در شرایطی که ترکیه، عربستان و دیگر کشورهای منطقه برای تثبیت جایگاه خود در نظم جدید تلاش میکنند، محدودشدن گزینههای دیپلماتیک و اقتصادی ایران میتواند به تضعیف موقعیت آن منجر شود. کشورهای منطقه منتظر نمیمانند تا ایران از فرصتهای ازدسترفته خود استفاده کند؛ آنها مسیرهای جایگزین را میسازند و سهم بیشتری از معادلات اقتصادی و سیاسی به دست میآورند.
مسئله فقط این نیست که آمریکا، چین و روسیه چه توافقی با یکدیگر خواهند داشت؛ مسئله این است که ایران در این معادلات چه جایگاهی خواهد داشت. آیا تهران میتواند به بازیگری تبدیل شود که دیگران ناچار باشند منافع و مواضعش را در محاسبات خود لحاظ کنند، یا همچنان درباره آن تصمیم گرفته خواهد شد، بیآنکه در تصمیمگیری سهم مؤثری داشته باشد؟
تاریخ کنفرانس تهران یک هشدار روشن دارد. میزبانی یک کشور از مهمترین مذاکرات جهان، لزوماً به معنای برخورداری آن از قدرت سیاسی نیست. در سال ۱۹۴۳، سه قدرت بزرگ در تهران درباره آینده جهان تصمیم گرفتند و ایران بیشتر از آنکه طرف مذاکره باشد، بخشی از معادلات آنها بود.
امروز نیز خطر تکرار همان موقعیت وجود دارد؛ با این تفاوت که این بار ایران نه تحت اشغال نظامی قدرتهای خارجی، بلکه در شرایطی قرار دارد که میزان قدرت اقتصادی، دیپلماتیک و منطقهای آن تعیین میکند تا چه اندازه میتواند از منافع ملی خود دفاع کند.
تفاوت میان کشوری که دربارهاش مذاکره میکنند و کشوری که پشت میز مذاکره مینشیند، همان تفاوت میان موضوع سیاست بینالملل و بازیگر آن است؛ و این شاید مهمترین درسی باشد که تهران ۱۹۴۳ برای تهران امروز دارد.
@Yol_press
مسئله فقط این نیست که آمریکا، چین و روسیه چه توافقی با یکدیگر خواهند داشت؛ مسئله این است که ایران در این معادلات چه جایگاهی خواهد داشت. آیا تهران میتواند به بازیگری تبدیل شود که دیگران ناچار باشند منافع و مواضعش را در محاسبات خود لحاظ کنند، یا همچنان درباره آن تصمیم گرفته خواهد شد، بیآنکه در تصمیمگیری سهم مؤثری داشته باشد؟
تاریخ کنفرانس تهران یک هشدار روشن دارد. میزبانی یک کشور از مهمترین مذاکرات جهان، لزوماً به معنای برخورداری آن از قدرت سیاسی نیست. در سال ۱۹۴۳، سه قدرت بزرگ در تهران درباره آینده جهان تصمیم گرفتند و ایران بیشتر از آنکه طرف مذاکره باشد، بخشی از معادلات آنها بود.
امروز نیز خطر تکرار همان موقعیت وجود دارد؛ با این تفاوت که این بار ایران نه تحت اشغال نظامی قدرتهای خارجی، بلکه در شرایطی قرار دارد که میزان قدرت اقتصادی، دیپلماتیک و منطقهای آن تعیین میکند تا چه اندازه میتواند از منافع ملی خود دفاع کند.
تفاوت میان کشوری که دربارهاش مذاکره میکنند و کشوری که پشت میز مذاکره مینشیند، همان تفاوت میان موضوع سیاست بینالملل و بازیگر آن است؛ و این شاید مهمترین درسی باشد که تهران ۱۹۴۳ برای تهران امروز دارد.
@Yol_press