پادکست‌های اردشیر رستمی

یک رابطه‌ی سالم،
گاهی بیشتر از یک رابطه‌ی سمی، شما رو به چالش می‌کشه؛ چون اجازه نمی‌ده از خودت فرار کنی.

یک آینه مقابلت قرار می‌ده و می‌گه:
حضور داشته.
حرف بزن.
گوش بده.
ارتباط برقرار کن.
رشد کن.
غرورت رو کنار بذار.
بالغانه رفتار کن...

رابطه‌ی سالم یعنی بارها و بارها انتخاب کنی که بمونی؛ همراه هم برای بهتر شدن تلاش کنید، حتی وقتی همه‌چیز سخت، تلخ و به‌هم‌ریخته است.
شاید به همین دلیل است که عشق واقعی، برای بسیاری از آدم‌ها تا این اندازه ترسناک شده...

نامه‌ای به خودم:

خوشحال بمون؛
من چیزهای زیادی از دست دادم تا تو رو پیدا کنم! ❤️

یادآوری امروزت:
آدم ممکن است بیست سال، سی سال، حتی تمام عمرش را صرفِ این کند که روزی زندگی کند؛ روزی که پولدار شود، روزی که کسی دوستش داشته باشد، روزی که زخم‌هایش خوب شوند، روزی که دیگر از هیچ‌چیز نترسد. و بعد، ناگهان متوجه شود آن "روزی" که همیشه منتظرش بوده، هرگز نیامده است. چون زندگی هیچ‌وقت منتظر کامل‌شدن ما نمی‌ماند.

زندگی، بی‌رحمانه، همین حالا اتفاق می‌افتد. در همین لحظه‌ای که تو نشسته‌ای و به آن فکر می‌کنی. و شاید دردناک‌ترین حقیقت همین باشد. ما چنان سرگرم نجات‌دادن آینده‌ایم که حال را قربانی می‌کنیم. پس زندگی کن. نه چون زندگی همیشه زیباست؛ بلکه چون با تمام زشتی‌ها و زیبایی‌هایش، تنها چیزی است که اکنون در دست توست!

وقتی دلیل عصب‌شناسان را برای انرژیِ «دوش آب سرد» می‌خوانیم...

▪️شاید حتی فکر کردن به اینکه اولِ صبح، خواب‌آلود بپریم زیر آب یخ و از سرما به خودمان بلرزیم، مورمورمان کند. حق دارید. اما بیایید لحظه‌ای به این فکر کنیم که چرا این روزها این‌قدر درباره‌ی معجزه‌ی «آب سرد» می‌شنویم.
قضیه اصلاً یک ترند زودگذر نیست؛ پای یک بازی شگفت‌انگیز در مغز ما در میان است: بازی رنج و لذت.
مغز ما شبیه یک الاکلنگ است.
وقتی کار سختی انجام می‌دهیم و رنجی (مثل سرمای گزنده‌ی آب) را تحمل می‌کنیم، مغز برای اینکه کم نیاوریم و جا نزنیم، کفه‌ی دیگر الاکلنگ را سنگین می‌کند: «لذت».

▪️در واقع، تحمل آن سرمای ناخوشایندِ چندثانیه‌ای، بلیت ورود ما به یک حالِ خوبِ عمیق و ماندگار برای تمام روز است.
تحقیقات علمی نشان داده که رفتن زیر آب سرد، دوپامین (همان هورمون انگیزه و پاداش) را تا ۲٫۵ برابر بالا می‌برد!
این دقیقاً همان اثری است که مخدرهای قوی روی مغز می‌گذارند، اما با یک تفاوت بزرگ:
آب سرد بعد از پریدنِ اثرش، شما را خمار و مضطرب نمی‌کند، بلکه تا ساعت‌ها یک نشاطِ زلال را توی رگ‌هایتان نگه می‌دارد.
به‌محض اینکه اولین قطره‌های آب سرد به تنتان می‌خورد، مغز احساس می‌کند خطری در کار است و آدرنالین می‌پرد بالا.

