Forward from: دینامه
دینامه روایت | شاهدان خاموش| ۰۱۷
شاهد: پتوی گلدار #فائزه_مستعان
جناب قاضی
در محضر تاریخ شهادت میدهم که آن شب که تن نحیف و بیجان فائزه را در آغوش گرفته بودم، برای اولین بار سرخیِ گلبرگِ گلهای تنم را بیرون از تنم دیدم. خونِ رگهای جوان فائزه، فصلِ چهارگوشهی تنم را عوض کرده بود.
شهادت میدهم که من تنها یکبار از شب تا صبح، هم تکهای از تنِ مادر بودم و هم تکهای از تنِ فرزند.
هم سرخی خون بودم و هم سنگ صبور اشکهای مادر.
آن شب که فائزه را به خانه آوردند، شکاف سینهاش را از آن فاصله میدیدم. مادرش مرا برداشت و دور تن سرد فائزه پیچید. دستوپاهایش یخ بودند و خونش هنوز گرم.
من صدایش را در حافظهی باغچهی دوختهشده بر تنم داشتم و دارم. مادرش فریاد میزد: «فائزه، چیزی بگو!» و من صدای خندههایش را در لابهلای گلهای تنم میشنیدم.
فائزه را در ۱۸ دیماه کشتند و فردای آن شب ما را در بیخبری و سکوت به گورستان بردند. نمیخواستم از تنش جدا شوم. هیچکس نمیخواست از آنهمه زیبایی و زندگی جدا شود، اما انگار خاک با او مهربانتر از این جهان بود.
آقای قاضی،
آن گلوله که سینهی فائزه را شکافت، فقط تن او را نشانه نرفت. من آن شب دیدم که گلوله از تن مادرش چگونه تا صبح گذر میکرد. آن گلوله یک زندگی را از بهترین فصلش جدا کرد.
دیگر تا ابد هرچه سرخی بر تنم دارم، سرخی خون فائزه است.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
@deynameh1404
@deynameh1404
شاهد: پتوی گلدار #فائزه_مستعان
جناب قاضی
در محضر تاریخ شهادت میدهم که آن شب که تن نحیف و بیجان فائزه را در آغوش گرفته بودم، برای اولین بار سرخیِ گلبرگِ گلهای تنم را بیرون از تنم دیدم. خونِ رگهای جوان فائزه، فصلِ چهارگوشهی تنم را عوض کرده بود.
شهادت میدهم که من تنها یکبار از شب تا صبح، هم تکهای از تنِ مادر بودم و هم تکهای از تنِ فرزند.
هم سرخی خون بودم و هم سنگ صبور اشکهای مادر.
آن شب که فائزه را به خانه آوردند، شکاف سینهاش را از آن فاصله میدیدم. مادرش مرا برداشت و دور تن سرد فائزه پیچید. دستوپاهایش یخ بودند و خونش هنوز گرم.
من صدایش را در حافظهی باغچهی دوختهشده بر تنم داشتم و دارم. مادرش فریاد میزد: «فائزه، چیزی بگو!» و من صدای خندههایش را در لابهلای گلهای تنم میشنیدم.
فائزه را در ۱۸ دیماه کشتند و فردای آن شب ما را در بیخبری و سکوت به گورستان بردند. نمیخواستم از تنش جدا شوم. هیچکس نمیخواست از آنهمه زیبایی و زندگی جدا شود، اما انگار خاک با او مهربانتر از این جهان بود.
آقای قاضی،
آن گلوله که سینهی فائزه را شکافت، فقط تن او را نشانه نرفت. من آن شب دیدم که گلوله از تن مادرش چگونه تا صبح گذر میکرد. آن گلوله یک زندگی را از بهترین فصلش جدا کرد.
دیگر تا ابد هرچه سرخی بر تنم دارم، سرخی خون فائزه است.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
@deynameh1404
@deynameh1404