون هیچ مدرک معتبری برای تأیید این ادعاها منتشر نشده است.

در این میان، مرگ ویتالی چورکین، نماینده دائم روسیه در سازمان ملل، در فوریه ۲۰۱۷ در نیویورک نیز مورد توجه قرار گرفته است. مرگ ناگهانی چورکین در آن زمان با گمانه‌زنی‌هایی درباره احتمال دخالت عوامل خارجی همراه شد.

با این حال، مقایسه این دو اتفاق به‌تنهایی دلیلی برای اثبات وجود ارتباط یا عملیات سازمان‌یافته علیه دیپلمات‌های روسیه نیست.

تأثیر مرگ دارچیف بر روابط مسکو و واشنگتن

درگذشت سفیر روسیه در مقطع حساسی اتفاق افتاده است. دارچیف یکی از چهره‌های مهم ارتباط دیپلماتیک مسکو با دولت ترامپ بود و مأموریت او بر بازسازی روابطی متمرکز شده بود که در سال‌های گذشته تا آستانه گسست پیش رفته بود.

مرگ او احتمالاً در کوتاه‌مدت موجب وقفه‌ای در بخشی از فعالیت‌های دیپلماتیک سفارت روسیه در واشنگتن خواهد شد، اما به‌تنهایی به معنای توقف مذاکرات یا تغییر مسیر روابط دو کشور نیست؛ چراکه تصمیم‌های اصلی در این زمینه در سطوح بالاتر سیاسی و امنیتی اتخاذ می‌شوند.

با این حال، اگر علت مرگ او همچنان مبهم بماند یا ابعاد تازه‌ای از آن آشکار شود، ممکن است این پرونده به مسئله‌ای حساس در روابط دو کشور تبدیل شود.

اهمیت این خبر صرفاً در درگذشت یک سفیر نیست؛ بلکه در زمان وقوع آن و جایگاه دیپلماتیکی است که مأموریت داشت یکی از پیچیده‌ترین پرونده‌های سیاست خارجی روسیه، یعنی رابطه با ایالات متحده، را مدیریت کند. در شرایط کنونی، نسبت دادن مرگ او به ترور یا عملیات اطلاعاتی، بدون شواهد معتبر، زودهنگام است.

@Yol_press


مرگ ناگهانی سفیر روسیه در واشنگتن؛ ابهام‌ها درباره سرنوشت یکی از مهره‌های دیپلماسی مسکو

الکساندر دارچیف، سفیر روسیه در ایالات متحده، روز چهارشنبه ۱۱ نوامبر در ۶۶ سالگی به‌طور ناگهانی درگذشت. وزارت امور خارجه روسیه با تأیید این خبر، علت و جزئیات مربوط به شرایط مرگ او را اعلام نکرد.

ادامه👇👇👇

@Yol_press


پزشکیان در آنتالیا؛ دیپلماسی تهران در حاشیه اجلاس جهانی اقلیم

یول‌پرس | مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، روز چهارشنبه ۲۰ آبان برای شرکت در سی‌ویکمین کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد (COP31) وارد آنتالیای ترکیه شد. این سفر دو روزه به دعوت رسمی رجب طیب اردوغان انجام شده و علاوه بر حضور و سخنرانی در اجلاس، دیدار با شماری از رهبران و مقام‌های کشورهای شرکت‌کننده را نیز در برنامه دارد.

پزشکیان پیش از عزیمت به ترکیه، اجلاس آنتالیا را فرصتی برای طرح مسائل زیست‌محیطی، بررسی پیامدهای جنگ و رایزنی با رهبران کشورها توصیف کرد. به گفته رئیس‌جمهور ایران، دیدار با سران و مقام‌های بیش از ۱۰ کشور، از جمله رجب طیب اردوغان، در حاشیه این اجلاس پیش‌بینی شده است.

