شاپور دوم (به پارسی میانه: 𐭱𐭧𐭯𐭥𐭧𐭥𐭩) مشهور به شاپور دوم بزرگ و شاپور ذوالاکتاف، از سال ۳۰۹ تا ۳۷۹ میلادی، دهمین شاهنشاه ایرانشهر بود. شاپور پس از برادرش آذرنرسی بر تخت نشست، او پیش از اینکه به دنیا بیاید، پادشاه شد. او پسر هرمز دوم بود و به مدت هفتاد سال شاهنشاهی کرد و به همین دلیل درازاترین پادشاهی در میان شاهان ایران را دارا میباشد. وی پس از قدرت گرفتن، اعرابی را که به بخشهای جنوبی شاهنشاهی ایرانشهر تاخت آورده بودند، به شدت تنبیه کرد و امنیت را به مرزهای جنوبی بازگرداند. پادشاهی وی شاهد تجدید حیات نظامی کشور و گسترش قلمرو آن بود که آغاز نسختین دوران طلایی ساسانیان بود؛ بنابراین او با شاپور یکم، کواد یکم و خسرو یکم، یکی از درخشانترین پادشاهان ساسانی محسوب میشود. از سوی دیگر، چهار جانشین مستقیم او موفقیت کمتری داشتند.شاپور دوم سیاست سخت مذهبی را دنبال کرد. در زمان فرمانروایی او، مجموعه اوستا، متون مقدس زرتشت تکمیل شد، بدعت و ارتداد مجازات شدند و مسیحیان مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. البته دومی واکنشی علیه رسمیت یافتن مسیحیت در امپراتوری رو...
کانال #تاریخ_تلخ
🗞
@tarikhe_talkh