صدای معلم


Channel's geo and language: Iran, Persian
Category: not specified


صدای معلم یک رسانه مستقل است و به شماره ثبت 78039 از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فعالیت می کند .
هر گونه استفاده از نام و یا لوگوی صدای معلم در کانال ها و گروه ها جرم محسوب شده و پیگرد قانونی دارد .
sedayemoallem.ir
ارسال مطلب :
smiedu1@gmail.com

Related channels  |  Similar channels

Channel's geo and language
Iran, Persian
Category
not specified
Statistics
Posts filter


در نشست ادبی «پیوندگان ادبیات پارسی» با موضوع «روان‌شناسی و اسطوره‌ها در روزگار بی‌خویشتنی» مطرح شد :

"از فرهنگ نه فری مانده، نه هنگش !"

گزارشگر : رضا قاسم‌پور / روزنامه‌نگار و پژوهشگر فرهنگی - عضو شورای نویسندگان صدای معلم


* نشست ادبی «پیوندگان ادبیات پارسی» با موضوع «روان‌شناسی و اسطوره‌ها در روزگار بی‌خویشتنی»، عصر پنج‌شنبه ۲۸ آبان‌ماه ۱۴۰۵، به میزبانی دکتر شهرزاد شمس و با حضور دکتر میرجلال‌الدین کزازی، دکتر شکرالهی، جمعی از فرهیختگان و علاقه‌مندان فرهنگ و ادب در بخش کوهسار البرز برگزار شد. این محفل سه‌ساعته، مجالی برای تأمل در پیوند زبان، اسطوره، روان‌شناسی و هویت تاریخی ایرانیان بود؛ نشستی که در کنار بازخوانی میراث ادبی ایران، با پرسش‌های انتقادی درباره معیارهای برتری زبان‌ها و نسبت ادبیات کلاسیک با زیست امروزین جامعه نیز همراه شد.


* این محفل با اجرای استاد مازندرانی آغاز شد. در جستارگشایی برنامه، شهرزاد شمس، میزبان نشست، با اشاره به هفته کتاب و کتاب‌خوانی، مطالعه را میراثی موروثی در فرهنگ ایرانی دانست و با نگاهی انتقادی به وضعیت فرهنگی جامعه اظهار داشت: «کتاب و کتاب‌خوانی برای ما موروثی است.»

وی در توصیف شرایط امروز فرهنگ، با بیانی تأمل‌برانگیز گفت: «از فرهنگ نه فری مانده، نه هنگش.»

شمس، این نشست را فرصتی برای واکاوی روان فردی و جمعی انسان در هیاهوی روزگار، کشاکش‌های درونی و جست‌وجوی هویت خویش دانست و ادبیات را سفری از ناآگاهی به بازشناخت خویشتن توصیف کرد.

از نگاه وی، اسطوره‌ها صرفاً روایت‌هایی متعلق به گذشته نیستند، بلکه افق‌هایی برای آینده می‌گشایند و مواجهه با متن، تلاشی برای دست یابی به معنا و کشف لایه‌های پنهان هویت انسانی است.



* یکی از فرازهای قابل تأمل این نشست، پرسش انتقادی رضا قاسم‌پور خبرنگار «صدای‌ معلم » از استاد کزازی درباره ادعای برتری زبان فارسی بر دیگر زبان‌های جهان بود؛ پرسشی که از دل مباحث مربوط به عظمت ادبیات فارسی، به موضوعی بنیادی‌تر یعنی نسبت میان میراث ادبی، معیارهای علمی و جایگاه جهانی ادبیات معاصر راه می‌برد.

قاسم‌پور خطاب به استاد کزازی پرسید:

«استاد! شما پارسی را حریر و سایر زبان‌های جهان را پلاس می‌خوانید. نخست آن که خودتان با چند زبان زنده دنیا آشنایی دارید و این داوری بر پایه کدام معیارها و سنجه‌های علمی و زبان‌شناختی صورت می‌گیرد؟

دوم اینکه اگر ادبیات فارسی چنین فاخر، غنی و حریرگونه است، چرا جلوه‌های این میراث سترگ در زیست امروزین ما، در نظام آموزشی، مناسبات اجتماعی و کیفیت زندگی فرهنگی جامعه، چندان مشهود نیست؟

و سرانجام، اگر زبان پارسی حریر و دیگر زبان‌ها پلاس هستند، چرا در سده اخیر، ادبیات معاصر فارسی نتوانسته است حتی در جایگاه یک نامزد جدی و برخوردار از شانس معتبر، در رقابت جهانی جایزه نوبل ادبیات مطرح شود؟ آیا میان عظمت میراث کلاسیک ادبیات فارسی و جایگاه جهانی ادبیات معاصر ما شکافی معنادار وجود ندارد؟»

این پرسش سه‌وجهی، در واقع سه ساحت متفاوت را به چالش می‌کشید: مبنای علمی ادعای برتری یک زبان، نسبت میراث ادبی با زندگی امروز و چرایی کم‌رنگ‌بودن حضور ادبیات معاصر ایران در عرصه جهانی.

با این حال، استاد کزازی به‌جای ورود مستقیم به محورهای پرسش، بحث را به ریشه‌شناسی و دگرگونی تاریخی برخی واژگان فارسی در ادوار مختلف سوق داد و پاسخ روشنی به پرسش‌های اصلی ارائه نشد.


* نشست «پیوندگان ادبیات پارسی» در کوهسار البرز، فرصتی برای بازخوانی نسبت انسان ایرانی با زبان، اسطوره، شعر و حافظه تاریخی خویش بود؛ محفلی که از میراث کتاب‌خوانی و سنت‌های جمعی آغاز شد، به لایه‌های پنهان روان و ناخودآگاهی تباری رسید و با موسیقی، شعر و پرسش‌هایی درباره جایگاه ادبیات در جهان معاصر تداوم یافت.

زبان فارسی و میراث ادبی آن بی‌گمان از سرمایه‌های گران‌سنگ تمدن ایرانی است؛ اما این سرمایه زمانی به میراثی زنده و اثرگذار تبدیل می‌شود که از حصار ستایش بیرون آید و در متن زندگی امروز جریان پیدا کند.

ادبیات فاخر، تنها در شکوه واژگان و زیبایی ترکیب‌ها خلاصه نمی‌شود؛ باید بتواند به ارتقای اخلاق اجتماعی، تقویت خرد جمعی، فهم بهتر جهان و بهروزی انسان یاری رساند.

شاید دستاورد اصلی چنین محافلی، فراتر از شنیدن سخنان بزرگان، زنده نگه‌داشتن سنت پرسش گری و گفت‌وگوی نقادانه باشد؛ سنتی که در آن هیچ ادعای بزرگی از سنجش و استدلال معاف نیست و هیچ میراث ارزشمندی از بازخوانی و نقد بی‌نیاز نمی‌ماند.


متن کامل خبر را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/خبر/item/26687-/از-فرهنگ-نه-فری-مانده،-نه-هنگش

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


«آموزش‌ و پرورش البرز؛ از افتتاح‌های نیمه‌ تمام تا ضرورت نظارت بر رفتار مدارس »

مدرسه بی‌برق و بی‌گاز؛ دانش‌آموزان زیر ذره‌بین، مدیران در مراسم!

مهدی توسلی / مدیرمسئول نشریه فراز البرز


* در مدیریت آموزش‌ و پرورش، اولویت‌ها را نه با سخنرانی‌ها و مراسم تجلیل، بلکه با وضعیت کلاس‌های درس، کیفیت آموزش و میزان توجه به حقوق معلمان و دانش‌آموزان باید سنجید.

انتشار خبر افتتاح مدرسه شهدای خلیج فارس در محله شعبان‌آباد منطقه ۴، در حالی که این فضای آموزشی همچنان از انشعابات برق و گاز محروم است، پرسش‌هایی جدی درباره کیفیت نظارت و معیارهای بهره‌برداری از پروژه‌های آموزشی در استان البرز ایجاد می‌کند.

مدرسه‌ای که از ابتدایی‌ترین زیرساخت‌های ضروری برخوردار نیست، چگونه به مرحله افتتاح رسیده است؟ آیا پیش از بهره‌برداری، شرایط ایمن و مناسب حضور دانش‌آموزان بررسی شده است؟ در روزهای سرد سال، سهم دانش‌آموزان از این افتتاح، نباید تحمل سرما و نگرانی خانواده‌ها باشد.


* از سوی دیگر، برگزاری مراسم یادبود وزیر اسبق آموزش‌ و پرورش، دکتر علی‌اصغر فانی در اداره‌کل آموزش‌ و پرورش استان، اگرچه اقدامی انسانی و قابل احترام است، اما در شرایطی که مدارس با کمبود امکانات و فرهنگیان با مشکلات معیشتی مواجه‌اند، ضرورت توجه به اولویت‌های واقعی دستگاه تعلیم و تربیت را یادآوری می‌کند.


* اما نگرانی جدی‌تر، گزارش‌هایی درباره نحوه برخورد با دانش‌آموزان در برخی مدارس استان است.

انتشار خبر تفتیش و بازدید بدنی دانش‌آموزان یک دبیرستان دخترانه به بهانه داشتن گوشی تلفن همراه، که بنا بر گزارش‌های منتشرشده با اعتراض و بازتاب گسترده دانش‌آموزان همراه بوده، موضوعی است که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن عبور کرد. همچنین گزارش‌هایی درباره مطالبه وجه به‌عنوان جریمه برای بازگرداندن گوشی‌های دانش‌آموزان مطرح شده که انتظار می‌رود مسئولان آموزش‌ و پرورش با بررسی دقیق، درباره صحت و ابعاد آن شفاف‌سازی کنند.

مدرسه باید محیط امن، تربیتی و آرام باشد؛ حفظ نظم و رعایت مقررات نیز نباید به شیوه‌هایی انجام شود که کرامت، حریم شخصی و امنیت روانی دانش‌آموزان خدشه‌دار شود.


* در کنار این مسائل، مطالبات فرهنگیان درباره معیشت، منزلت حرفه‌ای و شفافیت در صندوق ذخیره فرهنگیان همچنان پابرجاست. فرهنگیان و دانش‌آموزان نباید در حاشیه برنامه‌های تشریفاتی و مناسبت‌های مدیریتی قرار گیرند.

آموزش‌ و پرورش، پیش از آن که محل برگزاری مراسم و تجلیل از مدیران گذشته باشد، مسئول تأمین امنیت، آرامش، امکانات آموزشی و حفظ کرامت دانش‌آموزان امروز است.


متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/26684-/مدرسه-بی‌برق-و-بی‌گاز؛-دانش‌آموزان-زیر-ذره‌بین،-مدیران-در-مراسم

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


« جامعه به عقلانیت، گفت‌وگو، مدارا و بازنگری در شیوه‌های تربیتی نیاز دارد »

تنهایی سوگند : تأملی روان‌شناختی و جامعه‌شناختی درباره مرگ "سوگند صیادی" دانش آموز کرمانشاهی

دکتر قربان کیانی


* گاهی یک حادثه چنان تلخ و تکان‌دهنده است که نمی‌توان آن را در حد یک خبر خواند و از کنار آن گذشت. حادثه‌ای که پس از شنیدن آن، ذهن انسان با انبوهی از پرسش‌های بی‌پاسخ روبه‌رو می‌شود.

