روشه.
ریک میدونست که در طول زمان بقیه ش رو هم بدست میاره.
یه معامله ی کثیف برای یه زندگی پاک.
مارتین به خاطر اینکه ریک راهشو از اون جدا کرده بود وحشت زده بود.
درنتیجه آدمای خودشو فرستاد تا معامله ی ریک رو بهم بزنن.
آدمای مارتینم به بار جدید ریک رفتن و تا جایی که میتونستن خراب کاری کردن و کل بطری های مشروبو با چوب بیسبال خورد و خاکشیر کردن.
همین کار باعث شد تا مشتریاشون از کلاب فرار کنن، مارتین تقریبا اون چیزی که میخواست رو بدست آورده بود، معامله ی ریک برای خرید نصف کلاب بهم خورد و این وسط پلیس هم از قضیه خبر دار شد.
مارتین و ریک جفتشون به خاطر اخاذی و بهم ریختن یه مکان عمومی متهم و دستگیر شدن.
مارتین هرکاری میکرد تا ریکو از من دور نگه داره، از پاپوش درست کردن برای ریک گرفته تا ضربه زدن به احساسات و روح من.
زندگی من با وجود مارتین حسابی بهم ریخته و غیر قابل تحمل پیش میرفت، کارم شده بود انتظار، انتظار برگشت ریک.
یک ماه لعنتی دیگ، فقطم تقصیره مارتین بود.
کارم شده بود کشیدن کوکائین ، گریه کردن، بهم ریختن اتاق، شکستن وسایل، روزمو با مواد شروع میکردم، شبمو با سیگار تموم میکردم.
_عالیه، خیلی خوشگل شدی... میشه یکم لبخند بزنی؟
سر ست عکس برداری بودیم، صدای عکاس و عوامل صحنه حسابی رو مخم بود، تمام صداها به صورت بم و ناواضح به گوشم میرسید.
عکاس که یه پسر جوون با موهای فر طلایی بود اومد نزدیک و گفت :
_میتونی یکم چشماتو خمار کنی و به سمت عقب بچرخونی؟!
یه حالی مثل چشم غره رفتن یا همچین چیزی، میخوایم یکم شات ها شبیه باسیژور باشه.
با بیحالی گفتم :
_کی هست؟
_فرانسویه..
تو همین حین آرایشگرم اومد جلو و درحالی که با فرچه ی مخصوصش درحالی فکساتور کردن صورتم بود گفت :
_آرایش این دفعه خیلی رو پوستت نشسته میکی..
سری تکون دادم و گفتم :
_ببین من حالم خوب نیست... میتونی..
داشتم حرف میزدم که پرید وسط و گفت :
_یه لحظه وایسا... مدیر صحنه داره صدام میکنه...
اینو گفتو بدون توجه به من رفت، تو همین حین بود که احساس کردم دارم بالا میارم، خودم کنترل کردمو زیر لب نالیدم، یکی از خانمی که طراح لباس تنم بود اومد نزدیک و گفت :
_اوه... خدای من... انگار میخوای بالا بیاری؟!
دوباره چشمامو دروندم و نالیدم :
_من حالم خیلی بده.. میتونی سریع بری به مرکز شهر و برام یه چیزی بخری؟! ..
بدون اینکه اصلا به حرف من گوش بده گفت:
_مواظب باش فقط رو این لباس بالا نیاری...
چشمامو کلافه رو هم گذاشتم، بدنم از درد مور مور میشد و انگار مغزمو سوزن سوزن میکردن.
دوباره نالیدمو ازش خواستم :
_ببین برو به مرکز شهر، یه رستوران مکزیکی تو غرب ایست اند..
از تو سوتین لباسم پایپ کوکائینو بیرون کشیدم و دادم دستش وخواستم ادامه بدم که چی بخره که پرید وسط حرفمو گفت :
_اووو پس از اون بالا بالا ها افتادی رو زمین!
میگم چرا انقدر دور چشمات سیاهه...
_معذرت میخوام.
_نه اشکالی نداره، اتفاقا باعث شده تو شاتات خمار بیوفتی.
پایپ رو ازم گرفت و از صحنه ی شات رفت بیرون.
کلافه به اطراف نگاهی انداختم، تو این گیرودار اون عکاس بیشعور هم داشت فرت و فرت از من عکس مینداخت، تصمیم گرفتم از صحنهی شات برم بیرونو خودم چیزی که لازم داشتمو بخرم.
