ما قرار نبود معنی ایدئولوژیها را بلد باشیم. قرار نبود بفهمیم سرنوشت آدمها چطور زیر چکمهی واژههای بزرگ له میشود. ما فقط میخواستیم آدمهای معمولی باشیم؛ از آنهایی که بزرگترین دغدغهشان دیر رسیدن اتوبوس است یا اینکه شام امشب چی بپزند.
ما رؤیای سادهای داشتیم. بیدار شدن با صدای آلارم، غر زدن از کمخوابی، دویدن دنبال کارهای روزمره. میخواستیم آخر هفتهها را با فیلم دیدن بگذرانیم، برای تولد دوستمان کادو انتخاب کنیم، سر قیمت میوه چانه بزنیم، گلدان بخریم و اسم بگذاریم روی گربهای که از خیابان آوردهایم خانه.
ما نمیخواستیم تحلیلگر باشیم. نمیخواستیم خبرها را با ترس بخوانیم. نمیخواستیم هر تصمیم کوچک زندگیمان بوی خطر بدهد. سیاست نباید تا این حد وارد آشپزخانهی ما میشد، نباید کنار سفرهمان مینشست، نباید شبها لای پتوی خوابمان خزیده و نفس کشیدن را هم تبدیل به موضعگیری میکرد.
ما قرار نبود قوی باشیم. قرار نبود اینقدر طاقت بیاوریم. قرار نبود یاد بگیریم چطور با امیدهای کوچک زنده بمانیم، چطور آرزوها را کوچک کنیم تا کمتر درد بگیرد وقتی از دست میروند.
اگر زندگی مسیر طبیعی خودش را میرفت، شاید حالا یکیمان در آتلیهای پر از بوی رنگ ایستاده بود، یکیمان روی صحنه زیر نور زرد میخواند، یکیمان داستانی مینوشت که آخرش خوش بود، یکیمان کفشهای رقص به پا داشت و از خستگیِ تمرین لبخند میزد.
اما حالا خستهتر از آنیم که حتی رؤیاهایمان را بلند بگوییم.
ما سیاسی به دنیا نیامده بودیم. ما را سیاسی کردند؛ وقتی فهمیدیم برای زنده ماندن باید بفهمیم چه کسی تصمیم میگیرد، چه کسی حذف میکند، چه کسی اجازه میدهد نفس بکشیم.
ما فقط میخواستیم زندگی کنیم — نه قهرمان باشیم، نه نماد، نه عددی در خبرها.
ما هنوز هم همان آدمهای معمولیایم با آرزوهای معمولی. فقط فرقش این است که حالا برای داشتن سادهترین چیزها باید بهای غیرعادی بدهیم.
و تلخترین بخشش اینجاست:
ما هنوز رؤیای یک زندگی عادی را داریم…
رؤیایی که برای خیلیها بدیهی است،
و برای ما شبیه یک معجزه دور.
گ.ک