#اربابزاده
#پارت_۶۷
#فصل_۱
همیشه عادت داشتم صبح زود بیدار شم و برای بچه ها صبحانه آماده کنم.
بعد ناهار و جمع و جور کردن خونه.
هفته ای یه بار هم نون و فتیر میپختم و طويله رو تمیز میکردم.
توی عمارت ارباب هم باید صبح زود بیدار میشدیم.
حوا سر خدمه ی وظایف هر کسی رو مشخص میکرد.زن سختگیری که همه ازش حساب میبردن.
انگار رئیس خونه بود.
حوا خانوم به سفارش ارباب برای شروع یه کار راحت بهم داد تا کم کم با همه چیز آشنا بشم.
من وظیفه داشتم به خانوم رسیدگی کنم و ناهار و شامش و قرصاش رو سر وقت بدم.
کار راحتی به نظر میرسید.
از طرفی هم دلم نمیخواست زنی رو که همیشه افسانه ی زیباییش رو شنیده بودم توی بستر بیماری ببینم.
سر و کله زدن با یه آدم مریض اونقدرا کار راحتی به نظر نمیرسید.
اما دستور،دستور بود.
صبحانه ش رو که یه کاسه سوپ رقیق شده و یه تیکه نون عجیب و غریب بود رو توی سینی گذاشتم و به طرف اتاقش رفتم.
انگار برای راحتی همه اتاق توران خانوم رو به طبقه ی همکف عمارت منتقل کرده بودن.
وارد اتاقش که شدم روی تخت دراز کشیده بود و بی روح به پنجره ی اتاق نگاه میکرد.
زنی که از شادابی پوستش زنای روستا داستان میگفتن رنگ پریده و رنجور به بیرون نگاه میکرد.
سینی رو روی میز گذاشتم و گفتم:
-س...سلام خا...خانم
ا...اجازه میدید ب...بهتون ص...صب...حانه بدم؟
با صدای بی جونی که انگار از ته چاه بیرون میومد گفت:
-پنجره رو باز میکنی؟
دلم هوای آزاد میخواد
#پارت_۶۷
#فصل_۱
همیشه عادت داشتم صبح زود بیدار شم و برای بچه ها صبحانه آماده کنم.
بعد ناهار و جمع و جور کردن خونه.
هفته ای یه بار هم نون و فتیر میپختم و طويله رو تمیز میکردم.
توی عمارت ارباب هم باید صبح زود بیدار میشدیم.
حوا سر خدمه ی وظایف هر کسی رو مشخص میکرد.زن سختگیری که همه ازش حساب میبردن.
انگار رئیس خونه بود.
حوا خانوم به سفارش ارباب برای شروع یه کار راحت بهم داد تا کم کم با همه چیز آشنا بشم.
من وظیفه داشتم به خانوم رسیدگی کنم و ناهار و شامش و قرصاش رو سر وقت بدم.
کار راحتی به نظر میرسید.
از طرفی هم دلم نمیخواست زنی رو که همیشه افسانه ی زیباییش رو شنیده بودم توی بستر بیماری ببینم.
سر و کله زدن با یه آدم مریض اونقدرا کار راحتی به نظر نمیرسید.
اما دستور،دستور بود.
صبحانه ش رو که یه کاسه سوپ رقیق شده و یه تیکه نون عجیب و غریب بود رو توی سینی گذاشتم و به طرف اتاقش رفتم.
انگار برای راحتی همه اتاق توران خانوم رو به طبقه ی همکف عمارت منتقل کرده بودن.
وارد اتاقش که شدم روی تخت دراز کشیده بود و بی روح به پنجره ی اتاق نگاه میکرد.
زنی که از شادابی پوستش زنای روستا داستان میگفتن رنگ پریده و رنجور به بیرون نگاه میکرد.
سینی رو روی میز گذاشتم و گفتم:
-س...سلام خا...خانم
ا...اجازه میدید ب...بهتون ص...صب...حانه بدم؟
با صدای بی جونی که انگار از ته چاه بیرون میومد گفت:
-پنجره رو باز میکنی؟
دلم هوای آزاد میخواد