یک نفر از ما صحبت می‌کند، بحث می‌کند، فریاد می‌کشد و سپس احساس می‌کند وظیفه‌ی ملی‌اش را به انجام رسانده است. مردم نیز در بسیاری مواقع معتقدند او وظیفه‌اش را ادا کرده. سخنِ بسیار و خطر نشستن آن به جای عمل، ما را به یاد این آموزه‌ی الهی می‌اندازد که:«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَقُولُوا قَوْلًا سَدِيدًا يُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمَالَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ ۗ [الأحزاب:۷۰-۷۱]» کلام الله می‌فرماید راه اصلاح همه‌ی گذشته و همه‌ی آینده و زندگی همه‌ی ما در یک نکته خلاصه می‌شود: سخن را با عمل همراه کنیم و بیش از عمل، سخن نگوییم.

امام موسی صدر، موسوعه، چ۱، مستدرک، ص۱۹۵
@imammosasadr