#توکا
#پارت_۵۳
#فصل_۷
کیارش نگران بود اما حال منو درک نمیکرد.
اون نمیدونست قلبم برای گرشا میتپه ،من نمیتونستم هیچ مرد دیگه ای رو جز اون توی زندگیم راه بدم.
گرشا جایگزین نداشت.
از طرفی هم نمیتونستم ببخشمش،چون بهم تهمت زد و منو از زندگیش به بدترین شکل انداخت بیرون.
حتی بچه مو ازم گرفت و دو سال حسرت توی قلبم کاشت.
اون صحنه ها رو نمیتونستم فراموش کنم.
تا عمر هم نمیشد اونجوری زندگی کنم.
حالا من پروانه ی سیاه بودم و برای خودم درآمد خوبی داشتم،میتونستم بدون هیچ مردی سر پا وایسم و آینده ی خودم و بچه هام رو بسازم.
هر چند که دلم براش تنگ شده بود.
برای زورگویی هاش.
برای بغل امن و محکمش.
برای نگاه های بی تفاوتش که فقط خودم میفهمیدم توی اعماقش چقدر عشق ریخته.
اه بلندی کشیدم و وارد خونه شدم.
همه چیز مثل قبل بود و هیچ تغییری به چشمم نمیخورد.
روی مبل نشستم و منتظر گرشا شدم.
یهو یاد اون روزی افتادم که ترلان منو برای خرید بیرون فرستاد و چند تا پسر مزاحمم شدم.
چون نمیتونستم ببینم ترسم بیشتر میشد.
با اینکه مسیر همیشگی رو انتخاب کرده بودم اما سر ظهر کسی توی خیابون نبود که کمکم کنه.
اصلا نباید حرفش رو قبول میکردم،با اینکه صاحب کارم محسوب میشد.
اونروز از اون روز ها بود.
یهو پسرا دورم حلقه زدن،انگار قصدشون فقط تفریح و اذیت کردنم بود.
اونروزا بدشانسی از در و دیوار واسم میریخت.
وقتی از همه چیز ناامید شدم گرشا سر رسید و از نا کجا آباد پیداش شد.
همیشه همین طوری بود،یهدفعه پیداش میشد و منو درگیر خودش میکرد.
اونروزم با عجله از ماشین پیاده شد و به سمت پسرا یورش آورد.
#پارت_۵۳
#فصل_۷
کیارش نگران بود اما حال منو درک نمیکرد.
اون نمیدونست قلبم برای گرشا میتپه ،من نمیتونستم هیچ مرد دیگه ای رو جز اون توی زندگیم راه بدم.
گرشا جایگزین نداشت.
از طرفی هم نمیتونستم ببخشمش،چون بهم تهمت زد و منو از زندگیش به بدترین شکل انداخت بیرون.
حتی بچه مو ازم گرفت و دو سال حسرت توی قلبم کاشت.
اون صحنه ها رو نمیتونستم فراموش کنم.
تا عمر هم نمیشد اونجوری زندگی کنم.
حالا من پروانه ی سیاه بودم و برای خودم درآمد خوبی داشتم،میتونستم بدون هیچ مردی سر پا وایسم و آینده ی خودم و بچه هام رو بسازم.
هر چند که دلم براش تنگ شده بود.
برای زورگویی هاش.
برای بغل امن و محکمش.
برای نگاه های بی تفاوتش که فقط خودم میفهمیدم توی اعماقش چقدر عشق ریخته.
اه بلندی کشیدم و وارد خونه شدم.
همه چیز مثل قبل بود و هیچ تغییری به چشمم نمیخورد.
روی مبل نشستم و منتظر گرشا شدم.
یهو یاد اون روزی افتادم که ترلان منو برای خرید بیرون فرستاد و چند تا پسر مزاحمم شدم.
چون نمیتونستم ببینم ترسم بیشتر میشد.
با اینکه مسیر همیشگی رو انتخاب کرده بودم اما سر ظهر کسی توی خیابون نبود که کمکم کنه.
اصلا نباید حرفش رو قبول میکردم،با اینکه صاحب کارم محسوب میشد.
اونروز از اون روز ها بود.
یهو پسرا دورم حلقه زدن،انگار قصدشون فقط تفریح و اذیت کردنم بود.
اونروزا بدشانسی از در و دیوار واسم میریخت.
وقتی از همه چیز ناامید شدم گرشا سر رسید و از نا کجا آباد پیداش شد.
همیشه همین طوری بود،یهدفعه پیداش میشد و منو درگیر خودش میکرد.
اونروزم با عجله از ماشین پیاده شد و به سمت پسرا یورش آورد.