انجمن همبستگی ایرانیان


Channel's geo and language: Iran, Persian
Category: Blogs


اهداف کانال :
- تقویت همبستگی ملی
- مهرورزی و مهربانی در تقابل با نفرت پراکنی و نژاد پرستی در ایران و کلیه کشورهای حوزه فرهنگی ایران
- معرفی زبان فارسی به عنوان عامل همبستگی اقوام مختلف ایران
- احترام به کلیه گویش ها, لهجه ها, زبان ها و ادیان

Related channels

Channel's geo and language
Iran, Persian
Category
Blogs
Statistics
Posts filter


قلب من؛
پذیرای رستگاری شد.
اکنون این دل، چراگاه آهوان است و گلستان گل ها و صومعه‌ی‌ راهبان و بتکده‌ی بتان و کعبه‌ی حاجیان و الواح تورات و مصحف قرآن .
من به آیین عشق ایمان دارم و به هر سوی که عشق روی کند من نیز به همان سوی خواهم رفت که عشق،
آیین و آرمان من است.

@IraniansSociety


Forward from: راهیانه/مهدی سلیمانیه
نیست

شاید با نفوذترین استاد دانشکده بود. از سال‌های هفتاد تا اواخر هشتاد. کسی در دانشکده توانایی نادیده گرفتنش را نداشت.

در استخدام اساتید جدید نظرش برنده بود. ارتباطات فرادانشگاهی‌اش، تا اعماق لایه‌های پنهان و پیدای قدرت سیاسی کشور ریشه داشت. کتاب‌هایش رفرنس درس‌های مهمی از جامعه‌شناسی بودند. انتشارات دانشگاه تهران کتاب‌هایش را پشت سر هم چاپ می‌کرد. در بهترین دانشگاه‌های آمریکا درس خوانده بود و سال‌ها زندگی کرده‌بود. برای سال‌ها مدیر گروه و شاید رییس بلامنازع دانشکده بود. وبلاگش، «جامعه‌شناسی زمینی» از پرخواننده‌ترین وبلاگ‌های اساتید وب‌نویس بود.

او، تقریبا تمامی ستاره‌های یک استاد دانشگاه با نفوذ را داشت. ستاره‌هایی که یکی از آن‌ها، برای غالب اساتید و پژوهشگران، آرزوست.

سال ۹۲ بر اثر بیماری، فوت کرد.

حالا، تنها ۱۳ سال بعد، نه در ایران، نه در فضای علوم‌اجتماعی محدودترش، و‌ نه حتی در همان دانشکده، شاید کمتر کسی او را به خاطر بیاورد. شاید کمتر دانشجوی جدیدی نام او را هم بشناسد.

همان دانشکده، همان ساختمان، همان راهروها، همان اتاق‌ها، همان کلاس‌ها... اما دیگر او، با آن همه ستاره، آن‌جا نیست. واقعا نیست. «نیست». ما هم به زودی، به طور کامل، نخواهیم بود.

چطور آدم‌ها، ما، در همان دانشکده، در همین دانشگاه، در همان علوم‌اجتماعی، به این حقیقت عریان واضح فکر نمی‌کنیم؟ چطور از آن سیلی نمی‌خوریم؟ چطور هم‌چنان برای کوچکترین موارد، به جنگ یکدیگر می‌رویم؟ زخم می‌زنیم. می‌دٓریم. بر سر چه می‌جنگیم؟! چیزی به «نیستی» نمانده.

چقدر عجیب، همه، فراموش‌کاریم.

