دست طمع ز مائده‌ی چرخ شسته‌ایم
از جان سخت خود به شکم سنگ بسته‌ایم

دامان بادبان توکّل گرفته‌ایم
در زورق حباب به لنگر نشسته‌ایم

برگ خزان‌رسیده‌ی گلزار عالَمیم
پیوند شاخسار اقامت گسسته‌ایم

موقوف تُرکتاز نسیمی‌ست گَرد ما
بر روی برگ گُل به امانت نشسته‌ایم

چون قطره سر به دامن دریا نهاده‌ایم
وز موجه‌ی تردّدِ خاطر نرَسته‌ایم

در بند یک اشاره‌ی موج است این طلسم
دل چون حباب بر نفَس خود نبسته‌ایم

کیفیت از عبادت ما می‌چکد به خاک
در آب تلخ دامن سجّاده شسته‌ایم

فردا به روی مُصحف دل چون نگه کنیم؟
شیرازه‌اش به رشته‌ی زنّار بسته‌ایم

مردم چرا به خرمن ما اوفتاده‌اند؟
هرگز به سهو خاطر موری نخسته‌ایم

مکتوب خویش از الفِ آه کرده‌ایم
کاغذ دریده‌ایم و قلم را شکسته‌ایم

صائب به عیب خویش فتاده‌ست کار ما
زان رو زبان ز نیک و بد خلق بسته‌ایم


#صائب_تبریزی
#غزل

@saeb_org