دیدار با اردوغان در کانون توجه

در میان برنامه‌های دیپلماتیک پزشکیان، دیدار با رئیس‌جمهور ترکیه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. روابط تهران و آنکارا در حوزه‌های اقتصادی، امنیتی و ترانزیتی از اهمیت راهبردی برای هر دو کشور برخوردار است؛ با این حال، تحولات خاورمیانه، امنیت منطقه و رقابت بر سر مسیرهای تجاری و کریدورهای ارتباطی نیز بر مناسبات دو طرف تأثیر گذاشته است.

در چنین شرایطی، دیدار دو رئیس‌جمهور می‌تواند فرصتی برای بررسی اختلاف‌نظرها و هماهنگی درباره تحولات منطقه‌ای باشد. برای آنکارا نیز گفت‌وگو با تهران، در شرایط پیچیده منطقه، بخشی از تلاش این کشور برای حفظ نقش خود در معادلات خاورمیانه است.

اجلاس آنتالیا؛ فراتر از محیط زیست

کنفرانس COP31 از ۹ تا ۲۰ نوامبر در آنتالیا برگزار می‌شود و اجلاس سران در روزهای ۱۱ و ۱۲ نوامبر با حضور رهبران و مقام‌های ارشد کشورها در دستور کار قرار دارد.

تأمین مالی مقابله با تغییرات اقلیمی، گذار انرژی، کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و حمایت از کشورهای آسیب‌پذیر، از مهم‌ترین محورهای این نشست است. اهمیت اجلاس تنها به مسائل زیست‌محیطی محدود نمی‌شود؛ حضور رهبران کشورهای مختلف، آن را به بستری برای رایزنی‌های سیاسی و اقتصادی و دیدارهای دوجانبه تبدیل کرده است.

ایران نیز در نظر دارد از این فرصت برای طرح مواضع خود درباره پیامدهای حملات آمریکا و اسرائیل بر محیط زیست کشور استفاده کند. پزشکیان پیش از سفر اعلام کرده بود که تهران این موضوع را در اجلاس مطرح خواهد کرد.

فرصت تهران برای خروج از انزوای دیپلماتیک؟

حضور پزشکیان در آنتالیا را باید در چارچوب تلاش تهران برای فعال نگه داشتن کانال‌های دیپلماتیک و استفاده از فرصت دیدار با رهبران کشورها ارزیابی کرد. در شرایطی که تحولات منطقه‌ای و تنش با آمریکا و اسرائیل بر سیاست خارجی ایران سایه انداخته، چنین نشست‌هایی می‌توانند امکان انتقال مستقیم مواضع تهران و گفت‌وگو با طرف‌های مختلف را فراهم کنند.

با این حال، اهمیت واقعی این سفر نه در تعداد ملاقات‌ها و حضور تشریفاتی در اجلاس، بلکه در نتایج مذاکرات و میزان تأثیرگذاری ایران بر گفت‌وگوهای سیاسی و اقتصادی حاشیه آن مشخص خواهد شد.

آنتالیا برای ترکیه فرصتی برای نمایش نقش دیپلماتیک و بین‌المللی خود است و برای ایران نیز می‌تواند به فرصتی جهت تقویت مناسبات منطقه‌ای و باز کردن مسیرهای تازه گفت‌وگو تبدیل شود.

@Yol_press


پزشکیان در آنتالیا؛ دیپلماسی تهران در حاشیه اجلاس جهانی اقلیم

مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، روز چهارشنبه ۲۰ آبان برای شرکت در سی‌ویکمین کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد (COP31) وارد آنتالیای ترکیه شد. این سفر دو روزه به دعوت رسمی رجب طیب اردوغان انجام شده و علاوه بر حضور و سخنرانی در اجلاس، دیدار با شماری از رهبران و مقام‌های کشورهای شرکت‌کننده را نیز در برنامه دارد.

ادامه👇👇👇

@Yol_press


ترامپ: فعلاً قصد ازسرگیری حملات به ایران را نداریم؛ محاصره ادامه می‌یابد

یول‌پرس | دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در تازه‌ترین اظهارات خود درباره ایران اعلام کرد که واشنگتن برای ازسرگیری حملات نظامی عجله‌ای ندارد، اما همچنان برای اقدام نظامی آماده است.