#مرگ/#حافظه/#زنده‌گی

راهیانه/ایده‌نوشت‌های مهدی سلیمانیه
@raahiane


Forward from: زاویه دید
خانه‌مان آتش گرفته است
0000000
صد و اندی سال است در این دیار یکی اسلام گراست یکی چپ، یکی لیبرال و دیگری ناسیونالیست و توسعه‌گرا. اینهمه همیشه با هم در ستیز و رقابت بوده‌اند. با اینهمه در هر دوره تاریخی، اجماع نظری میان این سخن‌های متعارض شکل گرفته که از دید همه آنها پنهان بوده است. همه تفاوت‌های خود را می‌بینند اما به شباهت‌های خود کورند.
آن اجماع نظر پنهانی، عقل سیاسی آن دوران است.
اجماع نظر پنهانی زور و توانی بیش از هر کدام از این صداهای رنگارنگ دارد. اجماع نظر پنهانی هر دوران،  مادیت پیدا می‌کند و در یک وضعیت سیاسی متجلی می‌شود. البته آنچه در عمل مادیت پیدا می‌کند تا حدی تجلی آن اجماع پنهانی است تا حدی صورت کاریکاتوری آن عقلانیت. گاهی خیال می‌کنی واقعیت عقلانیت‌های دورانی را به تمسخر گرفته است.
همه متفکران و اهل نظر و هنرمندان دهه‌های سی و چهل و پنجاه ایران، به رغم  اختلافات شدید، در استقلال سیاسی و عدالت اجماع نظر داشتند. آن اجماع نظر بود که در نظم جمهوری اسلامی مادیت پیدا کرد. حال باید بررسی کرد جمهوری اسلامی تا کجا تجلی آن عقلانیت بود تا کجا صورت تمسخر شده آن عقلانیت.
از اواخر دهه شصت و بخصوص در دهه هفتاد، نیروهای لیبرال و چپ و ناسیونالیست و اسلام‌گرا، با یکدیگر در ستیز و رقابت بودند اما یک اجماع نظر پنهانی پیرامون دمکراسی میان آنها شکل گرفت. همه تحولات پس از دوم خرداد را ذیل این عقلانیت می‌توان بررسید و همزمان به این سوال پاسخ داد:  آنجه در فرایندهای انتخاباتی تحقق یافت تجلی آن عقلانیت بود یا صورت تمسخر آمیز آن؟
امروز هم شاهد ستیز میان نیروهای مختلف فکری در جامعه ایرانی هستیم. اما اجماع نظر پنهانی آنها چیست؟ به گمان نگارنده اجماع نظری در میان نیست. آنچه هست یک خالی عمیق  و تهی است.
اجماع نظری که به انقلاب پیوست همه ما را دست به کار سازمان دادن به یک حکومت ایدئولوژیک کرد. اجماع نظر دهه هفتاد، همه را دست به کار سازمان دادن به دمکراسی و توسعه سیاسی ساحت.  اجماع نظر این روزها همه را دست به کار جنگ می‌کند. ما کمر به قتل یکدیگر می‌بندیم. گدازه‌های آتش به سمت یکدیگر پرتاب می‌کنیم. خانمان و سرمایه‌های پیشین را می‌سوزانیم. ما همه فرزندان دوران خود هستیم. دوران ما دوران زوال و انحطاط جمعی است.
جنگ با شکست عقلانیت معطوف به دمکراسی در اواخر دهه نود آغاز شد. رویدادهای 96 و 98 هشدار خطرناک بود. در 1401 و 1404 آتش زبانه کشید و اینک با تجاوز اسرائیل و آمریکا به ایران، صورتی فوق العاده خطرناک پیدا کرده است. جنگ از درون به بیرون و از بیرون به درون زبانه می‌کشد.
خانه مان آتش گرفته است آتشی جانسوز.
@mjavadkashi


Forward from: پیمان
«مردی احنف قیس را دشنام می‌داد و از پسِ وی می‌دوید. احنف چون با قبیله‌ی خویش رسید بایستاد و گفت: اگر چیزی دیگر اندر دلت مانده است بگو آنجا تا کسی ازین بی‌خردان از قبیله‌ی ما نشنود که ترا جواب دهد.» (رسالهٔ قشیریه، به تصحیح بدیع‌الزمان فروزانفر، ص ۳۹۴)

این حکایت کوتاه، نقد حال روزگار ما است. وضعیتی را توصیف کرده که بعد از گذشت هزار سال، بخشی از چهره جمعی امروز ما در آن پیداست. شبکه‌های اجتماعی قرار بود میدان گسترش گفت‌وگو باشند؛ اما در عمل، بیش از آنکه گفت‌وگو را تقویت کنند، به تقویت قبیله‌ها انجامیدند. هر گروه، حلقه‌ای از همفکران خود ساخته و هر صدای متفاوتی نه به عنوان فرصتی برای اندیشیدن و دیدن از منظری تازه، بلکه به منزلهٔ تهدیدی برای هویت قبیله تلقی می‌شود. در چنین فضایی، جست‌وجوی حقیقت، جای خود را به برچسب می‌دهد و ناسزا جانشین اندیشیدن می‌شود.