▪️ترکیب شدنِ این آدرنالین با آن حجم از دوپامین، از شما آدم دیگری می‌سازد؛ آدمی که تمرکز و انگیزه‌اش برای شروع روز، به شکل عجیبی بیدار شده و آماده است تا کارهای سخت را در آغوش بگیرد.
قرار نیست از فردا صبح خودمان را شکنجه بدهیم و از زندگی متنفر شویم. قرار است آرام‌آرام از منطقه‌ی امنمان بیرون بیاییم.
حمامتان را با همان آبِ گرم و دلپذیرِ همیشگی شروع کنید. اما در چند ثانیه‌ی آخر، آب را فقط تا جایی سرد کنید که بدنتان آن شوکِ خفیف را احساس کند. چند نفس عمیق بکشید، و تمام.
یادتان باشد که دیگر آب را گرم نکنید.
البته قرار نیست این نسخه برای همه معجزه کند. اگر روزهای پرالتهابی را می‌گذرانید، اضطراب شدیدی دارید یا بیمار هستید، به بدنتان سخت نگیرید.
در این روزهای پرفشار، «گرما» آغوشِ امن‌تری برای شماست. با خودتان و روانتان مهربان باشید.
از کتاب «وقتی بدن نه می‌گوید» | دکتر گبور مته

صرفاً چون عاشق اقیانوسی، به این معنا نیست که باید غرقش بشی! شجاعانه‌ترین کار اینه که بفهمی چه زمانی باید برگردی و خودت رو به ساحل برسونی...

این‌که «همه‌چیو به همه نگی» هم خودش یه مهارت مهمه.

یه دختر‌بچه‌ای داشت از پل طبیعت عکس می‌گرفت.
گوشی از دستش افتاد و گلسش یا صفحه‌ش شکست. با یه ترس و ناراحتی گوشی رو بلند کرد.
پدرش کنارش وایساده بود؛ خیلی خونسرد و با لحن آروم بهش گفت: «مهم نیست، عکستو بگیر بابا.»

چقدر این حرکت و حرفت خوب بود، مَرد.

یادآوری امروزت:
به نظرم قشنگ‌ترین شکلی که می‌شه به کسی دوست داشتنمون رو نشون بدیم، اینه که بهش ثابت کنیم اون آدم کافیه؛ برای خوشحالی، برای عشق، برای آرامش، برای تکیه کردن و برای پا به پای هم تلاش کردن. برای همه‌ی این‌ها کافیه.

من قوی بودم! اما گاهی دلم می‌خواست تمام قوی بودن‌ها را بگذارم گوشه‌ای،
و خودم بروم در جای دیگری، با تمام وجودم ضعیف شوم...

دلم می‌خواست کسی مرا سخت در آغوش بگیرد، و من در آغوشش، آبِ تمامِ دریاها را گریه کنم...
من قوی بودم،
اما دیگر دلم نمی‌خواست قوی باشم!

دلم می‌خواست گوشه‌ای پیدا کنم و آن‌قدر در خودم فرو بروم،
تا دیگر جایی در جهان اشغال نکنم...

من دلم نمی‌خواست قوی باشم! اما عزیزم، چاره‌ی دیگری نداشتم...
جهان، تمام آغوش‌های امن را از من دریغ کرده بود و تمام قوی بودن‌ها را برای من نگه داشته بود...

فولادی توخالی شده بودم؛
در تنهاییِ خودم قوی و شکست‌ناپذیر بودم، از درون اما، به‌سختی فرو ریخته بودم...

بهم گفت:
من هیچ‌وقت برای والدینم دردسر درست نکردم،
درس‌خون بودم،
مهربون بودم،
مرتب بودم...
▪️آخرم، به‌خاطر بچه‌ی خوب بودن، سال‌ها تراپی رفتم...

شاید Style رو بتونن کپی کنن، اما Level رو هرگز. 😎

قشنگ‌ترین جمله‌ای که امروز خوندم:
«کاری کُن که هرکسی که تو را می‌بیند، برای آن‌کس که تو را تربیت کرده،
دعایِ خیر کند.»

