فدراسیون فوتبال؛ متهم به نژادپرستی و جنسیتزدگی
یولپرس | مردان را محروم میکنند، زنان را از تماشاگر بودن میاندازند و با رأی سه بر صفر، بوی حمایت از نژادپرستی به مشام میرسد!
تصمیم فدراسیون فوتبال درباره پرونده ملوان، فراتر از یک حکم ورزشی، تصویری از تبعیضی است که در پوشش انضباط اجرا میشود. محرومیت تماشاگران مرد ملوان به بهانه توهینهای نژادی، در حالی که زنان همچنان میتوانند به ورزشگاه بروند، پرسشی روشن را پیش روی افکار عمومی قرار میدهد: مگر زنان تماشاگر فوتبال نیستند؟ مگر آنان بخشی از جامعه هواداری این باشگاه نیستند؟ چرا فدراسیون باید جنسیت را به معیار مجازات تبدیل کند؟
این تصمیم، بهجای آنکه مرز روشنی میان رفتار نژادپرستانه و تماشاگران فوتبال ترسیم کند، مردان را یکجا مجازات میکند و زنان را به شکلی تبعیضآمیز از معادله هواداری کنار میگذارد؛ گویی زنانی که اجازه ورود به ورزشگاه دارند، تماشاگر واقعی محسوب نمیشوند و حضورشان صرفاً امتیازی است که هر زمان میتوان از آن برای نمایش مدیریت و انضباط استفاده کرد. این نه مقابله با تبعیض، بلکه بازتولید تبعیض در لباسی دیگر است.
اما بخش جنجالیتر ماجرا، اعلام نتیجه سه بر صفر به سود ملوان است. وقتی پرونده با اتهام توهینهای نژادی گره خورده، فدراسیون باید توضیح دهد چگونه تصمیمی که در ظاهر با مجازات همراه است، همزمان نتیجهای به سود تیم ملوان رقم میزند. چنین تصمیمی، دستکم این شائبه جدی را ایجاد میکند که مبارزه با نژادپرستی در فوتبال ایران نه یک سیاست روشن و قاطع، بلکه تابع تصمیمهای متناقض و مصلحتهای مقطعی است.
نژادپرستی با صدور چند حکم و محروم کردن تماشاگران از بین نمیرود. وقتی برخوردها مبهم و متناقض باشد، پیام آن نیز مبهم خواهد بود. فدراسیون نمیتواند از یک طرف ادعای مقابله با توهینهای نژادی داشته باشد و از طرف دیگر تصمیمهایی بگیرد که افکار عمومی را به تردید درباره جدیت این مبارزه بکشاند. نتیجه چنین مدیریتی، تضعیف اعتماد به فوتبال و تقویت این تصور است که در این ساختار، شعارهای ضدتبعیض تا جایی اعتبار دارند که با تصمیمهای پشت درهای بسته تعارض پیدا نکنند.
مسئله فقط ملوان نیست؛ مسئله ساختاری است که هنوز نتوانسته با نژادپرستی در ورزش برخوردی روشن، قاطع و قابل اعتماد داشته باشد و در همان حال، زنان را نیز از حق برابر برای حضور و مشارکت در فوتبال محروم میکند. فدراسیونی که در برابر این دو مسئله تصمیمهایی چنین متناقض میگیرد، نمیتواند خود را بیرون از دایره انتقاد قرار دهد.
فدراسیون فوتبال اکنون در مظان دو اتهام جدی است: نژادپرستی و جنسیتزدگی. این اتهامها با بیانیه و توجیه رفع نمیشوند؛ پاسخ آنها را باید در تصمیمها و عملکرد فدراسیون جستوجو کرد.
فوتبال، ملک شخصی مدیران و کمیتههای انضباطی نیست. سکوهای ورزشگاه نیز محل آزمایش تصمیمهای تبعیضآمیز نیستند. اگر فدراسیون واقعاً با نژادپرستی مخالف است، باید آن را بیهیچ ملاحظهای محکوم و با آن مقابله کند؛ نه اینکه با تصمیمهای دوپهلو، هم زنان را به حاشیه براند و هم زمینه شکلگیری شائبه حمایت از نژادپرستی را فراهم کند.
وقتی مجری مقابله با تبعیض، خود به تبعیض متهم میشود، دیگر مسئله فقط یک رأی انضباطی نیست؛ مسئله اعتبار و صلاحیت همان مدیریتی است که قرار است عدالت را به فوتبال بازگرداند.
