به یاد جاویدنام‌های دی‌ماه ۴۰۴
آنان که رفتند اما روشنی را در جان این خاک ماندگار کردند، و اکنون هر تپشِ امید، پژواکی از نامشان است.
امسال هفت‌سین را به حرمتشان می‌آراییم: سبزه، نشانِ رویشِ امید از دلِ اندوه؛ سیب، نمادِ زندگی‌ای که معنایی جاودانه یافت؛ سیر، دعایی برای تندرستی و روزگاری بی‌داغ؛ سنجد، روایتگرِ عشقی که با جان خویش نوشتند؛ سرکه، تصویرِ صبری تلخ که به استقامت انجامید؛ سمنو، نشانه‌ی نیرویی که از رنج زاده می‌شود؛ و سماق، وعده‌ی سپیده‌ای که پس از تاریک‌ترین شب‌ها سر برمی‌آورد. چرا که در گردش زمان، نور همواره بر تاریکی چیره می‌شود و هیچ شبی پایدار نمی‌ماند. سال ۲۵۸۵ شاهنشاهی خجسته باد، و به تعبیر دلنشین حافظ: «برآمد باد صبح و بوی نوروز/به کام دوستان و بخت پیروز».