𝖬𝖤𝖨


Channel's geo and language: Iran, Persian
Category: Quotes


𝖡𝗈𝗋𝗇 𝗈𝖿 𝗍𝗁𝖾 𝗌𝗈𝗂𝗅.
t.me/HidenChat_Bot?start=5864015679

Related channels

Channel's geo and language
Iran, Persian
Category
Quotes
Statistics
Posts filter


کاش تلگرام اپدیت نمیداد، منو کچل کرد 🗿






سفر در حاشیه چشم‌های او"

و دوباره، من و او، در سکوتِ مِه گرفته‌ی شهر، کنار هم آسوده بودیم…
باران همچون اشکِ نجواگر بر سنگفرش‌ها می‌لغزید، و نَفَس‌هامان چون دودِ عطری نیمه‌جان، در سرمای ناشی از زمان پنهان می‌گشت. هر دو خاموش بودیم، اما آن سکوت، ترجمانِ نانوشته‌ی دل‌ها بود، که زبان را در بزمِ خود به تماشا فرا می‌خوانْد. چنین گمان نمی‌بردم که در این عصرِ پرشتاب و فراموشی‌خیز، بتوان ردی از روحِ آشنایی یافت که جهان را در عمقِ نگاهش، مُجدداً ترسیم کند. در آن مَحل، هستی نه در توالیِ ایام، که در زُلالِ هستیِ او جاری می‌شد. پس از آن‌سویِ روزها، دستان‌مان در هم تنیدند همان عهدِ مهرآلودی که شاید کواکب، از ازل، در ظلمتِ کیهان آن را مُهر کرده بودند. میانِ هیاهوی آدمیان، تماسِ ما بیش از یک تعاملِ جسمانی بود؛ سوگندی پنهان میان دو جانِ هم‌سرنوشت. شگفتا که سال‌ها بود این شعله‌ی ازلی را به فراموشی سپرده بودم؛ آن شب، ظلمتِ جهان اندکی به نور گروید. هم‌سفر شدن با او، مسیری بود که گویا از ازل در نقشه‌ی سرنوشت حک شده بود، تا در انتهایِ انتظار، گشوده گردد. نخستین بار بود که ظِلّ وجودمان در روشناییِ آن لحظه، در پهلوی هم می‌افتاد؛ همان مَحلّی که خاطره‌های من، از نو، آغاز به نفس کشیدن می‌کردند. دود می‌ساختیم و آن را به آسمانِ سرگردان تقدیم می‌کردیم، و هر تجربه‌ای در جوارِ او، رنگِ آرامشِ ابدی می‌گرفت؛ گویی محورِ هستی از مدارِ حضورِ او انحراف یافته و آهسته‌تر، عاشق‌تر، و رحیم‌تر بر جای خود می‌چرخید. نگاهش چونان آینه‌ای بود که جهانی دیگر را منعکس می‌کرد؛ آن مژگانِ سِرّآلود، آن قوسِ ابروان که عطرِ دوران‌های رفته را زمزمه می‌کرد… احساسِ تکرارِ زیسته‌ای غریب مرا در بر گرفت؛ این زندگی را با او زیسته‌ام، در کالبدی دیگر. آن دستان و آن در آغوش کشیدنی که تمامیِ ناهنجاری‌ها را به نظمِ نیکو می‌گرایید…و حتّی نقطه‌ی تقاطعِ نگاه‌هایمان، بُعدی اَزلی و غریب بود!


This Evening; It was like a dream.