@Yol_press
یولپرس | مردان را محروم میکنند، زنان را از تماشاگر بودن میاندازند و با رأی سه بر صفر، بوی حمایت از نژادپرستی به مشام میرسد!
تصمیم فدراسیون فوتبال درباره پرونده ملوان، فراتر از یک حکم ورزشی، تصویری از تبعیضی است که در پوشش انضباط اجرا میشود. محرومیت تماشاگران مرد ملوان به بهانه توهینهای نژادی، در حالی که زنان همچنان میتوانند به ورزشگاه بروند، پرسشی روشن را پیش روی افکار عمومی قرار میدهد: مگر زنان تماشاگر فوتبال نیستند؟ مگر آنان بخشی از جامعه هواداری این باشگاه نیستند؟ چرا فدراسیون باید جنسیت را به معیار مجازات تبدیل کند؟
این تصمیم، بهجای آنکه مرز روشنی میان رفتار نژادپرستانه و تماشاگران فوتبال ترسیم کند، مردان را یکجا مجازات میکند و زنان را به شکلی تبعیضآمیز از معادله هواداری کنار میگذارد؛ گویی زنانی که اجازه ورود به ورزشگاه دارند، تماشاگر واقعی محسوب نمیشوند و حضورشان صرفاً امتیازی است که هر زمان میتوان از آن برای نمایش مدیریت و انضباط استفاده کرد. این نه مقابله با تبعیض، بلکه بازتولید تبعیض در لباسی دیگر است.
اما بخش جنجالیتر ماجرا، اعلام نتیجه سه بر صفر به سود ملوان است. وقتی پرونده با اتهام توهینهای نژادی گره خورده، فدراسیون باید توضیح دهد چگونه تصمیمی که در ظاهر با مجازات همراه است، همزمان نتیجهای به سود تیم ملوان رقم میزند. چنین تصمیمی، دستکم این شائبه جدی را ایجاد میکند که مبارزه با نژادپرستی در فوتبال ایران نه یک سیاست روشن و قاطع، بلکه تابع تصمیمهای متناقض و مصلحتهای مقطعی است.
نژادپرستی با صدور چند حکم و محروم کردن تماشاگران از بین نمیرود. وقتی برخوردها مبهم و متناقض باشد، پیام آن نیز مبهم خواهد بود. فدراسیون نمیتواند از یک طرف ادعای مقابله با توهینهای نژادی داشته باشد و از طرف دیگر تصمیمهایی بگیرد که افکار عمومی را به تردید درباره جدیت این مبارزه بکشاند. نتیجه چنین مدیریتی، تضعیف اعتماد به فوتبال و تقویت این تصور است که در این ساختار، شعارهای ضدتبعیض تا جایی اعتبار دارند که با تصمیمهای پشت درهای بسته تعارض پیدا نکنند.
مسئله فقط ملوان نیست؛ مسئله ساختاری است که هنوز نتوانسته با نژادپرستی در ورزش برخوردی روشن، قاطع و قابل اعتماد داشته باشد و در همان حال، زنان را نیز از حق برابر برای حضور و مشارکت در فوتبال محروم میکند. فدراسیونی که در برابر این دو مسئله تصمیمهایی چنین متناقض میگیرد، نمیتواند خود را بیرون از دایره انتقاد قرار دهد.
فدراسیون فوتبال اکنون در مظان دو اتهام جدی است: نژادپرستی و جنسیتزدگی. این اتهامها با بیانیه و توجیه رفع نمیشوند؛ پاسخ آنها را باید در تصمیمها و عملکرد فدراسیون جستوجو کرد.
فوتبال، ملک شخصی مدیران و کمیتههای انضباطی نیست. سکوهای ورزشگاه نیز محل آزمایش تصمیمهای تبعیضآمیز نیستند. اگر فدراسیون واقعاً با نژادپرستی مخالف است، باید آن را بیهیچ ملاحظهای محکوم و با آن مقابله کند؛ نه اینکه با تصمیمهای دوپهلو، هم زنان را به حاشیه براند و هم زمینه شکلگیری شائبه حمایت از نژادپرستی را فراهم کند.
وقتی مجری مقابله با تبعیض، خود به تبعیض متهم میشود، دیگر مسئله فقط یک رأی انضباطی نیست؛ مسئله اعتبار و صلاحیت همان مدیریتی است که قرار است عدالت را به فوتبال بازگرداند.
@Yol_press