یادآوری امروزت:
بذار حوصله‌ت سر بره، ولی دست به گوشی نبر؛ سراغ تلویزیون نرو، موزیک روشن نکن، به کسی زنگ نزن، پیام چک نکن.
حوصله‌سررفتن رو تمرین کن. بذار لحظاتی فقط تو باشی و سکوت. اولش شاید سخت باشه، حتی طاقت‌فرسا؛ اما بعد، کم‌کم ذهنت شروع می‌کنه به جوشیدن. ایده‌های تازه میاد، خاطراتی که فراموش کرده بودی سر می‌زنن و مهم‌تر از همه، کم‌کم می‌فهمی چی واقعاً برات مهمه.
این لحظه‌های سکوت، همون جاییه که معنا متولد می‌شه؛ همون جایی که اضطراب فروکش می‌کنه.
اصلاً بذار یه رازی رو بهت بگم: هرچی «تحمل بی‌حوصلگی» رو بیشتر تمرین کنی، زندگیت عمیق‌تر و اضطرابت کمتر می‌شه.

زندگی مانند دوچرخه‌سواری است؛
برای حفظ تعادل، باید به حرکت ادامه داد. 🚲

«هر کجا فهمیدی در موردت حرفای بی‌خود می‌زنن و قضاوتت می‌کنن، به‌جای عصبانی شدن، برای رنجی که اونا می‌کشن، آرزوی بهبودی کن!

خیلی از اونا دنبال خوشبختی خودشون نیستن؛ فقط می‌خوان با دیدن رنج دیگران، کمی کمتر رنج ببرن.»

دیروز همکارم که دکترای روان‌شناسی داره، یه فکت جالب گفت:
«اگه با کسی بری دیت و با اینکه ظاهراً بهت خوش گذشته، بعدش بی‌دلیل سردرد بگیری، احساس سنگینی کنی یا وقتی برمی‌گردی خونه، یهویی بری توی خودت، ممکنه بدنت زودتر از مغزت فهمیده باشه که اون آدم مناسب تو نیست.
مغز شاید چند هفته یا چند ماه بعد به این نتیجه برسه، ولی بدن گاهی خیلی زودتر سیگنال می‌ده.»

راستش نمی‌دونم این موضوع چقدر از نظر علمی قطعی باشه، ولی به نظرم ارزش فکر کردن داره.

یادآوری امروزت:
بعضی گل‌ها دیرتر از گل‌های دیگه شکفته می‌شن و وقتی باز می‌شن، حسابی تماشایی و چشم‌نوازن.
هرچقدر لازمه، به خودت فرصت بده.
از کتاب «همیشه یادت باشد»، چارلی مکسی.

آدم‌های اطرافت حتی اکسپلورت رو تغییر می‌دن؛
چه برسه به زندگیت.

جان گاتمن می‌گه دعوای تمام زن و شوهرهای دنیا، بیشتر سر پنج موضوعه:
شغل و درآمد مرد، کارهای خونه، بچه‌ها، خانواده‌های طرفین و سکس.
اما حرف عجیب جان گاتمن اینه:
▪️زوج‌هایی که می‌خوان مشکلاتشون رو در تمام این پنج حوزه حل کنن و به صفر برسونن، در نهایت کارشون به طلاق می‌کشه. زوج‌های خوشبخت، زوج‌هایی هستن که اجازه می‌دن بعضی مشکلات همون‌طور که هست باقی بمونه و می‌پذیرن که بعضی مشکلات قرار نیست هیچ‌وقت کاملاً حل بشن. هیچ‌وقت نمی‌شه مشکلاتتون با همسرتون به صفر برسه. آدما حتی مشکلاتشون با خودشون هم به صفر نمی‌رسه؛ چه برسه به همسری که از یک دنیای متفاوت اومده.

▪️اگه می‌بینی توی یک زندگی هیچ اختلاف و مشاجره‌ای نیست، یک معنی بیشتر نداره: یک نفر تصمیم گرفته همه‌چیز رو درون خودش خفه کنه و دم برنیاره. و اون آدم یا به‌زودی افسردگی می‌گیره، یا یک‌دفعه اون رابطه رو ترک می‌کنه؛ که در هر دو صورت، رابطه از هم پاشیده. هیچ اشکالی نداره بعضی از مشکلات حل نشن. این رو بپذیرید تا طعم خوشبختی رو بچشید. خوشبختی یعنی به صلح رسیدن با خودتون و دیگران، نه اینکه مشکلاتتون با خودتون و دیگران به صفر برسه.

▪️رابطه‌ی تو مشکلی نداره. مشکل اصلی تو اینه که با همه‌ی مشکلاتت مشکل داری. اگه به این نتیجه برسی که لازم نیست همه‌چیز رو حل کنی، خیلی چیزها خودبه‌خود حل می‌شن.