نکتهٔ شگفت این حکایت در بردباری احنف نیست؛ در شناخت او از سازوکار خشونت است. او می‌داند که دشنام یک فرد، تا وقتی میان دو نفر باقی بماند، هنوز مهارشدنی است؛ اما کافی است پای قبیله به میان آید تا آتش آن شعله‌ور شود. از همین رو، به دشنام‌دهنده می‌گوید هرچه در دل داری همین‌جا بگو؛ مبادا افراد قبیلهٔ من بشنوند و پاسخ دهند.

از همه ظریف‌تر آن است که افراد قبیلهٔ خود را «بی‌خردان» می‌نامد. این تعبیر اعترافی است به یکی از ضعف‌های همیشگی انسان: وقتی پای تعلقات جمعی به میان می‌آید، خِرَد و انصاف نخستین قربانیان‌ این میدان‌اند. انسان‌ها به تنهایی گاه بردبارند، اما در هیئت قبیله، زودتر خشمگین می‌شوند، آسان‌تر توهین می‌کنند و دشوارتر می‌اندیشند.

باری، جامعه‌ای که در آن دشنام جای استدلال بنشیند، به تدریج توان گفت‌وگو را از دست می‌دهد. زبان دارد اما انگار گُنگ است و ناتوان از سخن گفتن است. در آن جامعه، دیگر کسی برای دانستن و فهمیدن سخن نمی‌گوید؛ همه برای تشویق قبیلهٔ خود سخن می‌گویند.

صدیق قطبی عزیز در عقل آبی‌اش چه خوش گفته:

«کلام، خنجر نیست. نباید باشد. کلام و زبان، سرپناهی است در برابر گزند تنهایی و مرگ. واژه‌ها، شعله‌های خُردی هستند تا به یاری آن فاصله‌های هولناک و روابط یخ‌بسته را چاره‌ای کنیم. از کلام، خنجر نسازیم. این چه هنر و مهارت بی‌قدری است که موهبت والای کلام را دستمایه‌‌ای برای طعن و تعریض، طرد و خوارداشت، خَستن و زخمی کردن و تلخ‌کامی همدیگر سازیم؟ واژه‌ها آمده‌اند تا چراغ دوستی برافروزند، نهال مِهر بنشانند و اندوه آدمی را تسکینی باشند. واژه‌ها را چوب آتش‌افروزی‌های دل‌آزار نسازیم، سوخت‌ِ بارِ خودکامگی‌های خود نکنیم. موهبت ارجمندِ زبان را در پای دوستی و آشنایی خرج کنیم. به سوداهای تهی‌مایه که به نام حقیقت‌اند و به کام أنانیت، زبان را تباه نکنیم. گفت‌وگویی که ما را به زندگی مطبوع‌تر می‌رساند، از جاده‌ی واژه‌های عبوس نمی‌گذرد. رخساره‌ی واژه‌ها در آوار خشم و درشتی ما، زشت می‌شوند. شب می‌شوند.»

ایرج رضایی


Forward from: @hazf_bot
Video is unavailable for watching
Show in Telegram
ایران دوستی به ادعا نیست، بل به عمل است چرا که «دو صد گفته را چون نیم کردار نیست»!»


Forward from: @hazf_bot
تحصیلات دانشگاهی خود را در مدرسه عالی علوم تاریخی سوربن گذارند و در رشته تاریخ عمومی هنر، باستان‌شناسی مشرق‌زمین و تاریخ هنرهای دوره اسلامی در مدرسه موزه لوور مدرک گرفت. عنوان پایان‌نامه‌اش در دانشگاه سوربن نیز جالب بود: «فتوحات همایون» که به تاریخ جنگ‌های شاه عباس در خراسان و فتح هرات می‌پرداخت.

در سال ۱۹۷۶ به عضویت مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه (CNRS)، بزرگترین سازمان علمی-پژوهشی فرانسه، درآمد و ریاست کمیته بین‌المللی تدوین تاریخ آسیای میانه در یونسکو را به عهده گرفت.

همو بود که با هزینه شخصی، یک تنه و با کوشش بسیار تخت جمشید، چغازنبیل و میدان نقش جهان اصفهان را در فهرست میراث فرهنگی جهان یونسکو به ثبت رساند. در ادامه نیز بخشی از فیلم‌های بجا مانده از ایران قاجار را از خطر نابودی نجات داده و آنها را برای مرمت و بازیافت به فرانسه برد.

به واسطه چنین کوشش‌های وطن‌دوستانه‌اش بود که در ۱۳ مهر ۱۳۸۸ از دست دبیرکل یونسکو، مدال فرهنگ جهانی یونسکو موسوم به پنج قاره را دریافت کرد.

