خاطراتی را به یاد می‌کنم و به شما تعریف کنم. ما با یک اسکوتر قدیمی، درست در کنار هواپیمای B-52، رانندگی می‌کردیم. موتور اسکوتر آنقدر صدا می‌داد که مجبور بودیم دست‌هایمان را روی گوش‌هایمان بگذاریم.

یک ماه کامل، ما فقط غذا می‌خوردیم و استراحت می‌کردیم، اما الحمدلله، به هیچ کس تسلیم نشدیم و به خواسته‌های کسی تن ندادیم.

حالا، ما این خاطرات را در این دوره زمانی جدید به یاد می‌آوریم و با ماشین‌های خراب و قدیمی، به تعمیر و نگهداری می‌پردازیم. ما ثابت کرده‌ایم که می‌توانیم این کار را انجام دهیم.

داستان این سرزمین ویران‌شده به پایان رسیده است. اینجا، نوآوری‌های جدید، بازسازی، پروژه‌های حیاتی، ابتکارات جدید و توافقات اقتصادی وجود خواهد داشت که الگوهای زیبایی خواهند بود.

رویای رقبای ما این است که ما را با چشم‌های نیازمند و گرسنه ببینند، یا اینکه ثروت ما در شهرهای آنها به حراج گذاشته شود.

اما ما لباس‌ها، کفش‌ها، چادرها و وسایل خواهران و برادرانمان را به حراج می‌گذاریم، اما در عین حال، یک کشور قوی و خودکفا خواهیم ساخت، ان شاء الله.

امیدوارم قلب‌های همسایگان ما پر از نور و شادی شود.
قاری تکل، نویسنده.
✍️