Forward from: دغلکاری نخبگان
خیابان یعنی قشری که در مدرسه مدرن شستشوی ذهنی نشده است و کارمند دولت نیست. عقل خیابان طبیعی (فطرت اولیه) و دستکاری نشده و مالکیت محور است، یعنی پرسش هایش عبارتند از تخت ریاست برای کیست؟ نفت برای کیست؟ پول برای کیست؟ به امور حقیقی جامعه می چسبد و کاری به مجاز ندارد.
در مقابل، مدرسه مدرن تناسخ و تصنع را به اسم آموزش به فطرت بشر تحمیل می کند. مدرسه مدرن صنع محور و برنامه محور است. بگذریم که طبعا برنامه ریزی همیشه صورت دسیسه پیدا می کند و موسسات آموزشی پرورشی سرشار از دسیسه برای انگولک کاری بشر هستند. برای همین است که خیلی اقشار ملت از مدرسه بیزار می شوند. مدرسه مدرن خصوصا علوم اجتماعی و اقتصاد برای کنترل و انگولک کاری و دستکاری مالکیت ها و خدشه دار کردن حقوق شفاف درست شده و برای تبدیل مالکیت های شفاف به ایده که خوراک نخبگان است. کار دانشکده اقتصاد همان نیاز بانک مرکزی است یعنی ایده ورزی و اسهال مغزی و تولید بخار سرد.
پس تجمیع مدرسه و ادعای بازار آزاد امر ثقیل الهضم است. تناقضات ذاتی دارد. مگر آنکه مدرسه اش کهن، سنتی و محلی باشد ( که ریشه اش در ایران سوزانده شده. سزاوار کتابی جداگانه).
حالا دانشجوی بدبخت مهندسی را در نظر بگیرید که فریب خورده و فوق لیسانس اقتصاد هم گرفته با این توهم که در «اتاق کنترل اقتصاد» به فرمول بازی او محتاج است. فرمول بازی ای که حتی در صنعت هم کاربردی ندارد. بعد دانشجوی علاف دائم التحصیل ما در سن سی سالگی اگر بخت یارش باشد حقیقت را در می یابد. می فهمد که بین کنترل ماشین و جنگیدن برای آزادی و شفافیت مالکیت هیچ قرابتی نیست! بیست سال در چاه ویل آموزش رسمی ریخته بدون هیچ هنری. جز این که به مغزش آسیب رسیده و مخرجش گشاد شده. تازه می رسد به حرف همان بقال محل که مملکت صاحاب ندارد.
در سن سی سالگی دانشجوی بی هنر علاف ما دو راه دارد: یا فحش را بکشد به حوزه و دانشگاه و بر حماقت و خامی و جاه طلبی خودش لعنت فرستد و برود دنبال پول حلال بدود. گزینه دوم این است که یک تکنوکرات دانشمند بشود و ادامه عمر را صرف مارمولک بازی و دلسوزی و دلواپسی و ایده پردازی و خودارضایی و نقل قول از سقراط و نهج البلاغه و دکارت و اوباما و آدام اسمیت کند و مواجب دولتی نوش جان کند. فکر می کنید چند درصد گزینه اول را انتخاب می کنند؟
پی نوشت: آن دانشجو مانند طلبه ای است که نان حلال خورده باشد بعد از سه چهارسال یا زودتر در می یابد که جستجوی دین در حوزه مشکل تر است از پیدا کردن دین در مغازه مکانیکی. منتهی چکار می تواند بکند؟ این نهادهای آموزشی و نخبه ساز مانند مرداب افراد را به درون می برند.
پی نوشت دو: البته حوزه مانند دانشکده اقتصاد نیست. یعنی هشتاد درصدش باطل است نه همه اش. ولی شیاطین خاص خود را دارد.
در مقابل، مدرسه مدرن تناسخ و تصنع را به اسم آموزش به فطرت بشر تحمیل می کند. مدرسه مدرن صنع محور و برنامه محور است. بگذریم که طبعا برنامه ریزی همیشه صورت دسیسه پیدا می کند و موسسات آموزشی پرورشی سرشار از دسیسه برای انگولک کاری بشر هستند. برای همین است که خیلی اقشار ملت از مدرسه بیزار می شوند. مدرسه مدرن خصوصا علوم اجتماعی و اقتصاد برای کنترل و انگولک کاری و دستکاری مالکیت ها و خدشه دار کردن حقوق شفاف درست شده و برای تبدیل مالکیت های شفاف به ایده که خوراک نخبگان است. کار دانشکده اقتصاد همان نیاز بانک مرکزی است یعنی ایده ورزی و اسهال مغزی و تولید بخار سرد.
پس تجمیع مدرسه و ادعای بازار آزاد امر ثقیل الهضم است. تناقضات ذاتی دارد. مگر آنکه مدرسه اش کهن، سنتی و محلی باشد ( که ریشه اش در ایران سوزانده شده. سزاوار کتابی جداگانه).
حالا دانشجوی بدبخت مهندسی را در نظر بگیرید که فریب خورده و فوق لیسانس اقتصاد هم گرفته با این توهم که در «اتاق کنترل اقتصاد» به فرمول بازی او محتاج است. فرمول بازی ای که حتی در صنعت هم کاربردی ندارد. بعد دانشجوی علاف دائم التحصیل ما در سن سی سالگی اگر بخت یارش باشد حقیقت را در می یابد. می فهمد که بین کنترل ماشین و جنگیدن برای آزادی و شفافیت مالکیت هیچ قرابتی نیست! بیست سال در چاه ویل آموزش رسمی ریخته بدون هیچ هنری. جز این که به مغزش آسیب رسیده و مخرجش گشاد شده. تازه می رسد به حرف همان بقال محل که مملکت صاحاب ندارد.
در سن سی سالگی دانشجوی بی هنر علاف ما دو راه دارد: یا فحش را بکشد به حوزه و دانشگاه و بر حماقت و خامی و جاه طلبی خودش لعنت فرستد و برود دنبال پول حلال بدود. گزینه دوم این است که یک تکنوکرات دانشمند بشود و ادامه عمر را صرف مارمولک بازی و دلسوزی و دلواپسی و ایده پردازی و خودارضایی و نقل قول از سقراط و نهج البلاغه و دکارت و اوباما و آدام اسمیت کند و مواجب دولتی نوش جان کند. فکر می کنید چند درصد گزینه اول را انتخاب می کنند؟
پی نوشت: آن دانشجو مانند طلبه ای است که نان حلال خورده باشد بعد از سه چهارسال یا زودتر در می یابد که جستجوی دین در حوزه مشکل تر است از پیدا کردن دین در مغازه مکانیکی. منتهی چکار می تواند بکند؟ این نهادهای آموزشی و نخبه ساز مانند مرداب افراد را به درون می برند.
پی نوشت دو: البته حوزه مانند دانشکده اقتصاد نیست. یعنی هشتاد درصدش باطل است نه همه اش. ولی شیاطین خاص خود را دارد.