تو همین حین که داشتم از کنار عکاس رد میشدم دوباره از صورتم عکس انداخت، کلافه برگشتم و با توپ پر داد زدم :
_آخه عکس دماغ من به چه درد تو میخوره احمق؟
همه با شنیدن صدای فریادم برگشتنو به من خیره شدن، سکوت بدی فضا رو گرفته بود، بدون حرفی چشم غره ای رفتمو از صحنه خارج شدم.
با همون لباسام که جلب توجه زیادی میکرد کنار خیابون منتظر تاکسی شدم، حالم خوب نبود، تار میدیدم، سرم تیر میکشید، تو همین اثنا بود که از صدای بلند موتوری که جلوم ترمز کرد به خودم اومدم، صاحب موتور یه مرد جا افتاده و به نظر اهل خلاف بود، نگاهی به سرتاپاش انداختم، اونم خندید و با لحن مست گفت :
_من تورو میشناسم... عکست رو جلد صفحه ی مجله هاس...
کلافه گفتم :
_ببین من اصلا حالم خوب نیس تا دادو بیداد راه ننداختم بزن بچاک..
پوزخندی زدو گفت :
_فک میکردم پولدارا مرفه و بیدرد اما ...
پریدم وسط حرفش و گفتم :
_دیگه داری عصابمو خورد میکنی... گمشو.
_ بیا بالا هرجا بخوای میبرمت.
درحالی که بازوهامو بقل گرفته بودم به اطراف نگاهی انداختم، هوا تاریک بودو تاکسیی عبور نمیکرد.
کلافه و ناچار رفتم پشتش و نشستم رو موتور، کاپشن چرمیشو تو مشتام گرفتم، اونم بی معطلی پاشو گذاشت رو پدال و چندباری گاز داد و حرکت کرد.
وقتی به مقصدم رسیدم از پشت موتورش پیاده شدم، درحالی که از موتورش دور میشدم داد زد :
_هر وقت باز موتور سواری هوس کردی درخدمتم خانمی.
بدون توجه بهش راهمو گرفتم و از پس کوچه های تاریک نیویورک عبور کردم تا اون شخصی که ماریان قبلا گفته بود ازش خرید میکنه رو پیدا کنم.
سنگینی نگاه مردمو رو خود
ریک میدونست که در طول زمان بقیه ش رو هم بدست میاره.
یه معامله ی کثیف برای یه زندگی پاک.
مارتین به خاطر اینکه ریک راهشو از اون جدا کرده بود وحشت زده بود.
درنتیجه آدمای خودشو فرستاد تا معامله ی ریک رو بهم بزنن.
آدمای مارتینم به بار جدید ریک رفتن و تا جایی که میتونستن خراب کاری کردن و کل بطری های مشروبو با چوب بیسبال خورد و خاکشیر کردن.
همین کار باعث شد تا مشتریاشون از کلاب فرار کنن، مارتین تقریبا اون چیزی که میخواست رو بدست آورده بود، معامله ی ریک برای خرید نصف کلاب بهم خورد و این وسط پلیس هم از قضیه خبر دار شد.
مارتین و ریک جفتشون به خاطر اخاذی و بهم ریختن یه مکان عمومی متهم و دستگیر شدن.
مارتین هرکاری میکرد تا ریکو از من دور نگه داره، از پاپوش درست کردن برای ریک گرفته تا ضربه زدن به احساسات و روح من.
زندگی من با وجود مارتین حسابی بهم ریخته و غیر قابل تحمل پیش میرفت، کارم شده بود انتظار، انتظار برگشت ریک.
یک ماه لعنتی دیگ، فقطم تقصیره مارتین بود.
کارم شده بود کشیدن کوکائین ، گریه کردن، بهم ریختن اتاق، شکستن وسایل، روزمو با مواد شروع میکردم، شبمو با سیگار تموم میکردم.
_عالیه، خیلی خوشگل شدی... میشه یکم لبخند بزنی؟
سر ست عکس برداری بودیم، صدای عکاس و عوامل صحنه حسابی رو مخم بود، تمام صداها به صورت بم و ناواضح به گوشم میرسید.
عکاس که یه پسر جوون با موهای فر طلایی بود اومد نزدیک و گفت :
_میتونی یکم چشماتو خمار کنی و به سمت عقب بچرخونی؟!
یه حالی مثل چشم غره رفتن یا همچین چیزی، میخوایم یکم شات ها شبیه باسیژور باشه.
