•
•
قسم به قلم و آنچه مي نويسد
•
مايي كه رفتيم سمت نوشتن و اين حرفه شد تمام زندگيمون، از خيلي چيزها گذشتيم، رفتيم و #نوشتن و را براي خودمان برگزيديم و همانند پزشك ها كه سوگند مي خورند، ماهم به قلم سوگند خورديم كه در مدح و ستايش ننويسيم، از نوشتن براي تخريب هيچ كس استفاده نكنيم، ميانه رو باشيم و اگر قضاوتي مي كنيم فقط درباره يك اثر بنويسم، نه درباره شخص، دشمني نكنيم و به كسي كينه نورزيم، كسي را بالا نبريم و كسي را زمين نزنيم، تا از صحت و درستي و ي اتفاق مطلع نشديم، منكعس نكنيم، عوام فريب نباشيم و حَسد و بٌخل را كنار بگذاريم، چون به قلم قسم خورديم، چون از خودمان گذشتيم تا راوي خبر باشيم، روزنامه نگار و منتقد باشيم اما گاهي مورد حمله قرار مي گيريم و با تندترين ادبيات ها بر ما تازيانه مي زنند و ركيك ترين حرف ها نصيبمان مي شود، صنف ما هم مثل تمامي صنف ها آدم خوب و بد دارد، آدم حرفه اي و تازه كار دارد، جوان خام و پير بزرگوار دارد، دوست ندارم بگم كم سواد و با سواد و به جايش مي نويسم آگاه و نا آگاه، مثل تمامي صنف ها، ما هم متشكل از آدم هاي گوناگون هستيم، دقيقا عين اجتماع مقابل ما كه متشكل است از بازيگر و كارگردان، فيلمنامه نويس و طراح لباس، ميان آن ها هم آدم هاي متفاوتي وجود دارند با هزار عقيده مختلف، اما ما يك اصول اوليه داريم كه بهش پايبنديم، شايد آن ها هم اصولي داشته باشند كه برايشان مهم است، اين دو اجتماع مكمل همديگر اند، اگر فيلمي ساخته شود، مورد نقد و بررسي قرار نگيرد و يا اثر هنري ساخته شود، خبري از آن منتشر نشود چه خواهد شد؟ ما بهم محتاجيم و تكميل كننده يكديگر، بايد حواسمان باشد كه حرمت هم را حفظ كنيم.
اما جدا از اين هياهو، بحث من كلانتر است و سوالم اين است كه اگر صنف مقابل به ماهيت قلم و نوشتن و توليد اخبار اعتقاد ندارند، پس چرا ما اين همه تلاش مي كنيم؟ اول تكليف اين ماجرا را مشخص كنيم بعد بجنگيم و متهم كنيم، ي استادي داشتم كه مي گفت: وقتي ميري سراغ اين حرفه، خانه ات را روي آب ساختي.
@SamBeheshti
•
قسم به قلم و آنچه مي نويسد
•
مايي كه رفتيم سمت نوشتن و اين حرفه شد تمام زندگيمون، از خيلي چيزها گذشتيم، رفتيم و #نوشتن و را براي خودمان برگزيديم و همانند پزشك ها كه سوگند مي خورند، ماهم به قلم سوگند خورديم كه در مدح و ستايش ننويسيم، از نوشتن براي تخريب هيچ كس استفاده نكنيم، ميانه رو باشيم و اگر قضاوتي مي كنيم فقط درباره يك اثر بنويسم، نه درباره شخص، دشمني نكنيم و به كسي كينه نورزيم، كسي را بالا نبريم و كسي را زمين نزنيم، تا از صحت و درستي و ي اتفاق مطلع نشديم، منكعس نكنيم، عوام فريب نباشيم و حَسد و بٌخل را كنار بگذاريم، چون به قلم قسم خورديم، چون از خودمان گذشتيم تا راوي خبر باشيم، روزنامه نگار و منتقد باشيم اما گاهي مورد حمله قرار مي گيريم و با تندترين ادبيات ها بر ما تازيانه مي زنند و ركيك ترين حرف ها نصيبمان مي شود، صنف ما هم مثل تمامي صنف ها آدم خوب و بد دارد، آدم حرفه اي و تازه كار دارد، جوان خام و پير بزرگوار دارد، دوست ندارم بگم كم سواد و با سواد و به جايش مي نويسم آگاه و نا آگاه، مثل تمامي صنف ها، ما هم متشكل از آدم هاي گوناگون هستيم، دقيقا عين اجتماع مقابل ما كه متشكل است از بازيگر و كارگردان، فيلمنامه نويس و طراح لباس، ميان آن ها هم آدم هاي متفاوتي وجود دارند با هزار عقيده مختلف، اما ما يك اصول اوليه داريم كه بهش پايبنديم، شايد آن ها هم اصولي داشته باشند كه برايشان مهم است، اين دو اجتماع مكمل همديگر اند، اگر فيلمي ساخته شود، مورد نقد و بررسي قرار نگيرد و يا اثر هنري ساخته شود، خبري از آن منتشر نشود چه خواهد شد؟ ما بهم محتاجيم و تكميل كننده يكديگر، بايد حواسمان باشد كه حرمت هم را حفظ كنيم.
اما جدا از اين هياهو، بحث من كلانتر است و سوالم اين است كه اگر صنف مقابل به ماهيت قلم و نوشتن و توليد اخبار اعتقاد ندارند، پس چرا ما اين همه تلاش مي كنيم؟ اول تكليف اين ماجرا را مشخص كنيم بعد بجنگيم و متهم كنيم، ي استادي داشتم كه مي گفت: وقتي ميري سراغ اين حرفه، خانه ات را روي آب ساختي.
@SamBeheshti