از تهِ دل میخواستم و آرزو میکردم که خودم را تسلیمِ خوابِ فراموشی بکنم. اگر این فراموشی ممکن میشد! اگر میتوانست دوام داشته باشد! اگر چشمهایم که بههم میرفت در ورای خواب آهسته در عدم صِرف میرفت و هستی خودم را احساس نمیکردم! اگر ممکن بود در یک لکهٔ مرکب، در یک آهنگِ موسیقی با شعاع رنگین تمام هستیام ممزوج میشد، و بعد این امواج و اشکال آنقدر بزرگ میشد و میدوانید که به کلی محو و ناپدید میشد، به آرزوی خود رسیده بودم.
ـ بوف کور؛ صادق هدایت.
@mongehaa
ـ بوف کور؛ صادق هدایت.
@mongehaa