درود دوستان
با اتفاق‌هایی که این روزها بر سر ایران عزیزمان آمده و شرایطی که همه‌مان شاهدش هستیم، دلم نمی‌آید نوروز را با حال‌وهوای همیشگی تبریک بگویم. این روزها، ایران بیش از هر زمان دیگری درگیر روزهای بزرگ و سرنوشت‌سازی است. بسیاری از ما داغدار عزیزانمان هستیم و دل‌نگران آینده سرزمین‌مان.
ایران ما، سرزمینی که سال‌هاست از درون زخمی شده؛ سرزمینی که مردمانش بارها و بارها سختی و تلخی را تجربه کرده‌اند. اما همین ایران، هزاران سال است که به‌عنوان کشوری واحد و مستقل پابرجا مانده؛ سرزمینی که ریشه‌هایش بسیار کهن‌تر از تاریخ مکتوب است.
ایران رنگارنگ ما، حاصل همزیستی اقوام گوناگون است؛ با زبان‌ها، فرهنگ‌ها، پوشش‌ها و موسیقی‌های متنوعی که در طول قرن‌ها در کنار هم شکل گرفته‌اند. سرزمینی که از یورش‌ها و چپاول‌های بسیار از اسکندر و اسلام تا مغول و تیمور، و از دخالت‌های روسیه و انگلیس گذشته، زخم خورده، کوچک و بزرگ شده، اما هرگز از میان نرفته است.
تاریخ ما پر از رنج و اندوه است؛ اندوهی که در تار و پود فرهنگ و موسیقی‌مان تنیده شده. اما در میان همه این تلخی‌ها، ایران همچنان ایستاده، زنده و پایدار.
و امروز، در دل این روزهای سخت، تنها یک آرزو دارم:
ایران عزیزم، نامت جاودان باد.
سربلند و آزاد باشی،
و از هر شر و پلیدی در امان.
نوروزتان پیروز
پاینده ایران
جاویدان ایران