وقتی دلیل عصبشناسان را برای انرژیِ «دوش آب سرد» میخوانیم...
▪️شاید حتی فکر کردن به اینکه اولِ صبح، خوابآلود بپریم زیر آب یخ و از سرما به خودمان بلرزیم، مورمورمان کند. حق دارید. اما بیایید لحظهای به این فکر کنیم که چرا این روزها اینقدر دربارهی معجزهی «آب سرد» میشنویم.
قضیه اصلاً یک ترند زودگذر نیست؛ پای یک بازی شگفتانگیز در مغز ما در میان است: بازی رنج و لذت.
مغز ما شبیه یک الاکلنگ است.
وقتی کار سختی انجام میدهیم و رنجی (مثل سرمای گزندهی آب) را تحمل میکنیم، مغز برای اینکه کم نیاوریم و جا نزنیم، کفهی دیگر الاکلنگ را سنگین میکند: «لذت».
▪️در واقع، تحمل آن سرمای ناخوشایندِ چندثانیهای، بلیت ورود ما به یک حالِ خوبِ عمیق و ماندگار برای تمام روز است.
تحقیقات علمی نشان داده که رفتن زیر آب سرد، دوپامین (همان هورمون انگیزه و پاداش) را تا ۲٫۵ برابر بالا میبرد!
این دقیقاً همان اثری است که مخدرهای قوی روی مغز میگذارند، اما با یک تفاوت بزرگ:
آب سرد بعد از پریدنِ اثرش، شما را خمار و مضطرب نمیکند، بلکه تا ساعتها یک نشاطِ زلال را توی رگهایتان نگه میدارد.
بهمحض اینکه اولین قطرههای آب سرد به تنتان میخورد، مغز احساس میکند خطری در کار است و آدرنالین میپرد بالا.
▪️ترکیب شدنِ این آدرنالین با آن حجم از دوپامین، از شما آدم دیگری میسازد؛ آدمی که تمرکز و انگیزهاش برای شروع روز، به شکل عجیبی بیدار شده و آماده است تا کارهای سخت را در آغوش بگیرد.
قرار نیست از فردا صبح خودمان را شکنجه بدهیم و از زندگی متنفر شویم. قرار است آرامآرام از منطقهی امنمان بیرون بیاییم.
حمامتان را با همان آبِ گرم و دلپذیرِ همیشگی شروع کنید. اما در چند ثانیهی آخر، آب را فقط تا جایی سرد کنید که بدنتان آن شوکِ خفیف را احساس کند. چند نفس عمیق بکشید، و تمام.
یادتان باشد که دیگر آب را گرم نکنید.
البته قرار نیست این نسخه برای همه معجزه کند. اگر روزهای پرالتهابی را میگذرانید، اضطراب شدیدی دارید یا بیمار هستید، به بدنتان سخت نگیرید.
در این روزهای پرفشار، «گرما» آغوشِ امنتری برای شماست. با خودتان و روانتان مهربان باشید.
از کتاب «وقتی بدن نه میگوید» | دکتر گبور مته
▪️شاید حتی فکر کردن به اینکه اولِ صبح، خوابآلود بپریم زیر آب یخ و از سرما به خودمان بلرزیم، مورمورمان کند. حق دارید. اما بیایید لحظهای به این فکر کنیم که چرا این روزها اینقدر دربارهی معجزهی «آب سرد» میشنویم.
قضیه اصلاً یک ترند زودگذر نیست؛ پای یک بازی شگفتانگیز در مغز ما در میان است: بازی رنج و لذت.
مغز ما شبیه یک الاکلنگ است.
وقتی کار سختی انجام میدهیم و رنجی (مثل سرمای گزندهی آب) را تحمل میکنیم، مغز برای اینکه کم نیاوریم و جا نزنیم، کفهی دیگر الاکلنگ را سنگین میکند: «لذت».
▪️در واقع، تحمل آن سرمای ناخوشایندِ چندثانیهای، بلیت ورود ما به یک حالِ خوبِ عمیق و ماندگار برای تمام روز است.
تحقیقات علمی نشان داده که رفتن زیر آب سرد، دوپامین (همان هورمون انگیزه و پاداش) را تا ۲٫۵ برابر بالا میبرد!
این دقیقاً همان اثری است که مخدرهای قوی روی مغز میگذارند، اما با یک تفاوت بزرگ:
آب سرد بعد از پریدنِ اثرش، شما را خمار و مضطرب نمیکند، بلکه تا ساعتها یک نشاطِ زلال را توی رگهایتان نگه میدارد.
بهمحض اینکه اولین قطرههای آب سرد به تنتان میخورد، مغز احساس میکند خطری در کار است و آدرنالین میپرد بالا.
▪️ترکیب شدنِ این آدرنالین با آن حجم از دوپامین، از شما آدم دیگری میسازد؛ آدمی که تمرکز و انگیزهاش برای شروع روز، به شکل عجیبی بیدار شده و آماده است تا کارهای سخت را در آغوش بگیرد.
قرار نیست از فردا صبح خودمان را شکنجه بدهیم و از زندگی متنفر شویم. قرار است آرامآرام از منطقهی امنمان بیرون بیاییم.
حمامتان را با همان آبِ گرم و دلپذیرِ همیشگی شروع کنید. اما در چند ثانیهی آخر، آب را فقط تا جایی سرد کنید که بدنتان آن شوکِ خفیف را احساس کند. چند نفس عمیق بکشید، و تمام.
یادتان باشد که دیگر آب را گرم نکنید.
البته قرار نیست این نسخه برای همه معجزه کند. اگر روزهای پرالتهابی را میگذرانید، اضطراب شدیدی دارید یا بیمار هستید، به بدنتان سخت نگیرید.
در این روزهای پرفشار، «گرما» آغوشِ امنتری برای شماست. با خودتان و روانتان مهربان باشید.
از کتاب «وقتی بدن نه میگوید» | دکتر گبور مته