این زندگیِ حقیقی نیست
که اگه بود، وقتی از الان پل میزدیم به ده روز قبل، همهچیز انقدر دور به نظر نمیومد. نباید ده روز پیش جوری باشه که انگار یه نفر دیگه اونروز رو زندگی کرده؛ یه نفر که فقط جسمش رو از ما بیعانه گرفته و خاطراتی ساخته و پیوست کرده به حافظهی ما و بعد هم رفته پی زندگیِ خودش. این زندگیِ حقیقی نیست که اگه بود بعد از تمام دویدنها نباید پوچی میریخت تو قلبمون و زیر پامون خالی میشد؛ که اگر این زندگی حقیقی بود دیواری برای تکیه دادن داشتیم و اطمینانی ته قلبمون بود. میترسم یه روز پاشیم ببینیم همهش خواب بوده و هرکدوم توی این مدت داخل یه حباب شیشهای خواب بودیم. میگم این که سرابه؛ زندگیِ حقیقی کجاست...؟!
که اگه بود، وقتی از الان پل میزدیم به ده روز قبل، همهچیز انقدر دور به نظر نمیومد. نباید ده روز پیش جوری باشه که انگار یه نفر دیگه اونروز رو زندگی کرده؛ یه نفر که فقط جسمش رو از ما بیعانه گرفته و خاطراتی ساخته و پیوست کرده به حافظهی ما و بعد هم رفته پی زندگیِ خودش. این زندگیِ حقیقی نیست که اگه بود بعد از تمام دویدنها نباید پوچی میریخت تو قلبمون و زیر پامون خالی میشد؛ که اگر این زندگی حقیقی بود دیواری برای تکیه دادن داشتیم و اطمینانی ته قلبمون بود. میترسم یه روز پاشیم ببینیم همهش خواب بوده و هرکدوم توی این مدت داخل یه حباب شیشهای خواب بودیم. میگم این که سرابه؛ زندگیِ حقیقی کجاست...؟!