۱۱ سال پیش در چنین روزی، پروفسور «شهریار عدل» ، باستان شناس پرآوازه تبریزی، چشم از جهان فروبست؛ استادی ایران دوست که زندگی خود را وقف شناساندن هنر و فرهنگ والای تمدن ایرانی به جهانیان کرد!

یادش جاودان و راهش پررهرو باد!


Forward from: سهند ایرانمهر
‍ ✔️از پیوند تا انجماد
(تبارشناسی خیانت به وطن در جهان اخلاقی دانته)

✍🏻سهند ایرانمهر

در هندسه اخلاقی انسان، خیانت مرز میان وجود و عدم است؛ اما خیانت به وطن، نه فقط گسستن یک قرارداد ساده سیاسی، که انهدام همان گهواره‌ای است که هویت آدمی در آن شکل می‌گیرد. آن‌که با دشمن هم‌پیاله می‌شود و گرای خانه‌اش را به بیگانه می‌دهد، پیش از آن‌که خاک را فروخته باشد، «خودِ درونش» را به مسلخ برده است. خائن به وطن، از خود تهی‌شده‌ای است کینه‌توز که چون نمی‌تواند با جمع، نسبتی دیالکتیکی و زاینده برقرار کند، دست به خودویرانگری می‌زند.

تراژدی خائن در این است که تصور می‌کند با تکیه بر تیغ دشمن، به قدرتی قاهره بدل می‌شود، اما تاریخ همواره نشان داده که بیگانه، از خائن همچون دستمالی چرک برای پاک‌کردن لکه‌های سخت استفاده می‌کند و سپس او را در زباله‌دانی فراموشی می‌اندازد. خائن، در میانه مردمان رنج‌دیده، یک ملعون است و در چشم بیگانگان فاتح، ابزاری بی‌مقدار و غیرقابل اعتماد؛ او در تعلیق ابدی «بی‌وطنی» دست‌وپا می‌زند تا تنهاترین انسان‌ها در شلوغ‌ترین دوزخ‌ها باشد. دانته آلیگیری در شاهکار خود « کمدی الهی»، این تنهاترین و منحوس‌ترین آحاد بشر را در حلقه‌ای به نام «آنتنورا» جای داده است؛ جایی در قعر دوزخ که دیگر از آتش معروف خبری نیست و سرمای مطلق بر آن حکم می‌راند.

دانته در سرود سی‌ودوم دوزخ، این مواجهه تکان‌دهنده را چنین تصویر می‌کند: «سپس هزاران چهره را دیدم که از شدت سرما، سگان‌سان مسخ شده بودند؛ ...در میان سرها قدم می‌زدم که ناگاه پایم به شدت به صورت یکی از آن‌ها برخورد کرد. او گریان به من پرخاش کرد: چرا لگد می‌کنی؟ اگر برای افزایش انتقام نبرد مونتاپرتی نیامده‌ای، چرا مرا آزار می‌دهی؟»

او در این ورطه با «بوکا دلی آباتی» روبه‌رو می‌شود؛ خائنی که در میانه جنگ، پرچم‌دار ارتش خودی، یعنی فلورانس را از پشت خنجر زد تا شیرازه سپاهش از هم بپاشد و شکست بخورد. دانته چنان از این مظهر غدر و خیانت متنفر است که برخلاف دیگر بخش‌های سفرش، کوچک‌ترین همدردی یا ترحمی به این روح نشان نمی‌دهد، بلکه موهای سرش را مشت‌مشت می‌کشد تا او را رسوای تاریخ کند. اما چرا شاعر برای خائنان به وطن، به جای آتش، «یخ» را برگزیده است؟ در تفکر دانته و الهیات قرون‌وسطی، این تغییر جهت از حرارت به انجماد، عمیق‌ترین استعاره روان‌شناختی از ماهیت گناهی است که از فرط خونسردی، پیوندهای بنیادین هستی را می‌گسلد.