ترامپ با تأکید بر آمادگی نیروهای آمریکایی برای حمله مجدد به ایران گفت که در شرایط فعلی، اقدام نظامی را ضروری نمی‌داند، اما در صورت فراهم شدن هر دلیلی، آمریکا آماده ورود به عملیات خواهد بود.

او همچنین مدعی شد تمام کشورهای منطقه خواهان ادامه محاصره دریایی و زمینی ایران هستند. با این حال، در اظهارات دیگری به رویترز گفت عربستان سعودی و قطر ترجیح می‌دهند بحران از مسیر دیپلماسی حل‌وفصل شود.

این مواضع پس از دیدار ترامپ با شیخ محمد بن عبدالرحمن آل‌ثانی، نخست‌وزیر قطر، مطرح شد؛ کشوری که همچنان در تلاش برای میانجیگری میان تهران و واشنگتن است.

هم‌زمان، آمریکا دامنه فشارها علیه ایران را گسترش داده است. فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا از تشکیل گروه عملیاتی «آیرون گیت» با هدف محدود کردن مسیرهای انتقال تجهیزات و فناوری‌های نظامی به ایران، از جمله مسیرهای زمینی و دریای خزر، خبر داده است.

در همین حال، مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، اعلام کرده که مذاکرات با ایران هنوز به پیشرفت تعیین‌کننده‌ای نرسیده و اختلافات دو طرف همچنان پابرجاست.

در مقابل، تهران بر پیشنهاد خود برای پایان درگیری‌ها، توقف حملات و رفع محاصره تأکید دارد.

اظهارات اخیر ترامپ نشان می‌دهد که واشنگتن در کنار حفظ گزینه نظامی، فعلاً بر ادامه فشار اقتصادی و محاصره ایران متمرکز است؛ سیاستی که سرنوشت آن به نتیجه تلاش‌های دیپلماتیک و مواضع دو طرف در روزهای آینده بستگی خواهد داشت.

@Yol_press


چرا ترکیه مخالف جنگ در ایران است؟

امنیت ایران، بخشی از معادلات امنیتی آنکارا

یول‌پرس | موضع ترکیه در قبال احتمال جنگ و بی‌ثباتی در ایران را نمی‌توان صرفاً یک موضع دیپلماتیک یا اظهار همبستگی با همسایه شرقی دانست. آنکارا به‌خوبی می‌داند که هرگونه تحول بی‌ثبات‌کننده در ایران، دیر یا زود بر امنیت، اقتصاد و جایگاه منطقه‌ای ترکیه نیز تأثیر خواهد گذاشت.

ایران و ترکیه، فارغ از اختلاف‌نظرهای سیاسی و رقابت‌های منطقه‌ای، دو همسایه‌ای هستند که امنیتشان به یکدیگر گره خورده است. این واقعیتی است که در محاسبات سیاست خارجی آنکارا جایگاه ویژه‌ای دارد.

تجربه تحولات سوریه و عراق برای ترکیه درس روشنی داشته است؛ جنگ در کشورهای همسایه به‌ندرت در همان مرزها متوقف می‌شود. گسترش ناامنی، فعالیت گروه‌های مسلح، قاچاق سلاح و موج‌های مهاجرتی، از جمله پیامدهایی است که می‌تواند مستقیماً امنیت ملی ترکیه را تحت تأثیر قرار دهد.

از همین منظر، ثبات ایران برای آنکارا یک موضوع صرفاً همسایگی نیست، بلکه بخشی از امنیت ملی این کشور محسوب می‌شود. ترکیه نمی‌تواند نسبت به تحولات کشوری با بیش از ۵۳۰ کیلومتر مرز مشترک و موقعیت ژئوپلیتیکی ایران بی‌تفاوت باشد.

موضوع مهاجرت نیز یکی از نگرانی‌های جدی آنکاراست. ترکیه هنوز با پیامدهای اقتصادی و اجتماعی حضور میلیون‌ها پناهجوی سوری دست‌وپنجه نرم می‌کند. وقوع یک جنگ گسترده در ایران می‌تواند ابعاد تازه‌ای از بحران مهاجرت را به مرزهای ترکیه منتقل کند؛ بحرانی که مدیریت آن به‌مراتب دشوارتر خواهد بود.

