رِکوئیمِ موتسارت از آن دست آثارِ افسون‌گر و گیرای تاریخی موسیقی است که تجربهٔ شنیداریِ نزدیک به آن را حداقل بنده سراغ ندارم؛ نه فقط به خاطر شکوهِ موسیقایی، بلکه به خاطر حسِ آیینیِ عمیق و سوگواریِ زنده‌ای که در آن جریان دارد. گویند این اثر مواجهٔ انسانی است نزدیک به مرگ و او کسی نیست جز خودِ آهنگساز یعنی موتسارت، موسیقی‌دانِ اسطوره‌ای که در تاریخ موسیقی بی‌همتاست و به‌مانند آذرخشی درخشش کرد و در اوج جوانی و نبوغ، غروب کرد و مرگ در آغوشَش گرفت.
در این اثر همه‌چیز بوی غبارِ تاریخ، تاریکی، شمع و اندوهِ باشکوهی می‌دهد.
سوگنامهٔ موتسارت را با اجرای تاریخیِ
کارل ریختر، رهبر بزرگ آلمانی، که همه ما بیشتر با اُرگان‌نوازیِ استاد آشناییم می‌شنوید.
♦️Uriel.