مرگ سوگند، دختر شانزده‌ساله‌ای که هنوز در آغاز راه زندگی بود، از همین جنس حوادث است؛ حادثه‌ای که نه‌تنها خانواده و مدرسه، بلکه وجدان یک جامعه را به پرسش می‌کشد. فضای شبکه های اجتماعی را در می نوردد و جامعه را به هیجان می آورد. لیکن پس از مدتی آب ها از آسیاب می افتد و دیگر کسی سراغی از قربانی حادثه و علت بروز آن نمی گیرد.


* سوگند، دانش آموزی که می‌توانست امروز در کلاس درس نشسته باشد، با دوستانش بخندد، برای آینده‌اش رؤیا ببافد و نگران امتحان‌ها و آرزوهای نوجوانی‌اش باشد. اما اکنون نام او در میان خبرهای تلخ جامعه ما قرار گرفته است؛ نامی که باید ما را به تأملی عمیق‌تر درباره وضعیت نسل نوجوان و مناسبات خانوادگی و اجتماعی‌مان وادار کند.


* باید از نظام آموزشی مان بپرسیم چرا به جای اینکه این دانش آموز را رشد دهد و استعدادهایش را شکوفا کند او را به سینۀ قبرستان می فرستد و خودش را کنار می کشد و دنبال مقصر می گردد.


* .... اما افکار عمومی جامعه به توسط شبکه های اجتماعی نه تنها پدر او را محکوم به قتل کرده اند بلکه پیشاپیش حکم اعدام او را هم صادر نموده اند.

این قضاوت های عجولانۀ اجتماعی می تواند ضربه ای سهمگین تر از مرگ سوگند بر خانوادۀ او وارد کند. طبیعی است که تا روشن شدن حقیقت، نباید درباره علت مرگ یا مسئولیت قطعی افراد پیش‌داوری کرد. اما آیا باید منتظر پایان تحقیقات قضایی بمانیم تا درباره زمینه‌های روان‌شناختی و اجتماعی چنین حوادثی بیندیشیم؟


* به گمان نگارنده، مرگ سوگند را باید فراتر از یک اختلاف خانوادگی یا مسئله‌ای مرتبط با روابط عاطفی نوجوانان بررسی کرد. این حادثه می‌تواند پنجره‌ای به سوی یکی از مسائل عمیق جامعه امروز ما باشد:

جامعه‌ای که در میانه سنت و مدرنیته، ارزش‌های گذشته و خواسته‌های جدید، گاهی زبان مشترک خود را با نسل جوان از دست می‌دهد.


* جامعه سالم، جامعه‌ای نیست که گذشته خود را انکار کند یا در آن متوقف بماند؛ بلکه جامعه‌ای است که بتواند میان میراث فرهنگی و نیازهای جدید، رابطه‌ای عقلانی و انسانی برقرار کند.


* ما به‌جای آن که مهارت اندیشیدن و انتخاب کردن را به نوجوان آموزش دهیم، گاهی فقط از او انتظار داریم انتخاب‌های مورد تأیید ما را تکرار کند. اصلاً کسی می پرسد مدیری که با یک مشکل تربیتی در مدرسه مواجه می شود و خودش دارای نیروهای مشاوره ای  و روان شناختی نیز می باشد و یا می تواند از مراکز مشاورۀ اداره منطقۀ خود کمک بگیرد بلافاصله با والدین دانش آموز تماس می گیرد و موضوع را به آنها گزارش می دهد ؛ آیا خودش آموزش مدیریت بحران دیده است  و در جای شایستۀ خود قرار گرفته یا خود نیز بخشی از شبکۀ فاسد سیستماتیک است که از طریق رانت و توصیه مقام های بالا دست به این سمت گمارده شده است؟

آیا پدری که پس از شنیدن مشکل فرزند خود نحوۀ مدیریت هیجان و حل مسأله را آموزش دیده و اگر ندیده چه کسی باید به او آموزش می داد؟ ادارۀ مشاوره و آسیب های اجتماعی در اغلب استان ها بودجۀ ای برای همین امور دریافت می کنند ولیکن اهتمام کمتری برای همین وظیفۀ خود می ورزند و همین بودجه ها به رفع مشکلات آموزش و پرورش استان ها در سایر بخش ها تخصیص می یابد.

مثلا با این بودجه بچه ها را به اردوی راهیان نور می برند، یا هزینۀ آش نذری موکب هایی را می پردازند که آموزش و پرورش متولی آنهاست و متأسفانه بودجۀ تخصیص داده شده کمکی به رفع مشکلات و آسیب های اجتماعی آن استان یا منطقه نمی کند. اما مسئولین این امور با جلب رضایت مدیریت های استانی جایگاه خود را مستحکم می کنند و نتیجه این امر مرگ سوگند و سوگند هاست.


*ما به آموزش جدی مهارت‌های فرزندپروری، تقویت مشاوره تخصصی در مدارس، آموزش مدیران در زمینه مدیریت بحران، تدوین دستورالعمل ملی مواجهه با خشونت خانگی و همکاری مؤثر میان آموزش‌وپرورش، بهزیستی و اورژانس اجتماعی نیاز داریم. مهم‌تر از همه، باید فرهنگ گفت‌وگو را در خانواده و مدرسه زنده کنیم.


* سوگند فقط نام یک دختر نوجوان نیست؛ نام پرسشی است که جامعه باید از خودش بپرسد:
آیا ما هنوز بلدیم با فرزندانمان گفت‌وگو کنیم؟


متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/دانش-آموز/item/26683-/تنهایی-سوگند-تأملی-روان‌شناختی-و-جامعه‌شناختی-درباره-مرگ-سوگند-صیادی-دانش-آموز-کرمانشاهی

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


«رسانه مستقل صدای معلم » این فرصت سازی جهت شناساندن معلمان صاحب نظر و فعالان رسانه ای دارای استعداد نقد و نظر را فراهم کرده است و می تواند مرجع و منبع موثقی جهت شناسایی معلمان کنش گر و فعالان رسانه ای معتبر باشد

بازخوانیِ تعریفِ "معلمِ فعال در فضای مجازی" ؛ از مدیریتِ تصویر تا تلاش برای تحدید کنش گری

محمدرضا شهریاری/ کنش گر و فعال رسانه‌ای حوزه آموزش و پرورش



* چندسالی به عنوان کارشناس روابط عمومی در اداره کل آموزش و پرورش فعالیت کرده‌ام و با جزییاتِ فرآیندهای مدیریتِ پیام و تصویر در این نهاد آشنا هستم. امروز، در حالی که سال‌هاست به عنوان یک فعال رسانه‌ای مستقل در این حوزه فعالیت می‌کنم، میانِ تجربه‌ی کارکردِ اداری در روابط عمومی و الزاماتِ فعالیت رسانه‌ای در حوزه آموزش و پرورش، تمایزِ عمیقی را مشاهده می‌کنم؛ تمایزی که ریشه در تفاوتِ میانِ «مدیریتِ پیام» و «تولیدِ حقیقت» دارد.


* در نشست اخیر که با ابتکارِ روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش برگزار شد، تلاش شد تا از طریقِ بازتعریفِ مفهومِ «معلمِ فعال در فضای مجازی»، مسیرِ جدیدی ترسیم شود. اما با نگاهی تحلیلی، مشخص است که این بازتعریف، بیش از آن که به دنبالِ ارتقای سطح فعالیتِ معلمان باشد، به دنبالِ مدیریتِ این فعالیت در قالب‌هایی «بی‌خطر» و کنترل‌ شده است.


* آیا برای اعتباربخشی به یک «معلمِ صاحب‌نظر»، شاخص‌های مشخصی وجود دارند؟ برای مثال، آیا معلمی که حداقل ده مقاله انتقادی-تحلیلی در رسانه‌های تخصصیِ آموزش و پرورش منتشر نکرده باشد، می‌تواند در زمره‌ی معلمانِ فعالِ رسانه‌ای قرار گیرد؟ بدونِ وجودِ معیارهای دقیق و مبتنی بر تولیدِ محتوای تخصصی، این نشست‌ها ناگزیر به «سلیقه‌مداری» سقوط خواهند کرد.


* تجربیات گذشته این نهاد نشان داده است که در دوره‌هایی نظیر دوره ریاستِ مرتضی نظری بر روابط عمومی وزارتخانه، دعوت‌هایی جهت گفت و گو از سوی روابط عمومی انجام شده است اما انتخاب افراد جهت گفت و شنود بیش از آن که بر اساسِ صلاحیتِ رسانه‌ای باشد، بر اساسِ سلیقه مداری و «هم سوییِ دیدگاه‌ها» و یا بر اساس دایره شناخت محدود از کنش گران و فعالان رسانه انجام شد. برای جلوگیری از تکرارِ این آسیب، نیاز به معیارهای مشخصی است که بتواند هر معلمِ اهلِ نقد و نظری را، فارغ از جایگاه یا دیدگاهش، به عنوان یک منبعِ قابل‌اعتمادِ رسانه‌ای شناسایی کند.


* پرسش نهایی و بسیار حیاتی این است:

خروجیِ واقعیِ این نشست‌ها چه خواهد بود؟

باید مراقب بود که این جلسات به نسخه‌ای تکراری از رویکردهای گذشته تبدیل نشوند؛ نشست‌هایی که تنها با شعارِ «گفت و شنود» برگزار می‌شوند. اگر هدف از این نشست‌ها، صرفاً عادی‌سازیِ رویکردهای محدودکننده و مهارِ انتقاد باشد، این جلسات تنها ابزاری برای «مدیریتِ اعتراض» خواهند بود، نه راهکاری برای «حلِ چالش‌ها» و خروجی آنها نشستند و گفتند و برخاستند پی مصلحت مجلس آراستند خواهد بود!


* تعریفِ محدودِ معلمِ فعال در فضای مجازی، در واقع تلاشی برای مهارِ کنش گریِ معلمان است. اگر قرار باشد معلم تنها در نقشِ یک «تولیدکننده‌ی محتوای آموزشی» تعریف شود، بخشِ حیاتیِ وظیفه‌ی او یعنی «کنش گریِ رسانه‌ای و نظارتی» از بین خواهد رفت.


* معلم فعال در فضای مجازی هم به معلمانی اطلاق می شود که در تدریس «خلاق» باشد و هم معلمانی که در فضای رسانه‌ای «فعال و مستقل»به نقد و تحلیل موضوعات آموزش و پرورش می پردازند؛ چرا که بدونِ نگاهِ تحلیل‌گر و کنش گرِ معلمان، فضای مجازی تنها به ابزاری برای بازتولیدِ وضعیتِ موجود و پوششِ تصویریِ مدیریت تبدیل خواهد شد.


متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/26681-/بازخوانیِ-تعریفِ-معلمِ-فعال-در-فضای-مجازی-؛-از-مدیریتِ-تصویر-تا-تلاش-برای-تحدید-کنش-گری

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


« نزدیک به ۸۰ درصد آلودگی هوای تهران ناشی از وسایل حمل‌ و نقل موتوری با سوخت فسیلی است »

چگونه مشکل " آلودگی هوا " ی تهران را حل کنیم ؟

محمد درویش/ کارشناس ارشد و کنش گر محیط‌ زیست



* بر اساس بررسی‌های انجام‌شده توسط معاونت حمل‌ونقل و شرکت کنترل کیفیت هوای شهرداری تهران، نزدیک به ۸۰ درصد آلودگی هوای تهران ناشی از وسایل حمل‌ و نقل موتوری با سوخت فسیلی است؛ یعنی خودروها، موتورسیکلت‌ها و خودروهای دیزلی. فرودگاه مهرآباد در مرحله بعد قرار دارد و سایر منابع، یعنی کارخانه‌ها، رستوران‌ها و خانه‌ها، کمتر از ۱۵درصد در آلایندگی تهران سهم دارند. بنابراین اگر بخواهیم مشکل آلودگی هوا را حل کنیم، باید اولویت را بر همین موضوع بگذاریم؛ یعنی کاری کنیم که مردم تهران برای تردد ناچار به استفاده از وسایل حمل‌ونقل با سوخت فسیلی و خودروهای شخصی نباشند.


* اگر چین موفق بوده، اگر مکزیک موفق بوده و حتی اگر بوگوتا، پایتخت کلمبیا، موفق بوده، به این دلیل است که مبلمان شهری را از الگوی خودرو محور به بوم‌ محور تغییر داده‌اند.

آنها به خودروها اولویت نداده‌اند؛ سواری را پرهزینه کرده‌اند، مالیات سنگین وضع کرده‌اند، برای خودروها جای پارک ایجاد نکرده‌اند و به سراغ ساخت پارکینگ طبقاتی نرفته‌اند، بلکه استفاده از وسایل حمل‌ونقل عمومی را باکیفیت‌تر، جذاب‌تر و ارزان‌تر کرده‌ و مسیرهای ایمن برای دوچرخه‌ها ایجاد کرده‌اند و از این مسیرها موفق شده‌اند.

این راهی است که ما نیز باید در پیش بگیریم. هم‌اکنون بیش از ۷۰درصد ناوگان حمل‌ونقل چین برقی است و این کشور بالاترین سرانه دوچرخه‌سواری در جهان را دارد.

چین گامی بسیار موثر برداشته است؛ به‌طوری‌که شاخص آلودگی در پکن و شانگهای نسبت به یک دهه پیش بیش از ۴۰درصد کاهش یافته است.


متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/محیط-زیست/item/26678-/چگونه-مشکل-آلودگی-هوا-ی-تهران-را-حل-کنیم-؟

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


بیداری ما، هوشیاری پزشکیان و خواب آسوده خانمحمدی! مشکل از کجاست؟

چرا در مدیریت سازمان نوسازی مدارس تغییر متناسبی مشاهده نمی‌شود؟

عباس مژده


* «ضربتی باید که جان خفته برخیزد ز خاک
ناله کی بی‌زخمه از تار رباب آید برون»

این دو مصرع از اقبال لاهوری، این روزها بیش از آن که یک بیت شعر باشند، توصیفی از وضعیت مدیریت مدرسه‌سازی در کشورند؛ وضعیتی که ظاهراً رییس‌جمهور نیز پس از گذشت دو سال از آغاز دولت، به بخشی از آن پی برده است.

مسعود پزشکیان در روز ۱۸ آبان و در مراسم هفتادودومین سالروز تأسیس صنایع شیر ایران، سه بیت از اقبال خواند؛ ابتدا از ضرورت بیدار کردن جان خفته گفت، سپس از پختگی و به فعلیت رساندن توانایی‌ها و در نهایت از پافشاری برای گشودن درهای بسته. اما آنچه شعرخوانی او را به موضوعی فراتر از یک محفل ادبی تبدیل کرد، توضیحی بود که پس از آن درباره مدرسه‌سازی داد :

«ما گفتیم مدارس را باید یک‌ساله بسازیم، همراهی که اون‌طور مدیران ما به نظرم بیدار نشدند، ما اگه بیدار شیم یک‌ساله که سهل است شش‌ماهه تموم می‌کنیم.»

رییس‌جمهور سپس دوباره مصرع نخست بیت دوم را خواند و تأکید کرد: «تا نزنی، آدمی بیدار نمی‌شه.»

این سخنان، صرفاً گلایه‌ای از کندی اجرای پروژه‌های عمرانی نیست؛ اعترافی قابل تأمل به فاصله میان انتظار رییس‌جمهور و عملکرد مدیرانی است که مسئول تحقق وعده او بوده‌اند.

پزشکیان از مدیرانی سخن می‌گوید که به اندازه انتظارش بیدار نشده‌اند، مدیرانی که ظاهراً هنوز ظرفیت و توان خود را آن‌گونه که باید به کار نگرفته‌اند.

اما این بیداری دیرهنگام، پرسش‌های مهمی را پیش روی ما قرار می‌دهد.


* از ابتدای دولت و هم‌زمان با آغاز نهضت توسعه عدالت آموزشی، کارشناسان و منتقدان دلسوز بارها درباره شیوه اجرای این طرح، نحوه سیاست‌گذاری، آمارهای اعلامی، بزرگ‌نمایی دستاوردها و فاصله میان وعده‌ها و عملکرد هشدار دادند.

انتقادها از اصل مدرسه‌سازی و ضرورت توسعه عدالت آموزشی نبود؛ اتفاقاً مسئله این بود که طرحی با چنین اهمیت و گستردگی، نباید به ویترین تبلیغاتی مدیران تبدیل شود. نباید با جابه‌جایی عنوان‌ها، آمارهای تجمیعی، تعریف گام‌های پی‌درپی و برجسته‌سازی دستاوردهای مقطعی، تصویری فراتر از واقعیت از پیشرفت کار ارائه شود.

بارها نوشته شد که گزارش‌های خوش‌بینانه و آمارهای پرطمطراق ممکن است تصمیم‌گیران را از واقعیت میدان دور کند. هشدار داده شد که اگر مدیران به‌جای مواجهه ی صادقانه با مشکلات، به نمایش موفقیت و تولید گزارش‌های امیدوارکننده بسنده کنند، در نهایت این دانش‌آموزان و معلمان و خانواده‌ بزرگ آموزش و پرورش و بخش اعظمی از جامعه خواهند بود که هزینه آن را می‌پردازند.

این همان «بیداری ما» است؛ بیداری کارشناسانی که تلاش کردند پیش از آن که زمان از دست برود، درباره مسیر نادرست هشدار دهند. کسانی که نه در پی تخریب یک طرح ملی بودند و نه از ناکامی دولت خوشحال می‌شوند؛ بلکه می‌خواستند وعده عدالت آموزشی به سرنوشت بسیاری از شعارهای پرهزینه و کم‌ثمر دچار نشود.

اما آیا این هشدارها شنیده شد؟ آیا گزارش‌های انتقادی در تصمیم‌گیری‌های مدیریتی اثر گذاشت؟ یا آن‌قدر صدای کاذب موفقیت و پیشرفت بلند بود که صدای منتقدان به حاشیه رانده شد؟


* اگر رییس‌جمهور تصور می‌کرد با یک سال فرصت، مسئله قابل حل است و اکنون می‌گوید در صورت بیداری مدیران حتی شش ماه هم کافی خواهد بود، پس باید پرسید مسئولان اجرایی این مأموریت در این مدت چه کرده‌اند؟ چرا ظرفیت‌های موجود به نتیجه مورد انتظار نرسیده است؟ و چرا به‌جای ارائه گزارش دقیق از فاصله وعده تا عملکرد، همچنان با ادبیات گام‌های بعدی مواجهیم؟

شاید این همان لحظه‌ای باشد که باید پذیرفت صدای منتقدان بی‌دلیل بلند نشده بود. آنچه امروز رییس‌جمهور با زبان شعر از آن سخن می‌گوید، مدت‌هاست در نوشته‌ها و هشدارهای کارشناسان با زبان آمار و تحلیل بیان شده است.


* اگر خانمحمدی نتوانسته است انتظارات اعلام‌شده را محقق کند، وزیر باید درباره استمرار مدیریت او توضیح دهد. اگر گزارش‌های ارائه‌شده به رییس‌جمهور با واقعیت عملکرد فاصله داشته‌اند، باید روشن شود چه کسانی مسئول این فاصله بوده‌اند. و اگر مشکل از کمبود اعتبار، موانع قانونی یا مشکلات اجرایی است، باید با عدد و سند اعلام شود، نه اینکه هر سال با نام‌گذاری تازه‌ای برای یک گام دیگر، صورت مسئله به تعویق بیفتد.


متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/26677-/چرا-در-مدیریت-سازمان-نوسازی-مدارس-تغییر-متناسبی-مشاهده-نمی‌شود؟

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


« اجرای این تصمیم بدون شفاف‌ سازی مبانی قانونی و تعیین تکلیف حقوق و منافع اعضا ابهامات و نگرانی‌های جدی ایجاد کرده است »

نامه دریافتی : انتقاد از تجمیع و انتقال صندوق‌های وام ضروری نواحی و شهرستان‌ها به مرکز استان یزد و درخواست توقف

مجید شاهی/ بازنشسته آموزش و پرورش و عضو صندوق وام ضروری ناحیه دو یزد




گروه استان ها و شهرستان ها/

نامه ی زیر توسط یکی از فرهنگیان استان یزد با موضوع : « درخواست بررسی فوری مبانی قانونی و توقف اقدامات اجرایی تجمیع صندوق‌های وام ضروری فرهنگیان استان یزد » برای « صدای معلم » ارسال گردیده است .

این رسانه ی آمادگی خود را برای توضیح و شفاف سازی مسئولان اعلام می کند .


در این نامه می خوانید :

اگرچه ایجاد هماهنگی، وحدت رویه و تسهیل نظارت بر عملکرد صندوق‌ها امری قابل قبول است، اما اجرای این تصمیم بدون شفاف‌ سازی مبانی قانونی و تعیین تکلیف حقوق و منافع اعضا ابهامات و نگرانی‌های جدی ایجاد کرده است؛ از جمله:

1- حدود اختیارات قانونی هیئت‌مدیره صندوق مرکزی در تصمیم‌گیری درباره ساختار، استقلال مالی و نحوه اداره صندوق‌های وام ضروری نواحی و شهرستان‌ها چیست؟

2-  مستند قانونی تجمیع صندوق‌ها و انتقال منابع مالی آنها به حساب‌های متمرکز استانی چیست و آیا چنین اقدامی بدون اخذ موافقت اعضا امکان‌پذیر است؟

3- وضعیت حقوق مالی، سوابق عضویت، سهم‌الشرکه، مطالبات و سایر حقوق مکتسبه اعضای شاغل و بازنشسته در این فرایند چگونه تضمین و حفظ خواهد شد؟

4-  مسئولیت قانونی و مالی نگهداری، برداشت، تخصیص و نظارت بر منابع صندوق‌ها پس از تجمیع بر عهده چه اشخاص یا مراجعی خواهد بود؟

5-  چه سازوکار مشخصی برای شفافیت مالی، ارائه گزارش عملکرد و نظارت مؤثر اعضا بر منابع متعلق به آنان پیش‌بینی شده است؟

بدیهی است منابع مالی این صندوق‌ها حاصل مشارکت و پس‌انداز اعضاست و هرگونه تغییر در ساختار مالی و مدیریتی آنها باید با رعایت حقوق قانونی اعضا، شفافیت کامل و اتکا به مجوزهای قانونی صورت گیرد.

https://sedayemoallem.ir/اقتصاد/item/26676-/نامه-دریافتی-انتقاد-از-تجمیع-و-انتقال-صندوق‌های-وام-ضروری-نواحی-و-شهرستان‌ها-به-مرکز-استان-یزد-و-درخواست-توقف

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


« موازی کاری ؛ دیگر بس است ! به دنبال تعریف و تبیین درست و علمی مساله باشید »

برگزاری نشست هم اندیشی رییس جدید مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش با " معلمان فعال در فضای مجازی " و چند پرسش ؟!

