عقل و دل روزی زهم دلخور شدند
هر دو از احساس نفرت پر شدند
دل به چشمان کسی وابسته بود
عقل از این بچه بازی خسته بود
حرف حق با عقل بود اما چه سود
پیش دل حقانیت مطرح نبود
عقل با او منطقی رفتار کرد
هر چه دل اسرار عقل انکار کرد
کش مکش ها بین شان شد بیشتر
اختلافی بیشتر از پیش تر
عاقبت عقل از سر عاشق پرید
بعد از آن چشمان مشگی را ندید
تا به خود آمد بیابان گرد بود
خنده بر لب از غم این درد بود:)