💟
بار اول یک دوست مشترک ما را بهم معرفی کرد: پوپک، دختر گلآقا. خیلی تحویل نگرفتم. اینجوری بودم که دختر آدمهای معروف خیلی چیزها حالیشان نیست!
دفعه بعد به مراسم فارغ التحصیلی من دعوت شده بود، مادرم را بعد مراسم رسانده بود خانه و وقتی من دیرتر به خانه برگشتم در جواب مادرم که داشت تعریف می کرد: چه دختر خوبی بود این پوپک، تعریف می کرد پدرش… از آشپزخانه رفتم بیرون. اینجوری بودم که دخترهای آدمهای معروف حتما میخواهند یک چیزی از بابایشان تعریف کنند!
بار سوم دعوتم کرده بود خانهشان. داخل اتاقش بودم. سازم را گرفته بودم دستم و داشتم آواز میخواندم. پدرش سرش را از لای در آورد تو، گفت : دخترجان چه خوب میخوانی! با پوپک دوست شدم. اینجوری بودم که چه خوب، داخل خانه آدم معروفی نیست!
من و پوپک صمیمی شدیم. همه کارهای صواب و ناصوابی که در حد جوانی دوران ما بود، با هم انجام میدادیم. آخر هفتهها پاتوقمان همان خانه بود. و یک عدد پدر که با ما شوخی می کرد، پیتزا میپخت، یادداشتهای بانمک مینوشت و روی درو دیوار خانه میچسباند. اینجوری فکر میکردم که او یک بابای باحال است!
سه سالی بعداز دوستیام با پوپک بود که وارد موسسه گل آقا شدم. تا قبل از آن فقط پدری را میشناختم که هرازچندگاهی مرا کنار میکشید و نصیحتی میکرد از باب توجه به جوانیمان. سرم را تکان میدادم. اینجوری فکر میکردم که بعضی باباها هستند در جهان که تنها فرزندشان عزیزترین داراییشان است، چه معروف باشند چه نباشند.
ماجراهای موسسه گل آقا کم نبود اما بهترین بخش ها مال بیرون از موسسه بود، داخل خانه. آنجایی که ما با هم بزرگ شدیم، خاطره ساختیم، ازدواج کردیم، جشن گرفتیم، و درنهایت روزی که پدر را به خاک سپردیم. اینجوری بودم که در به خاک سپردن پدر معروف آدم بیشتر تنهاست!
وقتی آدم معروفی میمیرد، همه نگران میراثش می شوند، اینکه فرزندش با آن میراث چه میکند. چندسال بعد همه مشاور امور میراث میشوند: این کار را بکنی بهتر است، آن یکی کار را نباید میکردی، حیف که آنطور کردی … و بعدتر کارشناس بررسی عملکرد فرزند: میراث را زنده نگه داشت؟ کمش کرد؟ زیادش کرد؟ ای بابا...
اینجور فکر میکنم که بچههای آدمهای معروف باید خیلی پوست کلفتی داشته باشند که بتوانند برای خودشان زندگی کنند!
امروز تولد کیومرث صابری فومنی است. اگر بود امسال هشتادوسه ساله میشد. حتما آدمهای زیادی در موسسه گل آقا بودند که برایش کیک بخرند و دست بزنند و قربان صدقهاش بروند. اما شب برمیگشت خانه. در خانه را باز میکرد و با صدای بلند می گفت سلام. رخت و لباسش را که می کند احوال عطی خانم را می پرسید و پوپک را ماچ می کرد. سرجای همیشگیاش پشت میز آشپزخانه که مینشست چندتا خاطره بانمک می گفت و سربه سرما میگذاشت. من هم همان کنار گوشه نشسته بودم و اینجور فکر می کردم که بعضی باباها خیلی خوبند و میراث عشق برای بچه هایشان می گذارند، چه معروف باشند چه نباشند!
تولد پدرت مبارک پوپک.
#پدر
#پوپک_صابری_فومنی
#گل_آقا
@yekiboodyekihamnabood