📌 چرا آلبر کامو میگفت: آنجایی که هیچ امیدی باقی نمانده، باید ابداعش کرد. عادت به نومیدی از خودِ نومیدی بدتر است!
آلبر کامو، کسی که در میانهی جنــگ جهانــی دوم زندگی کرد و اشغال کشــورش رو دید، با این جملــه خطاب به تمام ناامیدان جهان، یه دستور جنگی میده: «آنجایی که هیچ امیدی باقی نمانده باید ابداعش کرد.» به کلمهی ابداع دقت کن. نمیگه کشفــش کن. نمیگه دنبالــش بگرد. میگه وظیفته بسازیش...
ما وقتی میگیم «دنبال امید میگردیم» یعنی فرض رو بر این گذاشتیم که امید یه جایی پنهانه و باید پیداش کنیم. اما اگه دنیا تصمیم گرفته باشه تمام درهاش رو ببنده چی؟ اگه واقعا هیچچیز امیدبخشی وجود نداشته باشی چی؟ آلبر کامو میگه دقیقا اینجاست که کار انسان شروع میشه، چون امید چیزی نیست که از آسمان بباره، بلکه باید در کورهی ذهنِ خودت بسازیش...
کامو یه هشدار ترسناک هم میده: «عادت به نومیـدی از خودِ نومیدی بدتر است.» چرا؟ چون انسان ذاتا موجود تطبیقپذیری هست و این همزمان بزرگترین نقطه قوت و نقطه ضعف ماست. وقتی رنج طولانی میشه، وقتی اخبار بــد تمومی نداره، مکانیزم دفاعــیِ ذهــن فعـال میشه و خــودش رو بهشکل «بیحسی» نمایــان میکنه. در این حــالت اتفاق بدی برای ما میفته...
حالا دیگه به موجودی بیتفاوت تبدیـــل میشیــم و به نقطهی: «شایـــد همینـــه که هســت» میرسیم. این پذیرش منفعلانه، لحظهی مـــرگ روح انسانـه. غم، واکنشــی طبیعــی به زخمه؛ اما نومیدی، یعنی عفونتکردنِ زخم. وقتی به تاریکی عادت کنی، دیگه چشمت دنبال نور نمیگرده و رفتهرفته ملال، افسردگی و افکار منفی سراغت میاد...
اجداد ما ایرانیان، در دوران هجوم اعراب خیلی خوب به همگی نشون دادن که در تاریکترین زمانه که همهجا رو سایهی مرگ و وحشت گرفته، چطور میشه همچنان روح زندگی رو حفظ کرد. شاهکارِ اجدادِ ما رو هیچ کتابی بهتر از «دو قرن سکوت» نمیتونه بهتر نشون بده؛ کتابی که چکیدا برات بهصورت صوتی و متنی خلاصهش کرده!
کتاب دو قرن سکوت از عبدالحسین زرینکوب از این میگه که بعد از فتح اعراب چه بلایی سر اجداد ما اومد و چطوری ایران باقی موند. خلاصه این کتاب در اپ چکیدا...
لینک مطالعهی این خلاصه کتاب در چکیدا:
https://chekida.com/summary/two-ceturies-silence/
آلبر کامو، کسی که در میانهی جنــگ جهانــی دوم زندگی کرد و اشغال کشــورش رو دید، با این جملــه خطاب به تمام ناامیدان جهان، یه دستور جنگی میده: «آنجایی که هیچ امیدی باقی نمانده باید ابداعش کرد.» به کلمهی ابداع دقت کن. نمیگه کشفــش کن. نمیگه دنبالــش بگرد. میگه وظیفته بسازیش...
ما وقتی میگیم «دنبال امید میگردیم» یعنی فرض رو بر این گذاشتیم که امید یه جایی پنهانه و باید پیداش کنیم. اما اگه دنیا تصمیم گرفته باشه تمام درهاش رو ببنده چی؟ اگه واقعا هیچچیز امیدبخشی وجود نداشته باشی چی؟ آلبر کامو میگه دقیقا اینجاست که کار انسان شروع میشه، چون امید چیزی نیست که از آسمان بباره، بلکه باید در کورهی ذهنِ خودت بسازیش...
کامو یه هشدار ترسناک هم میده: «عادت به نومیـدی از خودِ نومیدی بدتر است.» چرا؟ چون انسان ذاتا موجود تطبیقپذیری هست و این همزمان بزرگترین نقطه قوت و نقطه ضعف ماست. وقتی رنج طولانی میشه، وقتی اخبار بــد تمومی نداره، مکانیزم دفاعــیِ ذهــن فعـال میشه و خــودش رو بهشکل «بیحسی» نمایــان میکنه. در این حــالت اتفاق بدی برای ما میفته...
حالا دیگه به موجودی بیتفاوت تبدیـــل میشیــم و به نقطهی: «شایـــد همینـــه که هســت» میرسیم. این پذیرش منفعلانه، لحظهی مـــرگ روح انسانـه. غم، واکنشــی طبیعــی به زخمه؛ اما نومیدی، یعنی عفونتکردنِ زخم. وقتی به تاریکی عادت کنی، دیگه چشمت دنبال نور نمیگرده و رفتهرفته ملال، افسردگی و افکار منفی سراغت میاد...
اجداد ما ایرانیان، در دوران هجوم اعراب خیلی خوب به همگی نشون دادن که در تاریکترین زمانه که همهجا رو سایهی مرگ و وحشت گرفته، چطور میشه همچنان روح زندگی رو حفظ کرد. شاهکارِ اجدادِ ما رو هیچ کتابی بهتر از «دو قرن سکوت» نمیتونه بهتر نشون بده؛ کتابی که چکیدا برات بهصورت صوتی و متنی خلاصهش کرده!
کتاب دو قرن سکوت از عبدالحسین زرینکوب از این میگه که بعد از فتح اعراب چه بلایی سر اجداد ما اومد و چطوری ایران باقی موند. خلاصه این کتاب در اپ چکیدا...
لینک مطالعهی این خلاصه کتاب در چکیدا:
https://chekida.com/summary/two-ceturies-silence/