💠مکتوب هفته💠
طبلها و طبلهها
🖋دکترمحمّدعلی فیاضبخش
📚روزنامه اطلاعات
شماره 26660
پنجشنبه ۲۸ بهمنماه ۱۳۹۵
يكي از وزراي حوزهي اقتصادي دولت خبر از سبد حمايتي براي يازده ميليون نفر دادهاند كه تا پيش از عيد نوروز توزيع خواهد شد. قرار است حدود پانزده درصد جمعيت كشور در پايان سال، سبدي دريافت كنند كه به عنوان حمايت و عنايت دولت، بخشي از نيازهاي سالشان را پوشش دهد! اينكه آيا همهي اين يازده ميليون نفر دريافت ميكنند و نيز چگونه و با چه كيفيتي دريافت ميكنند محل اين بحث نيست؛ سخن در اصل حمايتي است كه بيش از يك دهك كل كشور بايد بدان چشم بدوزند و چراغ شب عيدشان را بدان بيفروزند و لابد بر طبل شادي مضاعف عيدشان بكوبند.
نگفته نماند كه حمايت و سبد حمايتي در همهي اقتصادها و در بسياري از جوامع وجود دارد و اصل حمايت و عنايت در مقاطع خاص نسبت به شهروندان و بهخصوص قشر خاصي از آنان نه تنها مذموم نيست، كه جزو وظايف حمايتي دولتهاست. سخني اگر هست در ميزان و تعداد و احياناً نوع تخممرغهايي است كه در اين سبدها نهاده ميشود؛ از حيث دو زرده بودن و يا تك زردهاي! نيز سخن مهمتر در شكل و كيفيت ارائهي آن است كه آيا با تكريم و احترام است و يا «منت و أذي»؛ همچنين نكتهي در خور آن است كه اصولاً رويّهي اقتصاد صدقهاي در زرورق نامهاي امروزي، همچون سبد و حمايت و انواع زنابيل (جمع مكسّر زنبيل!) ميتواند رويّهي خوشايندي باشد؟
تصوّر كنيد از هر ده نفر نفوس كشور، بيش از يك نفر در پايان سال و يا مقاطعي ديگر از سال در صف سبد حمايتي، كه عمدتاً هم غذايي است بايستد، و چشم به تصدق دولت ـ دولتي كه خود، او را برنشانده و بنا به فرمايشات، ولي نعمت اوست ـ بدوزد؛ نميدانم آيا اين روش و منش مصداق همان منّت و أذي كه در قرآن آمده است نيست؟
.... تصّدقات خود را با منّت و آزار باطل نكنيد.1 اهل تفسير و تأويل آيات نيستم، امّا اهل ذوق و برداشت هستم. فكر نميكنم منظور از منّت و آزار در اين آيه آن باشد كه مثلاً هنگام صدقه دهن كجي نكنيد و خداي نكرده نيشگون نگيريد!
همين كه خبري در اين حدّ وسيع و براي تعدادي در اين كميّت بالا علني ميشود و به صورت يك رويّه در ميآيد، حكم منّت را دارد، چرا كه منّت به معني برآفتاب نهادن يك لغت است، كه: آي! اي همهي ديگران! به هوش باشيد و آگاه، كه چنين دست و دلبازي رخ نموده است، وانگهي، مگر آزار و اذيّت شاخ و دم دارد؟ آن كارمند شاغل شريف، يا آن بازنشستهي محترم از كار دست شسته و يا آن حمايتپذير تأمين اجتماعي، آيا نميتواند با دريافت حقوق حقّه و استحقاقي خود به تمام و كمال، خود رأساً به تأمين و تهيهي سبد كالايش از بازار اقدام كند و در صف توزيع، رنج و آزار نبيند؟ اصولاً اقتصاد را صورت تصدّقي دادن و دولت را مالكالرّقاب معيشت مردم ساختن و آنگاه در هر مقطعي، پنهان و آشكار «منّ و أذي» را بر بخشي عظيم از شهروندان روا داشتن آيا رواست؟
در عموم كشورها و اقتصادهايي كه سخن از سبد حمايتي و توزيعهاي ويژه و مقطعي است، ساز و كارها متناسب با شئونات اقتصادي و نيز حفظ كرامتهاي شهروندي است. توجه به حقوق متناسب ساليانه، اعطاي وامهاي استحقاقي و محترمانه و خارج از شكلهاي صدقهاي، برخورداري از كارتهاي اعتباري و بالأخره آزادي عمل مصرفكننده در نحوه و ميزان تهيهي مايحتاج، جزو الفباي سبدهاي حمايتي است. در غير اينصورت ميشود صدقاتي به ظاهر محترمانه و در باطن اذيتآميز و منّتانگيز.
