صرف‌نظر از نام بازیکنان که همواره قابل تغییرند، به نظر می‌رسد
آموریم بالاخره درک کرده که
موفقیت ایده‌هایش به معنای پافشاری بر یک آرایش تاکتیکی خاص، تحت هر شرایطی نیست.
گذار از سیستم
3-4-2-1 به 4-2-3-1 می‌تواند گامی مهم باشد؛ به‌ویژه اگر او بتواند
هویت تیمش در پرس، بازی‌سازی و انتقالات را حفظ کند و در عین حال، نقش‌ها و پست‌های مناسب‌تری با ویژگی‌های بازیکنان به آن‌ها اختصاص دهد.
نکته این نیست که آموریم از
ایده‌هایش دست کشیده، بلکه او شروع کرده به
تطبیق ایده‌هایش با بازیکنان، به جای اینکه بازیکنان را مجبور به تطبیق با ایده‌هایش کند.
و آنچه اکنون مهم‌تر است، چیدمان ۱۱ نفره روی کاغذ نیست، بلکه
نحوه عملکرد میلان در زمین است:
آزادی عمل بیشتر، توازن بهتر و ایجاد فضاهای مناسب‌تر برای بازیکنانی که قابلیت
تغییر نتیجه را دارند.
شاید این همان
انعطاف‌پذیری باشد که منتظر دیدنش از
آموریم بودیم. ❤️🖤
🇮🇹
@AcMilano
