هرچقدر چرخه ی عمر جلوتر میرود
از قدرت کلمات در بیان آن چیزی که هستیم و هست ، کاسته میشود
گاهی فکر میکنم شاید از ابتدا هم قدرتی نداشته اند و انسان بی نوا برای فرار تاریکی دنیا به ادبیات و کلمه و شعر و روایت پناه برده
حالا چی؟ حالا که هرجا سر بلند میکنیم خاکستر جبر بر صورتمان میشیند
حالا که دیگر مشخصا امید و آرزو جایش را به بقا و ماندن فقط ماندن و نفس کشیدن داده
کلمات کنارم نشسته اند دست روی هرکجا و هر نقطه از بدنم که میگذارند
غم و اندوهی بیرون میپاشد
انسان به امید زنده است و ما در این جبر جغرافیا شاید دیگر انسان نیستم
اما به جد اصرار دارم که نور بر تاریکی پیروز است
نه به خاطر غم و ملال ما
برای چرخی که قبل از ما چرخیده و بعد از ما هم میچرخد
برای وسعتی که ما شاید نقطه ایی گذرا در تمام تاریخش باشیم
انسان و توهم قدرتش
انسان و مرز و جنگ و گلوله اش
انسان و دیو ها و درندگی هاش
یک تار موییست در چرخش، میان گیسوان هستی
تاریکی محکوم به تاریکیست
و نور تا ابد زندگی میبخشد حتی بر پیکر عزیزی در گور .
خوشحالم .
خوشحالم که انسان ضعیف تر از آنیست که فکر میکنید
خوشحالم که با جرقه ایی میتواند محو شود و تمام تاریخ بقایش
اندازه ناخن پای دایناسوریست در دوره ی ژواستیک .
امید شاید نه اما نور را از دور تماشا میکنم که اگر به باغچه ی من نرسد
مطمئنم تمام باغمان را سبز میکند .
۲۱ بهمن ۰۴
۰۰:۳۶
از قدرت کلمات در بیان آن چیزی که هستیم و هست ، کاسته میشود
گاهی فکر میکنم شاید از ابتدا هم قدرتی نداشته اند و انسان بی نوا برای فرار تاریکی دنیا به ادبیات و کلمه و شعر و روایت پناه برده
حالا چی؟ حالا که هرجا سر بلند میکنیم خاکستر جبر بر صورتمان میشیند
حالا که دیگر مشخصا امید و آرزو جایش را به بقا و ماندن فقط ماندن و نفس کشیدن داده
کلمات کنارم نشسته اند دست روی هرکجا و هر نقطه از بدنم که میگذارند
غم و اندوهی بیرون میپاشد
انسان به امید زنده است و ما در این جبر جغرافیا شاید دیگر انسان نیستم
اما به جد اصرار دارم که نور بر تاریکی پیروز است
نه به خاطر غم و ملال ما
برای چرخی که قبل از ما چرخیده و بعد از ما هم میچرخد
برای وسعتی که ما شاید نقطه ایی گذرا در تمام تاریخش باشیم
انسان و توهم قدرتش
انسان و مرز و جنگ و گلوله اش
انسان و دیو ها و درندگی هاش
یک تار موییست در چرخش، میان گیسوان هستی
تاریکی محکوم به تاریکیست
و نور تا ابد زندگی میبخشد حتی بر پیکر عزیزی در گور .
خوشحالم .
خوشحالم که انسان ضعیف تر از آنیست که فکر میکنید
خوشحالم که با جرقه ایی میتواند محو شود و تمام تاریخ بقایش
اندازه ناخن پای دایناسوریست در دوره ی ژواستیک .
امید شاید نه اما نور را از دور تماشا میکنم که اگر به باغچه ی من نرسد
مطمئنم تمام باغمان را سبز میکند .
۲۱ بهمن ۰۴
۰۰:۳۶