صدای معلم گزارش می کند ؛



* به تازگی ؛ « زهرا علی اکبری » رییس جدید مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش و معاون پیشین رسانه ، نشستی را با آن چه « معلمان فعال در شبکه های مجازی » خوانده شده برگزار کرده است .


* بر اساس « اصول حرفه ای » در علم رسانه انتظار می رفت نام این معلمان فعال در شبکه های مجازی آورده شود تا حداقل دیگران از پیشینه و کارنامه آنان در حوزه آموزش و تربیت مطلع شوند که این مهم انجام نشده است .

پرسش دیگر آن که معیارهای انتخاب « این گونه از معلمان » چه بوده است ؟


* این معلمان فعال در فضای مجازی چه نوع محتوای آموزشی را تولید کرده و می کنند ؟


* یکی از اهداف این نشست بر اساس خبر وزارت آموزش و پرورش ؛ ضرورت بازنمایی جامع واقعیت‌های آموزش‌ و پرورش در فضای مجازی بوده است.

آیا وزارت آموزش و پرورش در فضای حضور و مواجهه مستقیم و چهره به چهره با مخاطبان و ذی نفعان به جز آن نشست های کلیشه ای و نمایشی وزیر آموزش و پرورش با برخی معلمان که برگزار می شود ؛ برنامه ای برای « اقناع » و « تقریب نگرش ها » دارد که به فضای مجازی « پناهنده » شده و به دنبال ایجاد مشروعیت و یا مقبولیت برای عملکرد وزارت آموزش و پرورش است ؟

* اگر اخبار رسمی وزارت آموزش و پرورش با استقبال در جامعه و افکار عمومی رو به رو نمی شود ؛ باید به دنبال آسیب شناسی و ریشه یابی آن بود که چرا مردم و مخاطبان به اخبار آن « اعتمادی » ندارند ؟


* پرسش « صدای معلم » آن است که چرا مهم ترین دستگاه متولی تعلیم و تربیت ، « مرجعیت خبری » خود را دست داده و بدتر از همه افق و چشم انداز روشنی برای بازخوانی سیاست های غلط مشاهده نمی شود ؟


* با تغییر « ابزار » در حالی که سیاست ها ، خط مشی ها و فرآیندها ، همان هستند و در « تصلب ساختاری » دائما تولید و باز تولید می شوند ؛ نوعی « میان بر » تلقی شده اما تحولی صورت نگرفته و وضعیت پیشین پس از مدتی در اشکال دیگر باز می گردد .


* « رسانه ها » بر اساس تعریفی که دارند ؛ مهم ترین و شرکای راهبردی «حوزه عمومی » در حوزه ی آموزش هستند .

نشست های خبری بهترین و مناسب ترین فضا برای انتقال پرسش های مطرح در افکار عمومی توسط خبرنگاران و طلب پاسخ از مسئولان و مقامات برای شفاف سازی و احیا و ترمیم « اعتماد عمومی » هستند .

و این در حالی است که وضعیت برگزاری نشست های خبری در آموزش و پرورش تابع برنامه و نظم مشخصی نیست .

برگزاری چنین نشست هایی در واقع نوعی « موازی کاری » در حوزه خبر و رسانه می باشد .


* اگر آن فعالان واقعا وزن و حرفی داشته و صلاحیت شرکت در نشست های خبری وزارت آموزش و پرورش را دارند ؛ منطق و عقلانیت حکم می کند که در این نشست ها مانند سایر خبرنگاران و اصحاب رسانه مشارکت داشته و به حرفه ای شدن روابط عمومی کمک کنند .


متن کامل گزارش را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/گزارش-گفت-گو/item/26675-/برگزاری-نشست-هم-اندیشی-رییس-جدید-مرکز-اطلاع-رسانی-و-روابط-عمومی-وزارت-آموزش-و-پرورش-با-معلمان-فعال-در-فضای-مجازی-و-چند-پرسش-؟

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


آیین نکوداشت وزیر پیشین آموزش‌ و پرورش در البرز : روایتی از یک عمر معلمی، چهار دهه تجربه مدیریتی و میراثی که با بازنشستگی پایان نیافت؛

نگاهی به کارنامه " علی اصغر فانی "؛ از کلاس درس تا وزارت

گزارشگر : رضا قاسم‌پور / روزنامه‌نگار و پژوهشگر فرهنگی - عضو شورای نویسندگان صدای معلم




* دوشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، سالن امام‌علی(ع) البرز میزبان آیین بزرگداشت دکتر علی‌اصغر فانی، وزیر اسبق آموزش‌ و پرورش بود؛ مراسمی با حضور فرهنگیان، پیش کسوتان، فرهیختگان، فعالان فرهنگی و مسئولان دستگاه تعلیم‌وتربیت استان که به فرصتی برای بازخوانی کارنامه علمی، مدیریتی و تربیتی مردی تبدیل شد که در فراز و فرود مسئولیت‌های اجرایی، هیچ‌گاه از هویت معلمی خود فاصله نگرفت.

این آیین با اجرای صدیقی‌راد، هنرمند و فرهنگی، برگزار شد و سخنرانان با روایت خاطرات، بازخوانی تجربه‌های مشترک و تبیین ابعاد شخصیتی دکتر فانی، تصویری از یک عمر تلاش در عرصه تعلیم‌وتربیت ترسیم کردند؛ تصویری که در آن، اخلاق حرفه‌ای، مسئولیت‌پذیری، عدالت آموزشی و اهتمام به تربیت نسل آینده، مؤلفه‌های اصلی یک زیست معلمانه بود.



* دکتر کفاش در واپسین بخش سخنان خود، با اشاره به کتاب «از معلمی تا وزارت»، این اثر را کتابی شاخص و سترگ در حوزه سیاست‌گذاری آموزش‌ و پرورش دانست؛ اثری که با بازخوانی تجربه‌ها، اندیشه‌ها و فراز و فرودهای مدیریتی، دریچه‌ای به شناخت تحولات و سازوکارهای نظام تعلیم‌وتربیت می‌گشاید.

وی در ادامه، با اشاره به یادداشت تحلیلی رضا قاسم‌پور، معلم فرهیخته و پژوهشگر فرهنگی البرز، از تلخیص و بازخوانی زیبای محتوای این کتاب در طی یادداشتی در « صدای‌ معلم » تجلیل کرده و خواستار انتشار مجدد آن گردید.

این اشاره، افزون بر ارج‌گذاری به یک کوشش پژوهشی، یادآور اهمیت واسطه‌گری فرهنگی و رسانه‌ای در انتقال اندیشه‌های مدیران و صاحب‌نظران به جامعه فرهنگی است؛ مسیری که در آن، تجربه‌های مدیریتی از محدوده خاطرات شخصی فراتر می‌روند و به موضوعی برای مطالعه، نقد و یادگیری نسل‌های آینده تبدیل می‌شوند.


متن کامل خبر را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/خبر/item/26674-/نگاهی-به-کارنامه-علی-اصغر-فانی-؛-از-کلاس-درس-تا-وزارت

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


« برون افکنی غیر قابل تصوری در باور هر یک از ما موج می زند و در نهایت طبق همیشه دلیل تمامی تلخ کامی ها دیگرانند و آنان مقصرین اصلی هستند »

از کدام "تاب آوری اجتماعی" سخن می گویید ؟!

مینو امامی



* یأس و نومیدی در جامعه ما هر روز بیشتر از قبل در حال افزایش است و علیرغم میل باطنی از تعداد زیادی رفتار مسرّت بخش در زندگی خود صرف نظر می کنیم. با پنهان نگه داشتن مشکلات ریز و درشت در پشت یک گوشی هوشمند یا تبلت و لپ تاپ، هر عضو خانواده به شکلی خاص به غار تنهایی خود پناه می برند و اغلب از عاقبت این گریز بی اطلاع هستند.


* به قول سعدی:

خور و خواب تنها طریق دد است
بر این بودن آیین نابخرد است

چنین حاصلی، گواه بر ایستایی ذهن و باور من است. زندگی یک روز معمولی خود را در نظر بگیرید که با بیدار شدن و در نهایت خوابیدن در ساعتی معین، آغاز و پایان می پذیرد. چه کسی بهتر از خود شما با جزییات آن آشناست؟ امید و امیدواری در ریزبرنامه روزانه شما چه سهمی دارد؟ امید پدیده ای اکتسابی است و مانند شادی باید آن را خلق کرد.



* در جامعه ما اعتماد، همان حلقه مفقوده میان ملت با دولت و مجلس است که قادر به ایجاد امید نیستند، همان واکنشی که در مورد عدالت و قانون نیز صادق است.

هر جامعه ای علاوه بر امیدواری آحاد مردم به تقویت کننده جمعی نیز نیاز دارد که بدان « امید اجتماعی » گفته می شود که انگیزه، پیوند و همبستگی بین افراد را افزایش می دهد تا در حل چالش های گوناگون با یکدیگر همفکری کنند. قدرتی که باعث تقویت امید اجتماعی می گردد در اصطلاح جامعه شناسی «تاب آوری اجتماعی Social Resilience» نامیده می شود.


* یقین شرایط مساعدی برای زندگی تک تک افراد هر جامعه ای فراهم نیست. در برخی از آن ها مسایل و مشکلات ملی و در برخی دیگر فراملی وجود دارد که سهم افراد از امید اجتماعی را می کاهد. ...

باید قبول کرد که « امیدواری» با تضاد طبقاتی نیز در ارتباط است!


* از جمله موارد نگران کننده در کشور ما می توان به افزایش فقر مطلق و کاهش شدید قدرت خرید مردم اشاره کرد که روز به روز از ظرفیت امید می کاهد. دخل و خرجی که توسط استاد و کارشناس اقتصادی نیز به مدار اعتدال نمی رسد. شرایط اقتصادی در هم تنیده که یافتن سررشته آن برای ایجاد تغییر شرایط یا بهبود روابط، توسط صدها اقتصاددان نیز غیرممکن شده است.

یا حاکمیت تبعیض و بی عدالتی آموزشی که امید و آرزوی پدران و مادران طبقه فقیر و متوسط را برای تضمین آینده بهتر فرزندان، به یأس و نومیدی تبدیل کرده است.