آتش با تمام ویرانگری‌اش، نشانه شور، حرارت و غریزه است؛ طغیانی است از جنس گوشت و پوست که گناهان برخاسته از فوران احساسات مانند شهوت یا خشم را بازمی‌تاباند. در آتش، هنوز رگه‌ای از حیات، ولو به شکل تمنایی کور، شعله می‌کشد؛ اما خیانت به وطن، محصول غفلت یا غلیان آنی عاطفه نیست. خیانت، فرآیندی برخاسته از یک «محاسبه‌گری منجمد» است. خائن، مهندسی خونسرد است که در اتاق تیره ذهن خود، سود و زیان ویرانی یک ملت را تراز می‌کند. او برای گام برداشتن در این مسیر، باید نخست تمام چشمه‌های درونی شفقت، همدلی و عرق همبستگی با همنوع را در خود مهار کند، بتراشد و منجمد سازد. یخ‌زدن، در واقع انعکاس بیرونی همان مرگ تدریجی عاطفه و عقلانیت سلیم در درون خائن است؛ وضعیتی که در آن قلب آدمی به صخره‌ای سنگی و بی‌حس از یخ بدل می‌شود تا بتواند رنج میلیون‌ها انسان را تماشا کند و خم به ابرو نیاورد.

از سوی دیگر، در کیهان‌شناسی دانته، قعر دوزخ، دورترین نقطه به منبع نور، گرما و مظهر لطف الهی است. این دوزخ یخ‌زده، مرکز ثقل شر است، جایی که «تمام سنگینی جهان در آن‌جا جمع می‌شود». وطن، تنها یک محدوده جغرافیایی نیست، بلکه همان سامانه معنایی و نخ تسبیحی است که انسان‌ها را از وضعیت توحش انفرادی به ساحت «جامعه» (Civitas) و میراث و زیست مشترک ارتقا می‌دهد. کسی که به این کلان‌ساختار خیانت می‌کند، در واقع به امکان انسان‌بودن یک جمع تعدی کرده است. وزن این گناه چنان سنگین است که کل وجود خائن را به قعر، یعنی به جایی می‌کشد که جاذبه شر در متراکم‌ترین حالت خود قرار دارد. انجماد در این نقطه، تجسم سقوط به مرتبه ناموجود بودن است. در نهایت، یخ نماد نهایی جمود، سترونی و عقیم بودن است.

خائنان به وطن در دریاچه منجمد کوکیتوس به دام افتاده‌اند، چرا که رفتار آن‌ها ماهیتی گذشته‌گرا و ویرانگر داشته که راه آینده را بر یک قوم می‌بسته است. اکنون مجازات آن‌ها این است که در همان لحظه شوم و ننگین خروج از انسانیت، تا ابد منجمد بمانند. حتی اشک‌های آن‌ها در چشم‌خانه‌ها فورا یخ می‌زند تا لایه‌ای سفت از انجماد، مجرای تسلا را نیز مسدود کند؛ این تصویر گویای آن است که خائن‌خویشتن را به یک ابدیت بی‌روح، سرد و بی‌بازگشت محکوم ساخته است.

@sahandiranmehr




Forward from: ایران
ما ایرانی هستیم .
ما یک کل هستیم .
ما یک اندیشه داریم .
سرنوشت همه ما بهم گره خورده .


ما اقوام و قبیله و نژاد های پراکنده نیستیم.
ما نژاد پرست نیستیم.
ما قوم پرست نیستیم .
ما ملت ها نیستیم .


ما ایران جان هستیم .


Forward from: اخبار نظامی ایران و جهان
🔴 پزشکیان :

آمادگی داریم با اپوزیسیون هم گفت‌وگو کنیم !!

🔻امروز حتی آمادگی داریم بر مبنای انصاف و عدالت با اپوزیسیون نیز گفت‌وگو کنیم، چرا که حل مسائل کشور نیازمند گفت‌وگو و نه تقابل است.

⚜کوتاه آمدن هر دو طرف در موضوعات اختلاف‌زا به معنای نزدیک شدن به یک راه‌حل واقعی است و این همان جوهره اصلاحات است؛ یعنی هر کسی از موضع خود یک قدم کوتاه بیاید.؟



💠‌اخبار نظامی ایران و جهان🔰

📝 OOGHAB

@WARS_NEWS


Forward from: اخبار نظامی ایران و جهان
⭕️ دیوارنگاره جدید میدان ستاد شیراز
از سربازان هخامنشی و ساسانی، آرش کمانگیر
تا عباس دوران و سپاه و ارتش


💠‌اخبار نظامی ایران و جهان🔰

📝 OOGHAB

@WARS_NEWS


Forward from: خرمگس
هر حکومتی با هر نامی که در ایران در راس امور باشد.
هر فردی با هر ایدئولوژی و جناح و گرایش سیاسی که دولت ایران را در اختیار داشته باشد.
در هر صورتی
در هر شرایطی
«حق با وطن ماست»
و نیروی نظامی کشور حق طبیعی دفاع از تمامیت ارضی کشور را دارد.
انسان وقتی پدر، برادر یا دوست نزدیکش با یکی دعوا می‌کند، آن وسط دنبال مقصر نمی‌گردد بلکه با تمام توان از عزیزان خود دفاع می‌کند.
@kharmagaas