با بیحالی گفتم :
_کی هست؟
_فرانسویه..
تو همین حین آرایشگرم اومد جلو و درحالی که با فرچه ی مخصوصش درحالی فکساتور کردن صورتم بود گفت :
_آرایش این دفعه خیلی رو پوستت نشسته میکی..
سری تکون دادم و گفتم :
_ببین من حالم خوب نیست... میتونی..
داشتم حرف میزدم که پرید وسط و گفت :
_یه لحظه وایسا... مدیر صحنه داره صدام میکنه...
اینو گفتو بدون توجه به من رفت، تو همین حین بود که احساس کردم دارم بالا میارم، خودم کنترل کردمو زیر لب نالیدم، یکی از خانمی که طراح لباس تنم بود اومد نزدیک و گفت :
_اوه... خدای من... انگار میخوای بالا بیاری؟!
دوباره چشمامو دروندم و نالیدم :
_من حالم خیلی بده.. میتونی سریع بری به مرکز شهر و برام یه چیزی بخری؟! ..
بدون اینکه اصلا به حرف من گوش بده گفت:
_مواظب باش فقط رو این لباس بالا نیاری...
چشمامو کلافه رو هم گذاشتم، بدنم از درد مور مور میشد و انگار مغزمو سوزن سوزن میکردن.
دوباره نالیدمو ازش خواستم :
_ببین برو به مرکز شهر، یه رستوران مکزیکی تو غرب ایست اند..
از تو سوتین لباسم پایپ کوکائینو بیرون کشیدم و دادم دستش وخواستم ادامه بدم که چی بخره که پرید وسط حرفمو گفت :
_اووو پس از اون بالا بالا ها افتادی رو زمین!
میگم چرا انقدر دور چشمات سیاهه...
_معذرت میخوام.
_نه اشکالی نداره، اتفاقا باعث شده تو شاتات خمار بیوفتی.
پایپ رو ازم گرفت و از صحنه ی شات رفت بیرون.
کلافه به اطراف نگاهی انداختم، تو این گیرودار اون عکاس بیشعور هم داشت فرت و فرت از من عکس مینداخت، تصمیم گرفتم از صحنهی شات برم بیرونو خودم چیزی که لازم داشتمو بخرم.
تو همین حین که داشتم از کنار عکاس رد میشدم دوباره از صورتم عکس انداخت، کلافه برگشتم و با توپ پر داد زدم :
_آخه عکس دماغ من به چه درد تو میخوره احمق؟
همه با شنیدن صدای فریادم برگشتنو به من خیره شدن، سکوت بدی فضا رو گرفته بود، بدون حرفی چشم غره ای رفتمو از صحنه خارج شدم.
با همون لباسام که جلب توجه زیادی میکرد کنار خیابون منتظر تاکسی شدم، حالم خوب نبود، تار میدیدم، سرم تیر میکشید، تو همین اثنا بود که از صدای بلند موتوری که جلوم ترمز کرد به خودم اومدم، صاحب موتور یه مرد جا افتاده و به نظر اهل خلاف بود، نگاهی به سرتاپاش انداختم، اونم خندید و با لحن مست گفت :
_من تورو میشناسم... عکست رو جلد صفحه ی مجله هاس...
کلافه گفتم :
_ببین من اصلا حالم خوب نیس تا دادو بیداد راه ننداختم بزن بچاک..
پوزخندی زدو گفت :
_فک میکردم پولدارا مرفه و بیدرد اما ...
پریدم وسط حرفش و گفتم :
_دیگه داری عصابمو خورد میکنی... گمشو.
_ بیا بالا هرجا بخوای میبرمت.
درحالی که بازوهامو بقل گرفته بودم به اطراف نگاهی انداختم، هوا تاریک بودو تاکسیی عبور نمیکرد.
کلافه و ناچار رفتم پشتش و نشستم رو موتور، کاپشن چرمیشو تو مشتام گرفتم، اونم بی معطلی پاشو گذاشت رو پدال و چندباری گاز داد و حرکت کرد.
وقتی به مقصدم رسیدم از پشت موتورش پیاده شدم، درحالی که از موتورش دور میشدم داد زد :
_هر وقت باز موتور سواری هوس کردی درخدمتم خانمی.
بدون توجه بهش راهمو گرفتم و از پس کوچه های تاریک نیویورک عبور کردم تا اون شخصی که ماریان قبلا گفته بود ازش خرید میکنه رو پیدا کنم.
سنگینی نگاه مردمو رو خود