یا جنگ فرسایشی ناتمام نیز از عناصر اصلی افزایش نومیدی در جامعه کنونی ماست. عده ای از سیاسیون می گویند نه صلح؛ نه جنگ؛ پس چه چیز امید و امیدواری را به مردم ایران باز خواهد گرداند؟

کم رنگ شدن اخلاق و ادب، عدم آشنایی با آداب معاشرت خصوصا در بین نوجوانان و جوانان، هر دلسوز مسئولیت پذیری را نگران آینده کشور می کند. کم مایگی هنر و هنرمند و یا به حاشیه راندن فعالیت او، نومیدی از آینده فرهنگ ایرانی را فریاد می زند!

علاوه بر شرایط نامساعد انسانی، انقراض تدریجی گونه های مختلف گیاهی و حیوانی با بی توجهی به محیط زیست و حیات وحش نیز افراد بیشتری را نومید می سازد.


* برای داشتن تاب آوری اجتماعی در برابر هر نوع شرایط بحرانی، دولت باید با مردم صادق باشد.

دو نمونه زیر گواهی بر عدم تقویت تاب آوری اجتماعی در تحمل شداید زندگی مردم است:

سامانه اطلاع رسانی قیمت کالا و خدمات 124 و سامانه مدیریت شهری 137 که به عنوان دو مرجع اعلام شکایت شهروندان پیش بینی شده است. اغلب تماس شما بدون پی گیری یا حصول نتیجه مطلوب مورد انتظار، است. اما باز اگر گرانی یا سد معبری مشاهده کردید با این دو شماره تماس می گیرید و اعتراض خود را به شرایط قانون شکنی فروشنده یا کسبه محل، بیان می کنید. اما چرا علیرغم نومیدی از دریافت پاسخ مناسب، باز طی تماس مجدد در بیان اعتراض خود اصرار دارید؟


* وقتی شما با شرایط غیرموجه برخورد می کنید عصبانی و ناراضی هستید و شما با تماس خود و طرح مشکل، در واقع بخشی از خشم و نارضایتی را در وجود خود خالی می کنید. یعنی بدون مراجعه به یک روان شناس یا روان پزشک، شما به خود درمانی می پردازید. احتمالا قصد اصلی چنین سامانه هایی، همان تخفیف عصبانیت شماست. منتهی به جای فریاد در چاه با اپراتور پشت خط سخن می گویید.

قصد اصلی دولت با قرار دادن چنین سامانه هایی، افزایش « تاب آوری اجتماعی» شماست، بدون آن که اقدام مفیدی انجام دهد یا بدان مجبور شود. این سامانه ها به طور سلیقه ای به موارد جزیی پاسخ می دهند اما در کل تناقض قوانین اجازه تعقیب شکایت را نمی دهد.


متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/26672-/از-کدام-تاب-آوری-اجتماعی-سخن-می-گویید-؟

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


« مهم‌ترین پاشنه آشیل سیاست‌هایی وزارت آموزش و پرورش فقدان هم سویی لازم در میان معلمان و سایر ذینفعان است »

میراث فانی و جدال تکنوکراسی با واقعیت‌های آموزش و پرورش

سیدهادی عظیمی/ عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی معلمان ایران



* انتشار مجموعه هفت‌جلدی «اشاره» را می‌توان یکی از مهم‌ترین میراث‌های مکتوب او برای نهاد تعلیم و تربیت دانست. فانی در مقدمه این مجموعه می‌نویسد که در سال ۱۳۹۵ تصمیم گرفته است تجربیات نزدیک به نیم قرن فعالیت خود در آموزش و پرورش را ثبت و در اختیار جامعه تعلیم و تربیت قرار دهد. این تصمیم به برگزاری حدود سی جلسه گفت‌وگو با میانگین زمانی سه تا چهار ساعت انجامید که حاصل آن مجموعه هفت‌جلدی «اشاره» شد.


* تصمیم فانی برای ثبت و انتشار تجربه‌های مدیریتی خود، از این جهت نیز اهمیت دارد که در نظام اداری ایران معمولاً با تغییر مدیران، بخش قابل توجهی از تجربه‌ها و دانش انباشته سازمانی نیز به حاشیه می‌رود. مدیران می‌آیند و می‌روند، برنامه‌ها تغییر می‌کنند و گاه تجربه‌های ارزشمند دوره‌های پیشین بدون آن که به‌درستی ثبت و ارزیابی شوند، فراموش می‌شوند. از این منظر، مجموعه «اشاره» را باید تلاشی برای تبدیل تجربه شخصی یک مدیر به دانشی قابل استفاده برای جامعه تعلیم و تربیت دانست.

با این حال، این مجموعه از زاویه دیگری نیز قابل بررسی است. «اشاره» تصویری از شیوه نگاه مدیری را ارائه می‌دهد که بیش از هر چیز بر دانش تخصصی، تجربه کارشناسی و شناخت سازوکارهای اداری و اجرایی آموزش و پرورش تکیه داشت. به عبارت دیگر، می‌توان فانی را نمونه‌ای از یک مدیر تکنوکرات در نظام تعلیم و تربیت ایران دانست.


* تکنوکراسی (Technocracy) یا فن‌سالاری، نگرشی به مدیریت و حکمرانی است که در آن دانش تخصصی، تجربه فنی و روش‌های کارشناسی جایگاه محوری در تصمیم‌گیری دارند. در این نگرش، حل مسائل از طریق شناخت علمی، اصلاح ساختارها، بهبود فرایندها و استفاده از ظرفیت متخصصان دنبال می‌شود. تکنوکرات‌ها بر این باورند که بسیاری از مشکلات سازمان‌ها و نهادهای عمومی را می‌توان با شناخت دقیق مسائل و بهره‌گیری از دانش و تخصص برطرف کرد.

دکتر فانی  مدیری برخوردار از رویکرد فوق بود. او به مسائل آموزش و پرورش از منظر شناخت ساختارها، فرایندها، منابع انسانی، مدیریت و سیاست‌های اجرایی توجه داشت.


* اما پرسش اساسی این است:

آیا تکنوکراسی و مدیریت تخصص‌محور برای تحول در آموزش و پرورش کافی است؟


* به نظر می‌رسد تجربه مدیریتی دکتر فانی نیز می‌تواند از همین زاویه مورد تأمل قرار گیرد. او با وجود برخورداری از دانش و تجربه قابل توجه و شناخت عمیق از زوایای مختلف آموزش و پرورش، در دوران وزارت خود نتوانست در میان بخش قابل توجهی از جامعه معلمان ، سرمایه اجتماعی و همراهی متناسب با توانمندی‌های تخصصی‌اش ایجاد کند.

این مسئله خود پرسشی مهم پیش روی ما قرار می‌دهد:

چرا توانمندی کارشناسی و شناخت عمیق از یک سازمان، لزوماً به رضایت و همراهی اجتماعی منجر نمی‌شود؟

شاید بخشی از پاسخ را باید در تفاوت میان عقلانیت مدیریتی و عقلانیت اجتماعی جست‌وجو کرد. مدیر ممکن است مسئله را از منظر ساختارها، منابع و فرایندهای اداری تحلیل کند، در حالی که معلم همان مسئله را در زندگی روزمره خود، در وضعیت معیشتی، منزلت اجتماعی، امنیت شغلی و کیفیت محیط کار تجربه می‌کند....


* مهم‌ترین نقدی که به دکتر فانی وارد است برخورداری از منش تکنوکراتیک در برابر مسائل آموزش و پرورش بدون توجه به واقعیت‌ها است که همین نیز باعث می شود در هفت جلد کتاب « اشاره » کمتر به واقعیت های سیاسی و اجتماعی پرداخته شود و بیشتر از منظر سیاست ها و برنامه‌ها به مسائل آموزش و پرورش پرداخته شود.

راه‌حل نه کنار گذاشتن تکنوکراسی، بلکه تکمیل آن با مشارکت و پاسخ‌گویی و توجه ویژه به زمینه و واقعیت‌های سیاسی و اجتماعی است. دانش تخصصی باید مبنای شناخت مسائل و طراحی راه‌حل‌ها باشد، اما تعیین اولویت‌ها و سیاست‌ها نیز باید با مشارکت معلمان و سایر ذی‌نفعان صورت گیرد. تصمیمات باید در معرض نقد و ارزیابی عمومی قرار گیرند و مدیران نیز در برابر نتایج عملکرد خود پاسخ‌گو باشند.

شاید یکی از مهم‌ترین درس‌های میراث فانی این باشد که آموزش و پرورش را نمی‌توان صرفاً با تخصص اداره کرد؛ همان‌گونه که بدون تخصص نیز نمی‌توان آن را اصلاح کرد. تحول در این نهاد به پیوند دانش کارشناسی با فهم واقعیت‌های سیاسی و اجتماعی، مشارکت ذی‌نفعان، اعتماد عمومی و توانایی ایجاد توافق و همراهی نیاز دارد. تخصص برای تحول ضروری است، اما به‌تنهایی کافی نیست.


متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/26670-/میراث-فانی-و-جدال-تکنوکراسی-با-واقعیت‌های-آموزش-و-پرورش

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


Forward from: دغدغه‌های محیط زیستی و دانشگاهی-Environmental and Academic Concerns
اینهمه قرمزی مرگ دست جمعی ۱۰ میلیون انسان است که در توافقی محکم بین حکومت و مردم به این خودکشی دست جمعی تن داده اند. حکومتی که از ترس به مردم همچنان بنزین آلوده و ارزان می دهد و مردمی که حاضرند همه چیزشان را بگیرند الا بنزین. ناشایستگی دولتها و مجلس (حاکمیت) و درگیری جناحی این اعتیاد را توسعه داد و کلافی که نه دولت می تواند و نه مردم می گذارند باز شود. بارها گفته ام و باز هم می گویم و می دانم در این بن بست کنونی سیاست و اقتصاد کسی به من گوش نمی دهد که راه حل فقط و فقط توسعه حمل و نقل عمومی و قطع بنزین ارزان و آلوده است. حسین آخانی، ۲۴ آبان ۱۴۰۵، تاشکند. (عکس از کانال روزنامه شرق).


« اصلاح نظام آموزشی ایران مستلزم گذار از مدیریت‌های تک‌بعدی به سمت مدیریت‌های پیونددهنده است که در آن، آموزش نه یک جزیره جدا از جامعه، بلکه موتور محرک اصلی توسعه و تولید باشد »

از بحران ساختاری تا بازسازی نظام آموزشی: تحلیل راهبردی تجربیات روسیه و مدل‌های پیشنهادی برای ایران

محمدرضا شهریاری/ عضو شورای مرکزی سازمان معلمان ایران



* در تحلیل نظام‌های آموزشی، موفقیت یا شکست یک نظام تنها به حجم بودجه یا کیفیت کتاب‌های درسی بستگی ندارد؛ بلکه عامل تعیین‌کننده، میزان توانایی نظام در «تنظیم روابط میان کنش گران» است. اگر رابطه میان دولت، نهادهای اجرایی، بخش صنعت و معلمان به‌درستی مدیریت نشود، حتی پیشرفته‌ترین برنامه‌های آموزشی نیز در مواجهه با نیازهای واقعی جامعه دچار شکست خواهند شد.