Forward from: Toktam Kholusi
در قیامت چون نمازها را بیارند
در ترازو نهند
و
روزه‌ها را و صدقه‌ها را همچنین،
امّا چون
محبت را بیارند
محبّت در ترازو نگنجد؛
پس اصل
محبّت است
اکنون چون در خود
محبت می‌بینی
آن را بیفزای تا افزون شود...
❤️

#فیه_ما_فیه
#مولانا




Forward from: کانال فلسفی «تکانه»
‍ ایران
ای خاکِ سپند،
سپاهِ شب گر تو را برنمی تابد،
چه باک!
مِهر است که بر تو می تابد.

#خسرو_یزدانی
#تکانه
۵ اوت ۲۰۲۱
@khosrowchannel

به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.


Forward from: Sar anjoman
Video is unavailable for watching
Show in Telegram
ایران سرزمین ما است


نمی‌دانم دقیقا چه سالی بود که فیلم باشو را دیده‌ام، اما اونجایی‌که باشو کتاب را برمی‌دارد و می‌گوید ایران سرزمین ما است، سادگی این جمله مرا چونان برگه‌ای منگنه شده، منگنه کرد به ایران، به ایرانشهر، به تاریخ بیهقی و قابوسنانه، به بابک خرمدین و یعقوب‌لیث صفار که گفته بود آنچه من در نمی‌یابم چرا باید گفت. بلی منگنه شدم به ایران با همه‌ی وسعتش از خراسان تا تبریز، از سیستان تا جیرفت، از مازندران تا اردبیل از خوزستان تا کردستان.........
سادگی این سکانس مرا به جاهایی برد که هر وقت دیگر حتی روزهایی که کارگر ساده بودم چنان از اعماقِ جان کار می‌کردم به عشق ایران، که همان نقطه‌ی کوچک برایم می‌شد سیستان، نیشابور، آذرآبادگان، شیراز.......

همه عالم تن است و ایران دل
نیست گوینده زین قیاس خجل   ( نظامی)

برای بهرامِ بیضایی

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
🔻انجمن ادبی سار🔻
🔷مارادنبال کنید🔷
@saranjoman


Forward from: Khosrow
‍ ایرانِ ما تنها در خودگُستری می تواند مانا و پاینده باشد. این مانایی و پایندگی به قدرت جنگی و اقتصادی گره خورده است. قدرت جنگی و اقتصادی هم به بینشی والامنشانه وابسته است. این هر سه را باید نیرومندتر ساخت تا ایرانِ ما بمانَد و ببالد. من هرگز نخواهم گفت که به دیپلماسی نیازی نیست و دریچه های آن باید بسته شوند. ولی آنچه نگر من است این است که دریچه های تنگ و چارچوب های شکنندهٔ دیپلماسی را نباید با دروازه های استوارِ میدان های نبرد سنجید. جایی که دروازه های استوار از سوی دشمن تسخیر شوند، دیپلمات ها تنها برای امضای شکست نامه ها فراخوانده می شوند. تاریخِ بنیادین و راستین را هماره در بارهٔ میدان های نبرد می نویسند نه دربارهٔ تالارهای گپ و گفت میانِ شیک پوشانِ دورِ میز با فنجان های قهوه در دست.

خسرو یزدانی
۳۰-۸-۲۰۲۲

به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید
!


Forward from: اخبار نظامی ایران و جهان
🔴 نگذارید نسبت به خاک بی‌غیرتتان کنند.



📝VATAN

@WARS_NEWS




"یک کشف موسیقیایی"

حتما نوحه‌ی بسیار معروف
[ای لشکر  صاحب زمان  آماده باش] با صدای ‌صادق آهنگران
در زمان جنگ هشت ساله ایران و عراق را شنیده اید. 

اجرای اصلی، زیبا و شنیدنی این موسیقی که ۵۷ سال قبل ساخته شده به اسم Warless ،  اثری ضد جنگ است، از آلبوم Green Fall بوده ، که به اثری کاملاً جنگی تبدیلش کردند ، شنیدنش خالی از لطف نیست👆

20 last posts shown.