م حس میکردم اما برام اهمیت نداشت، تنها چیزی که اهمیت داشت اون پودر سفید بود که بهش معتاد شده بودم.
چیزی که جای یه نفرو پر میکرد، جای کسی که عاشقش بودم.
اما حالا به جای حس عشق حس اعتیاد بود که تو بدنم بیدار شده بود.
از یه سری سراغ شخصی به اسم ستلایت رو میگرفتم، بعضیا نمیشناختنش، بعضیا هم جواب سوالمو نمیدادن، بعد از گیر آوردن آدرسش، خودمو تو یه کوچه ی بن بست و تاریک پیدا کردم.
صدای سرفه ی معتادا که هرکدوم یه گوشه مشغول کار خودشون بودنو میشنیدم، چندتایی میشدن، یکی مشغول تزریق، یکی مشغول کشیدن، بیشترشون تو فضا بودن، به سمت یکیشون که درحال تزریق یه سرنگ خیلی نازک تو بازوش بود رفتم و پرسیدم :
_تو ستلایت رو میشناسی؟!
یارو که تو هپروت بود زیر لب یه چیزایی زمزمه کرد که متوجه نشدم، عصبی و کلافه داد زدم :
_من حالم خوب نیس... معتادای لعنتی... اون کجاست؟
تو همین حین از سمت دیگه یه پسر جوون رو بهم گفت :
_رفته جنس پخش کنه.
نفس نفس میزدم، دردو تو گوشت و استخونم حس میکردم.
کاش هیچ وقت با ماریان آشنا نشده بودم، کاش هیچ وقت سمت اون کوکائین لعنتی نمیرفتم، اشکام گوله گوله رو صورتم جاری شده بودن و کنترلشون دست خودم نبود :
_لطفا... کسی اینجا جنس داره؟!
همون پسره که درحال تزریق بود با حالت مست گفت :
_میتونی سرنگ منو تزریق کنی.
سرمو به اطراف تکون دادمو با صدای لرزون و بغض دارم گفتم :
_من تزریقی نیستم... چیزی نداری که کشیدنی باشه...؟
_تمام موجودیم همینه.
_نه نمیخوام.
با سرعت از اون محل دور شدم، سوار تاکسی شدم، یه آدرس رو زمزمه کردم، راننده سری تکون داد و حرکت کرد، تمام طول مدت سرمو به شیشه ی سرد ماشین تکیه داده بودم و پلکام بسته بود.
اشکام صورتمو خیس کرده بود، چطور شد که کارم به اینجا رسید؟!
احساس درماندگی شدید میکردم، احساس پوچی، انگار دوباره بازنده بودم، یه بازنده ی غمگین، تنها.
با هر دم رطوبت نفسام روی شیشه فرود میومد، نور چراغای اتوبانو هر بار از پشت پلکای بستم حس میکردم.
با متوقف شدن ماشین، پیشونیمو از رو شیشه برداشتم و به اطراف نگاهی انداختم، مقابل مطب دکتر ادوارد متوقف شده بودیم، نگاهی به ساختمون انداختم، یعنی امکانش بود ادوارد تا الان تو مطبش مونده باشه؟
تو همین حین بود که در ساختمون مطب باز شدو ادوارد که کتو شلوار تنش بود و یه کیف دستی چرم هم دستش بود از ساختمون خارج شد، داشت به سمت ماشینش میرفت که سریع از ماشین پیاده شدم و از راننده خواستم چند لحظه صبر کنه.
از پشت سر به ادوارد نزدیک شدم، درحال باز کردن در ماشینش بود که صداش زدم :
_دکتر..
وقتی برگشت با تعجب به سر تاپام نگاهی انداخت، تو همون حال کیفشو گذاشت رو سقف ماشین و اومد نزدیکتر و مقابلم ایستاد، متعجب پرسید :
_خانم استون... چیشده؟!