روسیه پس از سال‌ها چالش‌های ناشی از دوران گذار، با تمرکز بر بازتنظیم این روابط، توانسته است به الگویی در حوزه‌های استراتژیک تبدیل شود.


* برای عبور از این بحران، روسیه دو راهبرد کلیدی را اتخاذ کرد :

در نخستین راهبرد، پروژه «معلم زمستوو» با هدف اصلاح توزیع نیروی انسانی به‌کار گرفته شد. روسیه با درک این نکته که معلم به‌تنهایی نمی‌تواند تغییر ایجاد کند، از طریق مشوق‌های مالی و رفاهی مستقیم، متخصصان را به سمت مناطق محروم و دورافتاده هدایت کرد. این اقدام، رابطه میان «نیاز جغرافیایی» و «توزیع نیروی انسانی» را به‌طور مستقیم اصلاح کرد.

در دومین راهبرد، پروژه «پروفسیونالیتت» با تمرکز بر پیوند میان آموزش و صنعت اجرا شد. در این مدل، دانشکده‌ها و مراکز آموزش فنی، فرآیند طراحی برنامه‌های درسی خود را به دست خودِ صنایع سپرده‌اند. این یعنی دانشجو در محیطی آموزش می‌بیند که مستقیماً با ابزارهای تولیدی و استانداردهای صنعتی روز کار می‌کند. این بازسازی روابط، باعث شد تا نرخ اشتغال و کارآمدی خروجی‌های آموزشی به‌طور چشمگیری افزایش یابد.


* تغییر در نظام آموزشی، بیش از آن که نیازمند تغییر در محتوا باشد، نیازمند بازسازی ساختار روابط است. اگر بخواهیم از تجربه‌های جهانی درس بگیریم، باید بدانیم که موفقیت در آموزش، از مدیریت صحیحِ پیوند میان دولت، معلمان، دانشجو و صنعت آغاز می‌شود.


متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/آموزش-تطبیقی/item/26667-/از-بحران-ساختاری-تا-بازسازی-نظام-آموزشی-تحلیل-راهبردی-تجربیات-روسیه-و-مدل‌های-پیشنهادی-برای-ایران

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


« در مدارس چه خبر است؟ »

در جست و جوی " معنا " برای زیستن و آموزش

معصومه شعبان زاده گلسفیدی/ دبیر بازنشسته ی زبان انگلیسی شهرستان لنگرود


* مگر می‌شود انسان باشی و وفادار به اصول تمدن و زندگی شهری و از نوع رانندگی یا موتور و دوچرخه سواری جماعت در کوچه ها و خیابان‌های شهر و از سوپری که تا فراتر از تیر چراغ برق که وسط خیابان است(!) (پس لاجرم از شهرداری و نوع مدیریت شهری اش و ناگزیر از اداره ی برق و مدیر و کارشناس اش) بساط اجناس اش را پهن کرده و عامل اصلی در کنار خلاف آمدن موتوری از رو به رو، در تصادف رانندگی تو شده، رنج نکشی!


« در فهمیدن و درک کردن راه برگشتی نیست » و من امروز تردید دارم که حتی بشود در این راه « ادامه نداد » .


* به یاد می‌آورم در حالی که تسنیم، ۳ خرداد ۱۴۰۵ ایران را رتبه ی ۲۴ بزرگترین اقتصادهای دنیا و ششمین قدرت اقتصادی اسلامی از نظر شاخص قدرت خرید در سال ۲۰۲۵ می داند، در اطرافم هر روز سقوط بیشتر قدرت خرید خانواده های کارمندی و کارگری را به عینه میبینم و شاهد هستم. قیمت مایحتاج اولیه ی یک خانوار تحت تاثیر بی‌ثباتی بازار ارز و طلا هر هفته و هر ماه با سرعتی عجیب رو به افزایش است و خدمات پزشکی و دندان پزشکی با کیفیت نزد بسیاری از افراد طبقه ی آسیب پذیر و متوسط به ویژه در کلان شهرها به افسانه پیوسته است.


* پاییز است و فصل شروع سال تحصیلی و در دید این کوچک ترین کهنه سرباز سنگر آموزش و پرورش کشور بعد ۳۰ سال خدمت درخشان آموزشی در سمت دبیر، مدرسه در هر دو مقطع ابتدایی و متوسطه، و در تمام کلاس ها، مثل بازار قلب تپنده ی ایران امروز است. تعطیلی آن چه با نداشتن کتاب (وقتی کتاب نیست، این پیام ضمنی مخابره می شود که درس نیست و آموزش جدی نیست و می شود پیچاند از دید دانش آموز) چه به هر دلیل دیگر، کل نظم و ثبات و امنیت خاطر و آرامش روحی و روانی خانواده ها و جامعه را به هم می‌ریزد.


* تعطیلی مدارس در ایران منحصر به همه گیری کرونا نیست. آلودگی هوا، ناترازی انرژی و کمبود برق و گاز، سرمای هوا، شیوع بیماری‌های واگیر ( مثل آنفولانزا)، مناسبت های گوناگون در تقویم رسمی کشور، بارندگی شدید و جاری شدن سیلاب حتی، و مهمتر و تازه تر از همه جنگ و درگیری مستقیم برخی مناطق کشور به دلایل تعطیلی رسمی یا غیر رسمی مدارس اضافه شده اند.


* در ایران ۵۳ هفته عدم حضور دانش آموز در مدرسه داریم.

(طبق گفته ی کلانتری سرپرست پژوهشکده آموزش و پرورش روستایی، عشایری و چند زبانه پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش در سال ۱۴۰۰) و از این جدیدتر آماری در اینترنت نیست. در حالی که کشورهای اروپایی عموما کمتر از ۳۰ هفته تعطیلی داشته اند، حتی مدارس کشورهایی مثل روسیه، سوئد، فرانسه و اسپانیا حدود ۱۵ هفته تعطیل بوده اند. از کشورهای همجوار ما، ترکیه، عراق، و عربستان و حتی کشورهای آسیای مانند ازبکستان، تاجیکستان، قرقیزستان، و ترکمنستان تعطیلات بسیار کمتری نسبت به کشور ما دارند البته کشور مالزی با ۴۸ هفته تعطیلی مدارس به لطف آموزش مجازی پیشرفته، وضعیت بهتری را تجربه کرده است‌. کشورهایی مانند چین با ۲۷ هفته، مصر ۱۹ هفته، و ژاپن با ۱۱ هفته تعطیلی توانسته اند حق حضور دانش آموز در مدرسه را بهتر فراهم کنند.


* از تاریخ ۱۵ آبان ۱۴۰۵ برای چندمین بار از آغاز عمر سایت تحلیلی و انتقادی صدای معلم که تنها رسانه ی مستقل و منتقد در حوزه ی آموزش است و نه تنها از هیچ نهاد دولتی هیچ کمکی برای اداره و به روز رسانی و تجهیز فنی خود دریافت نمی کند، بلکه حتی تقریبا به طور کامل با مدیریت، هزینه ی مالی، و اراده ی راسخ مدیر و موسس سایت جناب علی پورسلیمان که در حال حاضر یک معلم بازنشسته هستند، اداره می شود‌.

بارها در طول حدود ده سالی که گاه گاهی برای سایت ایشان می نویسم و همواره برای نگاه تیزبین و قدرت تفکر و نقد ایشان احترام قائل بوده ام و از آن آموخته ام، شاهد بوده ام چگونه یک تنه پاسخ گو بوده اند، زندانی شده اند، از جانب تشکل های معلمی حتی مورد هجمه قرار گرفته اند به دلایل متعدد از جمله استقبال از ایده ی « سازمان نظام معلمی » که شخص من هم آن را یک جهش بزرگ در حرکت به سوی داشتن آموزش و پرورش مستقل از دولت و حاکمیت در عین رعایت و پایب ندی به اصل ۳۰ قانون اساسی و آموزش رایگان و باکیفیت برای همه می‌دانم.

بنابراین همین جا شخصا این حرکت نابخردانه و غیر دموکراتیک هک کردن سایت صدای معلم را از سمت هر فرد، گروه، جریان، یا کشوری که هست، شدیدا محکوم می کنم و آن را نشانه ی ضعف و ترس از این رسانه ی شفاف ساز و مستقل می‌دانم.


متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/26666-/در-جست-و-جوی-معنا-برای-زیستن-و-آموزش

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


« اگر مردمی پرسش گر ، مطالبه گر و مسئولیت پذیر می داشتیم ... آیا این مقامات مسئول تا این حد وقیح و پُررو می شدند ؟ »

گزارش " صدای معلم " از وضعیت وخیم پارک های جنگلی ( بخوانید بیابان ) سرخه حصار و چیتگر توسط مدیریت جهادی شهردار محترم تهران علیرضا زاکانی ! ( 23 آبان 1405 تهران آلوده ترین شهر جهان شد )

صدای معلم گزارش می کند ؛



* این گزارش پیش تر و در 17 مهر در « صدای معلم » با عنوان : « جناب زاکانی ... شهردار " ضد محیط زیست " تهران ! پارک های جنگلی " چیتگر " ، " سرخه حصار " و ... را بیابان کردید ! غصه معیشت مردم را نخورید ! لطفا ... ؛ منتشر گردید .

در حملات شدید و برنامه ریزی شده سایبری که در هفته های گذشته به « صدای معلم » توسط هکرهای ناشناس » صورت گرفت ؛ بخشی از محتوای این رسانه از بین رفته و قابل دسترسی نیست .

« صدای معلم » این گزارش را همراه با گزارش « روزنامه اعتماد » در این موضوع منتشر می کند شاید مسئولان و مقامات به خود آیند .

زمانی که ویرایش نهایی این گزارش به پایان رسید ؛ خبر آمد که تهران پایتخت ، رتبه ی نخستین شهر آلوده ی جهان را کسب کرده است هر چند روز قبل از آن ( جمعه - 22 آبان 1405 ) تهران دومین شهر آلوده جهان شده بود .


* صحبت از پژمردن یک برگ نیست
وای، جنگل را بیابان می‌کنند
فریدون مشیری

پارک جنگلی « سرخه حصار » - 17 مهر 1405

دیروز در تهران طوفان شدیدی وزیدن گرفت و نتیجه آن افتادن چند درخت تنومند و البته خشک شده در مسیر دوچرخه سواری بود .

این درختان که تعدادشان در این پارک جنگلی 650 هکتاری خارج از شمارش است و زمانی سبز بودند و به انسان ها « انرژی مثبت » تزریق می کردند و وظیفه ی تامین بخش مهمی از « اکسیژن » شرق پایتخت ایران را بر عهده داشتند در سایه مدیریت مثال زدنی و جهادی امثال « علیرضا زاکانی » و کوشش ها و نظارت های مجدانه و شفاف « شورای شهر تهران » خشک شدند و جنازه های آنان به بیرون از جنگل تشییع می شود و به زودی بهتر است به جای پارک جنگلی بخوانیم :

« بیابان سرخه حصار »

از رخسار این درختان نگون بخت پیداست که در اثر تشنگی جان سپرده اند .

تعداد بی شماری هم عامدا تنه نحیف شان را کنده اند تا روند « مرگ » تسریع پیدا کند .