مدارِ شب و سمفونیِ سکوتِ نگاه"

امشب، در سکوتِ شبنم‌زده‌ی آسمان، دو بار مسیرِ خیسِ باران را با هم پیمودیم، با فاصله‌هایی کوتاه که گویی زمان را در میانِ ما به تعلیق واداشته بود. دودِ سیگارِ تازه شده، شاهدی بر تجدیدِ این عهد بود. راهیِ کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر شدیم؛ همان پیچ‌وخم‌هایی که روحِ مشترک‌مان در آن خانه دارد. گربگانِ شهر، این بار، حضورِ او را کنارِ من دیدند؛ حضوری که نیازمند هیچ شرحی نبود؛ نه از زبانِ من درباره‌ی او، بلکه خودِ خنده، نگاه، و گرمایِ هستی‌اش بود که کلام را بی‌اثر می‌کرد. با حضورش، جریانِ هستی در من دوباره آغاز گشت. جزئیاتی از بطنِ یکدیگر بازگو شد؛ دقایقی که پیش‌تر، در کالبدهای غریبه، کشف نشده باقی مانده بود. او سخن می‌گفت و من، به قامتِ بهترین شنونده‌ی دنیا، در برابرش سکوت می‌کردم. به آن مکان هدایت شدیم؛ همان جایی که هر قهوه‌ام با خاطره‌ای عجین بود، اما این بار، همراهِ او. هم‌راستا با ذائقه‌مان، نوشیدنی مشترکی طلبیدیم. میانِ خنده و گفتگو، از موسیقی سخن به میان آورد؛ و من در آوای کلامش، تمامِ زندگی‌ام را می‌زیستم. مژگانش، که خود ریتمی منحصربه‌فرد داشت، در پسِ دودِ سیگار، منظره‌ای غرق در فضا می‌ساخت. او از فراز و نشیبِ تاریخِ وجودش سخن راند تا به جوهرِ حقیقیِ خویش رسید. نخستین تلاقیِ دستانمان، پس از آن فاصله‌ی طولانی، منحصر به فردترین حسِ ممکن را برایم به ارمغان آورد. در میانِ آن کوچه‌ها، این اندیشه قوت گرفت که قدم‌هایمان پیش از این نیز در هم تنیده بوده؛ چه بسا که در گردشی دیگر از هستی، پیش از این نیز ما هم‌قدم بوده‌ایم.




از غروبِ آن باران تا طلوعِ عمیق‌تر"

در حضورِ باران، زمان متوقف شد…
قدم‌هایم با قطراتی که فرو می‌ریختند، هم‌آوا گشت، در کنار کسی که نگاهش از هر آنچه پیش‌تر دیده‌ام، متمایز بود. هر لبخندی که بر لبانش می‌نشست، موزیک سکوت را زیباتر می‌کرد. او از رازهایی سخن گفت که نیازی به بازگویی‌شان نبود، اما آن‌ها را به من سپرد. در خلسه‌ی نمناک باران، هر کلمه‌اش همچون یک اطمینان عمیق بر روحم مستقر می‌شد. مسیرهایی که همواره تنها از کنارشان عبور کرده بودیم، این بار با هم پیموده شد. قهوه‌هایی در دست داشتیم و زیر سایه‌بان خانه‌ای قدیمی پناه گرفتیم؛ جایی که حال و هوایمان برای توقف، یگانگی می‌یافت. سیگار را میان لب‌های خویش جای داد، آن را روشن کرد و سپس به من تعارف نمود ؛ عطری شبیه به بوسه‌ای از جنس دود و بخار، تداعی‌گرِ حسی غریب بود. زمانی که آهنگی از فهرست موسیقی او پخش گشت، اتحاد علایق ما آشکار شد. چنان غرق در لذتِ آن لحظه بودیم که گویی در حال ثبت شدن در تاریخِ خاطرات بودیم. او با نگاهش مرا می‌بوسید و من شیفته‌ی درهم تنیدن مژه‌هایش شدم…چقدر زیباست که جایگاهی شایسته را در مسیرِ وجود یکدیگر می‌یابیم؛ جایی که قطراتِ باران بر تنمان می‌نشیند و ما با آرامشی عمیق، بخشی از دنیای هم می‌شویم.


با همان حرف زدن انگار آدم را می‌بوسید.








Details🛐




4:54↪️


Forward from: "𝘖𝘳𝘱𝘩𝘪𝘤
یه بار مثل مرد پشت حرفاتون وایسید چی میشه؟


آیا چشمانم به تو نگفت که خیلی تورا میخواستم؟

20 last posts shown.

147

subscribers
Channel statistics