سرم پایین بودو گفتم :
_داشتم به شما فکر میکردم.
_شما حالتون خوبه؟
چیزی که جای یه نفرو پر میکرد، جای کسی که عاشقش بودم.
اما حالا به جای حس عشق حس اعتیاد بود که تو بدنم بیدار شده بود.
از یه سری سراغ شخصی به اسم ستلایت رو میگرفتم، بعضیا نمیشناختنش، بعضیا هم جواب سوالمو نمیدادن، بعد از گیر آوردن آدرسش، خودمو تو یه کوچه ی بن بست و تاریک پیدا کردم.
صدای سرفه ی معتادا که هرکدوم یه گوشه مشغول کار خودشون بودنو میشنیدم، چندتایی میشدن، یکی مشغول تزریق، یکی مشغول کشیدن، بیشترشون تو فضا بودن، به سمت یکیشون که درحال تزریق یه سرنگ خیلی نازک تو بازوش بود رفتم و پرسیدم :
_تو ستلایت رو میشناسی؟!
یارو که تو هپروت بود زیر لب یه چیزایی زمزمه کرد که متوجه نشدم، عصبی و کلافه داد زدم :
_من حالم خوب نیس... معتادای لعنتی... اون کجاست؟
تو همین حین از سمت دیگه یه پسر جوون رو بهم گفت :
_رفته جنس پخش کنه.
نفس نفس میزدم، دردو تو گوشت و استخونم حس میکردم.
کاش هیچ وقت با ماریان آشنا نشده بودم، کاش هیچ وقت سمت اون کوکائین لعنتی نمیرفتم، اشکام گوله گوله رو صورتم جاری شده بودن و کنترلشون دست خودم نبود :
_لطفا... کسی اینجا جنس داره؟!
همون پسره که درحال تزریق بود با حالت مست گفت :
_میتونی سرنگ منو تزریق کنی.
سرمو به اطراف تکون دادمو با صدای لرزون و بغض دارم گفتم :
_من تزریقی نیستم... چیزی نداری که کشیدنی باشه...؟
_تمام موجودیم همینه.
_نه نمیخوام.
با سرعت از اون محل دور شدم، سوار تاکسی شدم، یه آدرس رو زمزمه کردم، راننده سری تکون داد و حرکت کرد، تمام طول مدت سرمو به شیشه ی سرد ماشین تکیه داده بودم و پلکام بسته بود.
اشکام صورتمو خیس کرده بود، چطور شد که کارم به اینجا رسید؟!
احساس درماندگی شدید میکردم، احساس پوچی، انگار دوباره بازنده بودم، یه بازنده ی غمگین، تنها.
با هر دم رطوبت نفسام روی شیشه فرود میومد، نور چراغای اتوبانو هر بار از پشت پلکای بستم حس میکردم.
با متوقف شدن ماشین، پیشونیمو از رو شیشه برداشتم و به اطراف نگاهی انداختم، مقابل مطب دکتر ادوارد متوقف شده بودیم، نگاهی به ساختمون انداختم، یعنی امکانش بود ادوارد تا الان تو مطبش مونده باشه؟
تو همین حین بود که در ساختمون مطب باز شدو ادوارد که کتو شلوار تنش بود و یه کیف دستی چرم هم دستش بود از ساختمون خارج شد، داشت به سمت ماشینش میرفت که سریع از ماشین پیاده شدم و از راننده خواستم چند لحظه صبر کنه.
از پشت سر به ادوارد نزدیک شدم، درحال باز کردن در ماشینش بود که صداش زدم :
_دکتر..
وقتی برگشت با تعجب به سر تاپام نگاهی انداخت، تو همون حال کیفشو گذاشت رو سقف ماشین و اومد نزدیکتر و مقابلم ایستاد، متعجب پرسید :
_خانم استون... چیشده؟!
سرم پایین بودو گفتم :
_داشتم به شما فکر میکردم.
_شما حالتون خوبه؟