امروز ده شهریور سالگرد درگذشت «عباس معروفی» عزیز هست، یادش گرامی. 🌿
از خانهی اورخانی «سمفونی مردگان» تا کوچههای «سال بلوا»، از آدمهای تنها و زخمی «پیکر فرهاد» تا جهان پرالتهاب «فریدون سه پسر داشت.» عباس معروفی همیشه قصهی انسانهایی را نوشت که زیر سایهی خانواده و جامعه آرامآرام خرد میشدند.
در جهان او، خانه همیشه جای امنی نبود. عشق همیشه نجاتبخش نبود و آدمها گاهی بزرگترین دشمنان یکدیگر میشدند. شاید برای همین است که آثارش فقط داستان نیستند؛ بخشی از تاریخ، ترسها، رؤیاها و زخمهای جمعی ما هستند.
امروز سالگرد رفتن عباس معروفی است.
نویسندهای که رفت، اما جهانهایش را برای همیشه در ادبیات فارسی جا گذاشت.