هر چند مسئولان نامسئول شهرداری به جای پذیرفتن مسئولیت و جبران این خسارت ملی آن را به گردن آفت و بیماری و... می اندازند ؛ هر چند این حرف های نخ نما که حتی مرغ پخته را نیز به خنده وا می دارد ذره ای از ابعاد این جنایت نمی کاهد .

مشخص نیست دادستان پر کار و تیزبین تهران که وظیفه ی مهم و سترگ « اجرای عدالت » را بر عهده دارد و در برخی مسائل جزیی سریعا وارد عمل شده و به عنوان « مدعی العموم » اعلام جرم می کند ؛ اکنون کجاست ؟ و چه می کند ؟

با خشک شدن کامل این فضای سبز ارزشمند و ملی فردا شهروندان تماشاچی پایتخت که برخی اوقات خودشان همدست آقای شهردار و یاران گرامی می شوند و دست به تخریب مضاعف فضای سبز می زنند  و با این حجم از اتومبیل های روز افزون آن و افزودن روز افزون بر تعداد بزرگراه ها ، خیابان ها و... قرار است ریه های خود را با چه چیزهایی پر کنند . و وضعیت « آلودگی هوا » به کجا خواهد رسید ؟

وضعیت در « پارک جنگلی چیتگر » به مراتب « وخیم تر » است .

در این پارک سابقا جنگلی با اره و تبر و... به جان درختان بی جان و نیمه جان افتاده و خروار خروار هیزم را سوار با ماشین های باری می کنند و به بیرون حمل می کنند .

به ندرت فردی را می توان در این وانفسای قطع درختان یافت که بایستد و حتی آهی بکشد و اعتراضی کند .


* پایگاه خبری تحلیلی شهر –
۱۵ مهر ۱۴۰۵ 
« به گزارش خبرگزاری شهر، علیرضا زاکانی، شهردار تهران، در برنامه «گفت‌وگوی ویژه خبری» شبکه خبر سیما، با تشریح ابعاد و جزئیات طرح تثبیت قیمت ۱۲ قلم کالای اساسی، این اقدام را بخشی از برنامه مدیریت شهری برای حمایت از معیشت شهروندان در شرایط جنگ اقتصادی عنوان کرد و گفت: هدف شهرداری تهران این است که با ایجاد یک سپر مشخص، مانع از ورود تورم به سبد معیشتی مردم شود.

* باید  از این مدیران نخبه شهری پرسید :

شهری که هوا برای تنفس ندارد و در معرض انواع بیماری ها ناشی از آلودگی هواست ؛ « سبد معیشت » به چه دردش می خورد ؟

این را چه کسی از شما خواسته است ؟

این گونه « خود شیرینی ها » که ناخودآگاه « تاریخ » را زنده می کند و ذهن ها را به سمت دوران « معجزه هزاره سوم » می برد ؛ تا کی باید ادامه داشته باشد ؟

هنوز « عبرت » نگرفته اید ...

متن کامل گزارش را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/محیط-زیست/item/26663-/گزارش-صدای-معلم-از-وضعیت-وخیم-پارک-های-جنگلی-بخوانید-بیابان-سرخه-حصار-و-چیتگر-توسط-مدیریت-جهادی-شهردار-محترم-تهران-علیرضا-زاکانی-23-آبان-1405-تهران-آلوده-ترین-شهر-جهان-شد

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


« مگر می شود با پایین آوردن سردر مدارس به سمت عدالت پیش رفت ؟! »

ذبح مدارس نمونه مردمی (دولتی ) به بهانه کاهش تنوع مدارس به عنوان یک برنامه در عین بی برنامگی ؟!

دکتر حامد شاهینی


* آیا حذف این مدارس کارنامه سراسر خط خطی آموزش و پرورش ایران را سفید خواهد کرد یا یک فرافکنی و پاک کردن صورت مساله و فرار از حل مساله بیش نیست ؟


* با این سیاست های بخشنامه ای و دستوری اگر حذف مدارس نمونه دولتی شاخص های نیم بند کنونی را نیز بتوان کاهش داد چه کسی در قبال این موضوع بعدها پاسخگو خواهد بود ؟


* مگر فراهم کردن محیط مناسب و متنوع برای شکوفایی استعدادهای متنوع نوجوانان و جوانان شعار اصلی سازمان های بین المللی و همین سند به اصطلاح تحول بنیادین شما نیست و همین موضوع را عین عدالت تعریف نکرده اند ؛ پس چگونه مخالفت با آن را عدالت قلمداد می کنید !؟

سیاست های آموزش و پرورش باید بر مبنای اصول کارشناسی تنظیم گردد نه در راستای رضایت ظاهری مردم .

به جای در هم شکستن سطح علمی مدارس خاص با سیاست های محدود کننده و انقباضی و پایین آوردن سطح آنها به سطح مدارس عادی چرا بر عکس سطح مدارس عادی را به بالا و‌ سطح مدارس خاص نمی رسانید ؟


* اگر مبنای حذف مدارس نمونه دولتی اقتباس از برنامه هفتم توسعه می باشد ؛ آیا می توان پرسید که برنامه های اول تا ششم توسعه، چقدر توسعه ایجاد کرده است ؟

آیا می دانید با برآورد هزینه های سال قبل حداقل بیش از یکصدهزار میلیارد تومان نیاز هست تا کمتر از ۲۰درصد مدارس دولتی را به تراز هم نزدیک کنیم تازه نه آن تراز سند تحولی که هرگز مدارس ایران را متحول نکرد .


متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/26662-/ذبح-مدارس-نمونه-مردمی-دولتی-به-بهانه-کاهش-تنوع-مدارس-به-عنوان-یک-برنامه-در-عین-بی-برنامگی-؟

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


وقتی واژه‌ها جابه‌جا می‌شوند، پرسش «چه کسی ترازو را در دست دارد؟» مهم‌تر از «چه گفته شد؟» می‌شود

مجوز، عادی‌سازی، انسانیت‌زدایی ؛ سه گام برای خاموش‌کردن وجدان




گروه رسانه /


* آلبرت بندورا، روان‌شناس کانادایی-آمریکایی، در مقاله‌ای در ۱۹۹۹ سازوکارهایی را بررسی کرد که افراد با آن‌ها وجدان خود را موقتا کنار می‌گذارند.

یکی «توجیه اخلاقی» است: رفتار آسیب‌زا طوری بازتعریف می‌شود که در خدمت هدفی ارزشمند دیده شود.

دیگری «برچسب‌گذاری تلطیف‌ شده» است: وقتی نام کار عوض شود، سنگینی اخلاقی‌اش هم عوض می‌شود.



* هربرت کلمن و ل. کنت همیلتون در «جنایات اطاعت» (۱۹۸۹) محاکمه‌ یک درجه ‌دار نظامی را در پرونده‌ کشتار می‌لای (ویتنام، ۱۹۶۸) از دید روان‌شناسی اجتماعی بررسی کردند.

به نظر آن‌ها سه فرایند ترمز اخلاقی را از کار می‌اندازد: «مجوزدهی» (فرمان از مرجع قدرت می‌آید و مسئولیت به بالا منتقل می‌شود)، «عادی‌سازی» (کار به مراحل روزمره و رویه‌ای تقسیم می‌شود) و «انسانیت‌زدایی» (قربانیان با برچسب‌هایی نامیده می‌شوند که شان انسانی‌شان را کم می‌کند).

کلمن تاکید می‌کرد این‌ها در سطح ساختار عمل می‌کنند و صرفا به شخصیت افراد برنمی‌گردند.


* هانا آرنت در «آیشمان در اورشلیم» (۱۹۶۳) به سخنرانی هاینریش هیملر در پوزنان (۱۹۴۳) پرداخت. هیملر از ماموران اس‌اس می‌خواست به جای «چه کارهای وحشتناکی با مردم کردم»، بگویند «چه صحنه‌های وحشتناکی در راه انجام وظیفه تحمل کردم». آرنت این را وارونگی آشکار می‌دید: دلسوزی به وسوسه‌ای بدل شده بود که باید در برابرش ایستاد، و کشتن به وظیفه.


* وقتی معیار خوب و بد از دست ما خارج می‌شود، پرسش اصلی دیگر این نیست که چه گفته شد، بلکه این است که چه کسی تعیین می‌کند چه چیزی خوب یا بد است.



متن کامل را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/آموزش-نوین/item/26661-/مجوز،-عادی‌سازی،-انسانیت‌زدایی-؛-سه-گام-برای-خاموش‌کردن-وجدان

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


« چرا انتخاب نماینده در ساختار فعلی، پاسخی به نیازِ ارزش مالکانه نیست؟ »

انتخابات هیات امنای صندوق ذخیره فرهنگیان؛ میانِ «تغییر چهره " و " تثبیتِ وضعیت موجود " ؟

محمدرضا شهریاری/ مطالبه‌گر صندوق ذخیره فرهنگیان


* در آستانه انتخابات هیات امنای صندوق ذخیره فرهنگیان، سوالی بنیادین مطرح است: آیا انتخاب چند نماینده در یک هیاتِ امنایِ نابرابر، می‌تواند امنیتِ ثروتِ اعضای صندوق را تضمین کند؟ پاسخ به این سوال، نه در برگه رای، بلکه در تحلیلِ ساختارِ قدرت در صندوق نهفته است.


* بزرگترین چالش در این انتخابات، پدیده «استحاله نمایندگان» است. ما با یک واقعیت تلخ رو به رو هستیم: نمایندگانی که با وعده «مطالبه‌گری» و «دفاع از حقوق اعضا» وارد میدان می‌شوند، به محض ورود به جایگاه هیات امنا، دچار استحاله می‌شوند.

این استحاله دو شکل به خود می‌گیرد:

اول: تسلیم شدن در برابر فشارهای ساختاری برای هم سویی با منافعِ حاکمیتِ صندوق.

دوم: سکوتِ استراتژیک؛ یعنی نماینده ای که به جای فریاد زدنِ حق، به سکوت پیشه می‌کند تا اکثریتِ هیات امنا بتوانند به اهداف خود برسند.


* تجربه تلخِ برخی منتخبین پیشین، که نتوانستند انتظارات اعضا را برآورده کنند، گواهی بر این واقعیت است که نمایندگی در این ساختار، به جای ایستادگی، به سوی هم سویی با حاکمیتِ صندوق گرایش پیدا می‌کند!!


* اساسنامه ۴۰۳، ماهیت خصوصی بودن صندوق را صحه گذاشته و اعضا را مالک واقعی می‌شناسد. اما این فرصت تنها زمانی به ثمر می‌رسد که اعضا از «انتخابِ ساده‌ی نماینده» فراتر بروند و به دنبال ایجاد این ساختارِ مجمع‌محور باشند. اگر تنها به انتخابِ چند نفر بسنده کنیم و به جای مطالبه‌گریِ ساختاری، به خواب فرو برویم، باز هم صندوق می‌ماند و غارتگران.


* هدف نهایی، رسیدن به ارزشِ مالکانه از طریق مدیریت هوشمند نقدینگی و تبدیل دارایی‌ها به یونیت‌های صندوق‌های ترکیبی است. اما باید دانست: این راهکارها بدونِ «بیداریِ همیشگی» و بدونِ انتقال قدرت از هیات امنایِ محدود به «مجمع عمومیِ مطالبه‌گران»، تنها در حدِ وعده‌هایی باقی خواهند ماند که در میانِ لایه‌های استحاله و سکوتِ نمایندگان، دفن می‌شوند.


متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/26660-/انتخابات-هیات-امنای-صندوق-ذخیره-فرهنگیان؛-میانِ-«تغییر-چهره-و-تثبیتِ-وضعیت-موجود-؟

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


« دومین گروهی که شماتت آنان حق هر کودک و نوجوان و جوانی است، معلمان و اساتید دانشگاه هستند »

مساله "سیگار و تنباکو " در " سرزمین تضادها و تعارض ها" !

مینو امامی



* امروز در هر جامعه ای، نوجوان کم سن و سال تا افراد بزرگسال اعم از باسواد و بیسواد، عامی و خاص و هر کسی در هر سن و جنسی می تواند مصرف کننده سیگار و تنباکو باشد.

گاهی افراد مصرف کننده همان کسانی هستند که مضرّات آن را به دیگران گوشزد می کنند، همان رطب خوردگانی که منع رطب می کنند.

پزشکان جزو اولین گروه قابل شماتت به عنوان مصرف کننده هستند. خصوصا متخصصان و فوق تخصصان قلب و عروق و مغز و اعصاب که بیمار را با صلابت از سیگار کشیدن منع می کنند اما حتی در مطب یا بیمارستان، خود سیگار می کشند که همان عالِمان بی عمل خوانده می شوند.


* سومین گروه که باید زیر تیغ انتقاد و اعتراض بروند پدران هستند که در فضای بسته خانه، اعضای خانواده را نیز شریک بو و سمّ دود سیگار خود می کنند. آنان چون بزرگسال هستند چنین عملی را حق خود می بینند اما حقوق دیگر اعضای خانواده را محترم نمی شمارند و یا بدان اهمیتی قائل نمی شوند.

مبحث جنسیّت برای سیگار شاید پیش و پا افتاده باشد اما حداقل دیروز، زنان ما تا این حد و در ملاء عام سیگار و قلیان نمی کشیدند. در هر جمعی دختران زیر 18سال نیز سیگار می کشند پس مادران فردا نیز همراه پدران در بدآموزی فرزندان خود سهیم و الگویی نامناسب شمرده می شوند. قلیان را در گذشته بیشتر مردان و زنان مُسن مصرف می کردند اما امروز جوانان نیز مشتری پر و پا قرص آن به خصوص از نوع جدید یعنی سیگار و قلیان الکترونیکی (ویپ) به شمار می آیند. در کل فضا و محدوده اعتیاد در تمامی جوامع عوض شده است. آنان سیگار یا قلیان دود می کنند تا خستگی و ناراحتی روز و شب خود را دفع کنند، اما در واقع با اعتیاد به آن، دقایق عمر خود را کوتاه می کنند. به نظر می رسد استنشاق دود سیگار و قلیان، ضعف یا نقصانی را در ذهن و وجود مصرف کنندگان مستتر می سازد.


* درک پاسخ چند پرسش بسیار سخت است :

- چرا تولید و مصرف سیگار به عنوان یک ضرورت حتمی در جوامع مختلف، اجتناب ناپذیر است؟
- آیا جامعه ای بدون تولید و مصرف سیگار قابل تصور نیست؟
- آیا تولید سیگار فقط به دلیل ایجاد درآمد برای دولت هاست؟
- چرا برای آنچه که تولید دولتی است باید « جمعیت مبارزه با استعمال دخانیات » تشکیل شود؟
- چرا علیرغم تولید توسط دولت، با اِعمال ممنوعیت استعمال، مانع کشیدن آن در محافل عمومی و محل کار می شوند؟


* « در 10 سال اخیر بسیاری از صنایع ایران به دلایل گوناگون تعطیل شده‌ اما تولیدکنندگان دخانیات از 7 واحد صنعتی به 21 واحد رسیده اند. گر چه با افزایش تولید تا حدودی از خروج ارز جلوگیری شده است، اما می‌توانست در زمینه‌های مهم‌تر و واجب تری سرمایه گذاری انجام گیرد.» (2)


* درصد مصرف سه وزارتخانه از درآمد حاصل از سیگار بنا به تصویب مجلس عبارت است از:
50 درصد به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
30 درصد به وزارت ورزش و جوانان
20 درصد به وزارت آموزش و پرورش (5)

* استفاده صددرصدی از مجموع درآمدهای حاصل از تولید سیگار و تنباکو، برای « وجدان شویی» ؛ « پول شویی» و یا «خطاشویی » است؟ برای تأیید چنین تناقضی آشکار کدامین عقل بر آن صحّه می گذارد؟! شاید دولت قصد دارد با تولید سیگار، کسری بودجه سالانه را تقلیل دهد؟


* مصرف کنندگان سیگار بیشتر اوقات از افراد غیرسیگاری تذکر می گیرند و همین باعث برخورد کلامی و گاه فیزیکی بین این دو گروه می شود. چارچوب خانواده می لرزد و آرامش حریم عمومی چون اتوبوس و مترو، محل کار و مغازه ها، مدارس و دانشگاه ها ... را از غیرسیگاری ها سلب می کند. آیا قانون و جامعه چنین حقی دارد که این دو گروه را در مقابل هم قرار دهد تا با یکدیگر ستیزه کنند؟ جدال دائمی اما بی نتیجه غیرسیگاری ها با سیگاری ها؟


* بهتر است بدانید که تجزیه هر ته سیگار در محیط خشك 10 سال طول می‌كشد و می‌تواند یك متر مربع از اطراف خودش را هم به مواد خطرناك آلوده كند که همانند خود سیگار سرطان زاست. علاوه بر سرطان دیگر مضرّات سیگار با افزایش مدت زمان و میزان مصرف؛ لرزش دست ها، افزایش فشار خون، غلیظ شدن خون و افزایش سکته قلبی و مغزی و را می توان نام برد و از تظاهرات ظاهری آن نیز به زرد شدن دندان ها و کبود شدن لب ها اشاره کرد. متأسفانه پرندگان یاد گرفته‌اند که با جای دادن ته‌ سیگار در لانه، می توانند انگل‌ها را دفع کنند و با عایق‌بندی،‌ لانه‌ای راحت‌تر برای خود درست کنند، اما با بلعیدن آن مرگ دردناك و سختی را تجربه می کنند.



متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/محیط-زیست/item/26659-/مساله-سیگار-و-تنباکو-در-سرزمین-تضادها-و-تعارض-ها

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw


« بحرانِ کتاب درسی، بحرانِ کاغذ نیست؛ بحرانِ اعتماد و الگوپذیری است »

درس های نداشتن " کتاب درسی " برای دانش آموزان پس از گذشت نزدیک به دو ماه از آغاز سال تحصیلی ؟!

دکتر معصومه بیات/ فعال حوزه آموزش و پرورش



* واقعیتی که در ساده‌ترین شکل خود چنین است: یک ماه و نیم از آغاز سال تحصیلی گذشته و هزاران دانش‌آموز در مدارس ما هنوز کتاب درسی خود را در دست ندارند.

نه در کلاس‌های شهرهای بزرگ و نه در روستاها و نه در مناطق محروم ، گویا این مسئله به یک روال عادی و پذیرفته‌شده تبدیل شده است. والدین در صفِ توزیع کتاب مانده‌اند، مدیران مدارس پاسخِ روشنی برای ارائه ندارند و معلمان در کلاس‌هایی حاضر می‌شوند که در آن‌ها ابزارِ اصلیِ آموزش وجود ندارد. این وضعیت، پیش از آن که یک خطای اداری و توزیعی باشد، نشانه‌ای از یک ناکارآمدی ساختاری است.


* شما در این مدت، بارها از «وفاق» سخن گفته‌اید. آنچه از معنای وفاق برداشت می‌شود یعنی اینکه وفاق ابزاری است برای هم‌زبان شدن قوا، کنار گذاشتن اختلافات و هم‌سو کردنِ نهادها برای حل مشکلات مردم، اما گویا نتیجه‌ی عملیِ این شعار، در یکی از مهم‌ترین وزارتخانه‌های کشور، این شده است که دانش‌آموز پس از یک ماه و نیم از شروع سال تحصیلی، هنوز کتاب درسی نداشته باشد، باید صادقانه پرسید: وفاق برای چه کسی و برای حل کدام مشکل؟

آیا وفاق در سطح بیانیه‌ها و نشست‌های خبری باقی مانده و به سفره‌ی مردم و کیفِ مدرسه‌ی دانش‌آموزان نرسیده است؟

آیا «وفاق» بهانه‌ای برای تعویقِ پاسخ گویی و سرپوش گذاشتن بر ناکارآمدیِ مدیران شده است؟ آیا هم‌زبانیِ قوا به این معناست که هیچ‌کس مسئولیتِ این وضعیت را نمی‌پذیرد و همه، مسئولیت را به گردنِ دیگری می‌اندازند؟


* آیا می‌دانید پیامد تربیتی این بی‌کتابی، از خودِ بی‌کتابی خطرناک‌تر است؟ دانش‌آموزی که از نخستین روزهای سال تحصیلی می‌آموزد «نبودنِ کتاب و ابزارِ آموزش، امری عادی و قابل تحمل است»، در واقع درسِ اولِ سال را نه از معلم، بلکه از بی‌ نظمی و بی‌ مسئولیتی می‌آموزد. او یاد می‌گیرد که در این نظام، حقِ او قابل تعویق است و کسی پاسخ گو نیست.


* ما با این روند، نسلی را تربیت می‌کنیم که:

• تعهد را ارزش نمی‌داند، چون از کودکی دیده است که نهادهای متولی نیز به تعهدات خود عمل نمی‌کنند؛

• منفعت‌طلبی را تنها راهِ بقا می‌بیند، چون آموخته است که برای رسیدن به حقِ اولیه‌ی خود باید در ساختار به فکر منفعت خویش باشد و افراد جامعه را قربانی نماید.

• به رانت و رابطه باور پیدا می‌کند، چون تجربه کرده است که در این سیستم، مسیرهای میان‌بر و رابطه بازی جواب می‌دهد، کارِ قانون و نظم کار را راه نمی‌اندازد.

این همان جمله‌ای است که باید با نگرانی گفته شود: اگر این مسیر ادامه یابد، ما دانش‌آموزانی را تربیت خواهیم کرد بی‌تعهد، منفعت‌طلب و رانت‌خوار. نسلِ فردا همان چیزی خواهد شد که امروز در رفتارِ نهادهای ما دیده است.


* اگر امروز پاسخِ روشنی به این پرسشِ ساده داده نشود که چرا دانش‌آموز ما یک ماه و نیم بی‌کتاب مانده است؟ — فردا باید پاسخ گوی نسلِ بی‌تعهدی باشیم که خودمان تربیت کرده‌ایم.


متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید :

https://sedayemoallem.ir/دانش-آموز/item/26656-/درس-های-نداشتن-کتاب-درسی-برای-دانش-آموزان-پس-از-گذشت-نزدیک-به-دو-ماه-از-آغاز-سال-تحصیلی-؟

https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

20 last posts shown.