در کنار مسائل امنیتی، معادلات قدرت در منطقه نیز برای ترکیه اهمیت دارد. آنکارا نمی‌خواهد خاورمیانه بیش از این درگیر جنگ‌های فرسایشی شود و تحولات منطقه به‌گونه‌ای پیش برود که دامنه درگیری‌های نظامی اسرائیل گسترش پیدا کند. تضعیف ثبات ایران می‌تواند موازنه‌های موجود را تغییر دهد و زمینه‌ساز رقابت‌ها و بحران‌های تازه‌ای شود که ترکیه نیز از پیامدهای آن مصون نخواهد ماند.

منافع اقتصادی دو کشور نیز قابل چشم‌پوشی نیست. ایران یکی از همسایگان مهم تجاری ترکیه و مسیری مهم برای ارتباط این کشور با آسیای مرکزی است. همکاری‌های انرژی، تجارت مرزی و مسیرهای ترانزیتی، همگی از عواملی هستند که ثبات ایران را برای اقتصاد ترکیه بااهمیت می‌کنند.

البته روابط تهران و آنکارا همواره بدون اختلاف نبوده است. دو کشور در سوریه، عراق، قفقاز و برخی مسائل منطقه‌ای دیدگاه‌های متفاوتی داشته‌اند و گاهی در رقابت سیاسی و ژئوپلیتیکی قرار گرفته‌اند. با این حال، هیچ‌یک از این اختلافات به معنای تمایل به بی‌ثباتی طرف مقابل نیست. ترکیه به‌خوبی می‌داند که میان اختلاف سیاسی با یک همسایه و گرفتار شدن آن همسایه در جنگ و ناامنی، تفاوتی اساسی وجود دارد.

مسئله اصلی برای آنکارا، حفظ ثبات در همسایگی شرقی است. ترکیه می‌تواند با ایران در موضوعات مختلف اختلاف‌نظر داشته باشد، اما جنگ در ایران نه راه‌حل اختلافات منطقه‌ای است و نه تضمینی برای تأمین منافع ترکیه.

آنچه در محاسبات آنکارا اهمیت دارد، جلوگیری از تبدیل اختلافات سیاسی به یک بحران نظامی گسترده است؛ بحرانی که هزینه آن تنها متوجه ایران نخواهد بود و تمام منطقه را درگیر خواهد کرد.

در نهایت، ثبات ایران فقط یک مسئله داخلی نیست. موقعیت جغرافیایی، جمعیت، ظرفیت‌های اقتصادی و نقش منطقه‌ای ایران به‌گونه‌ای است که هرگونه بی‌ثباتی در آن، پیامدهای فرامرزی خواهد داشت. ترکیه این واقعیت را بهتر از بسیاری از بازیگران خارجی درک می‌کند.

رقابت‌های سیاسی میان تهران و آنکارا ممکن است ادامه داشته باشد، اما حفظ امنیت و ثبات ایران، منفعتی مشترک برای دو کشور و ضرورتی برای آینده منطقه است.

@Yol_press


چرا ترکیه مخالف جنگ در ایران است؟

امنیت ایران، بخشی از معادلات امنیتی آنکارا

موضع ترکیه در قبال احتمال جنگ و بی‌ثباتی در ایران را نمی‌توان صرفاً یک موضع دیپلماتیک یا اظهار همبستگی با همسایه شرقی دانست. آنکارا به‌خوبی می‌داند که هرگونه تحول بی‌ثبات‌کننده در ایران، دیر یا زود بر امنیت، اقتصاد و جایگاه منطقه‌ای ترکیه نیز تأثیر خواهد گذاشت.

