«گُمان» تازهترین قطعهایست که خواندهام؛ روایتی محلی که آن را با صدای استاد صفدر توکلی و زندهیاد سرور سرخوش شنیده بودم. اینبار من آن را زمزمه کردهام و اُسموند، نوازندهی موسیقی محلی اهل نروژ، همراهیام کرده است.
این قطعه از قطعههای مورد علاقهی مادرم بود. به همین خاطر برایم ارزشی ویژه دارد.
خوش آن شبها که بودم مستِ مِی از چشم شهلایش
نظر بر گردش پیمانه و ساغر نمیکردم
گمان بیوفایی من از آن دلبر نمیکردم
دلم میگفت، امّا این سخن باور نمیکردم
چه حالت بود، یا رب، از غم رویش مرا در سر
که دلبر رود جیحون بود و من لب تر نمیکردم
خدا را، ای نسیم صبح، باری قاصد من شو
که هر کس را قاصد آن سرو سیمینبر نمیگردد