این دوری که ایستادهام را
حالا که به راه سینهخیز آمده مینگرم،
میفهمم...
کی دستم را از دست تو
رها کردم و به باد سپردم
یادم نیست...
هنوز ایستادهای
که بازگردم و دستم را به دستت گره بزنم...
از کجا معلوم دوباره از تو جدا نشوم؟!
تعریف از خود نباشد زورم زیاد شده...
البته عجیب که تو همانی...
تو پیر نشدی...
مثل اینکه زمان در مسیر درست نمیگذرد...
بگذریم...
گزافه است اینها...
یک کلام:
بیایم؟!
میپرسم نه از اینکه ضمانتی بدهی
که احساس کنم زیان نکردم
نه!
می پرسم که امیدم را بازیابم...
بیایم؟
«خوابْگَرد»
#خودنوشتها