ادامه👇👇👇

@Yol_press


دینمسن دئمزلر لال سان

گل به خودی رسانه‌های آذربایجانی؛ وقتی بی‌سوادی رسانه‌ای به کمک بدخواهان می‌آید


یول‌پرس | گاهی بزرگ‌ترین ضربه به یک جامعه نه از سوی مخالفان، بلکه از جانب رسانه‌هایی وارد می‌شود که ادعای دفاع از آن را دارند. آنچه امروز در بخشی از فضای رسانه‌ای آذربایجان دیده می‌شود، چیزی جز ضعف سواد رسانه‌ای و ناتوانی در شناخت میدان جنگ روایت‌ها نیست.

حواشی دیدار تراکتور و ملوان نمونه روشنی از این وضعیت است. در آن مسابقه، هواداران ملوان به تراکتور و هوادارانش توهین کردند، اما با مدیریت رسانه‌ای ماجرا، هزینه چندانی در افکار عمومی نپرداختند. در مقابل، واکنش گروهی محدود در دیدار تراکتور و خیبر، به دلیل ضعف رسانه‌های آذربایجانی در تبیین ماجرا، به فرصتی طلایی برای رسانه‌های بدخواه تبدیل شد.

به جای آنکه سابقه توهین‌ها و زمینه اتفاقات برای افکار عمومی روشن شود، واکنش محدود چند نفر چنان برجسته شد که بار دیگر آذربایجان در جایگاه متهم قرار گرفت. هیچ توهینی قابل دفاع نیست، اما تعمیم رفتار چند نفر به یک جامعه، چیزی جز خطای رسانه‌ای نیست.

ماجرای قطع برنامه کردی شبکه استانی آذربایجان غربی نیز نمونه دیگری از همین رویکرد است. برخی رسانه‌ها چنان این اتفاق را پوشش دادند که گویی با جامعه‌ای نژادپرست مواجه هستیم که از محروم‌کردن دیگران رضایت دارد. درحالی‌که موضوع، تصمیمی مدیریتی است که باید درباره آن توضیح خواست و نقد کرد، نه اینکه آن را به پای هویت و شخصیت یک جامعه نوشت.

اینجا تفاوت مهمی در مدیریت روایت آشکار می‌شود. برخی گروه‌های سیاسی و مسلح کردی، از جمله جریان‌های تروریستی، در کنار اقدامات خشونت‌آمیز خود، با مظلوم‌نمایی و روایت‌سازی تلاش می‌کنند جایگاه خود را در افکار عمومی تغییر دهند. به این ترتیب، اقدامات تروریستی به حاشیه می‌رود و روایت قربانی‌بودن جای پاسخ‌گویی را می‌گیرد. این نقد متوجه گروه‌ها و جریان‌های مشخص است، نه مردم کرد.

اما برخی رسانه‌های آذربایجانی درست در جهت عکس حرکت می‌کنند؛ به جای دفاع از واقعیت اجتماعی آذربایجان، چنان خبررسانی می‌کنند که مخاطب تصویری از جامعه‌ای نژادپرست و خشونت‌طلب به دست می‌آورد؛ تصویری که هیچ تناسبی با واقعیت عمومی جامعه آذربایجان ندارد.

مسئله اینجاست که رسانه حرفه‌ای فقط خبر منتشر نمی‌کند؛ زمینه، پیامد و ابعاد آن را نیز می‌شناسد. مدیریت روایت به معنای پنهان‌کردن اشتباهات نیست، بلکه جلوگیری از تحریف واقعیت و تعمیم رفتار افراد به یک جامعه است.

آذربایجان نه به توجیه توهین و خشونت نیاز دارد و نه به پذیرش اتهامات بی‌پایه. رسانه‌های آن باید هم قدرت نقد داشته باشند و هم توانایی دفاع از اعتبار اجتماعی جامعه خود را.

بدخواهان آذربایجان همیشه برای تخریب این جامعه به عملیات پیچیده رسانه‌ای نیاز ندارند؛ گاهی کافی است برخی رسانه‌های خودی با ضعف تحلیل، توپ را مقابل دروازه خودی قرار دهند.

این همان گل به خودی رسانه‌ای است؛ گلی که هزینه‌اش را تمام آذربایجان می‌پردازد.

@Yol_press

20 last posts shown.