از همهي اينها كه بگذريم خوب است به يك مقولهي فراموششده دوباره نظر بيفكنيم گويا همگي از يادمان رفته است كه اين ملت، بر سفرهاي پربركت و سراسر كرامت از سوي پروردگار نشسته است، از فرط نعمت و موهبت؛ چه در درياي اندكش و چه در خشكي و كوير پهناورش و نيز در سختي صخرهها و نرمي درهها، كوهها و كوهپايههايش. فقط خدا بياورد آن روزي را كه از طبلهي اين همه فيلسوف اقتصادي(!) كه هر شب در گفتوگوهاي خبري و بصري نسخهي بهبود عالم را ميپيچند، درد ديرينهي اقتصاد صدقهاي نيز درماني بجويد.
ـــــــــــــــــــــــــ
1ـ بقره: 264
🔠 #مکتوب_هفته
🔠 #بهمن
🔠 #سال1395
➡️ @Maktoob_Hafte
طبلها و طبلهها
🖋دکترمحمّدعلی فیاضبخش
📚روزنامه اطلاعات
شماره 26660
پنجشنبه ۲۸ بهمنماه ۱۳۹۵
يكي از وزراي حوزهي اقتصادي دولت خبر از سبد حمايتي براي يازده ميليون نفر دادهاند كه تا پيش از عيد نوروز توزيع خواهد شد. قرار است حدود پانزده درصد جمعيت كشور در پايان سال، سبدي دريافت كنند كه به عنوان حمايت و عنايت دولت، بخشي از نيازهاي سالشان را پوشش دهد! اينكه آيا همهي اين يازده ميليون نفر دريافت ميكنند و نيز چگونه و با چه كيفيتي دريافت ميكنند محل اين بحث نيست؛ سخن در اصل حمايتي است كه بيش از يك دهك كل كشور بايد بدان چشم بدوزند و چراغ شب عيدشان را بدان بيفروزند و لابد بر طبل شادي مضاعف عيدشان بكوبند.
نگفته نماند كه حمايت و سبد حمايتي در همهي اقتصادها و در بسياري از جوامع وجود دارد و اصل حمايت و عنايت در مقاطع خاص نسبت به شهروندان و بهخصوص قشر خاصي از آنان نه تنها مذموم نيست، كه جزو وظايف حمايتي دولتهاست. سخني اگر هست در ميزان و تعداد و احياناً نوع تخممرغهايي است كه در اين سبدها نهاده ميشود؛ از حيث دو زرده بودن و يا تك زردهاي! نيز سخن مهمتر در شكل و كيفيت ارائهي آن است كه آيا با تكريم و احترام است و يا «منت و أذي»؛ همچنين نكتهي در خور آن است كه اصولاً رويّهي اقتصاد صدقهاي در زرورق نامهاي امروزي، همچون سبد و حمايت و انواع زنابيل (جمع مكسّر زنبيل!) ميتواند رويّهي خوشايندي باشد؟
تصوّر كنيد از هر ده نفر نفوس كشور، بيش از يك نفر در پايان سال و يا مقاطعي ديگر از سال در صف سبد حمايتي، كه عمدتاً هم غذايي است بايستد، و چشم به تصدق دولت ـ دولتي كه خود، او را برنشانده و بنا به فرمايشات، ولي نعمت اوست ـ بدوزد؛ نميدانم آيا اين روش و منش مصداق همان منّت و أذي كه در قرآن آمده است نيست؟
.... تصّدقات خود را با منّت و آزار باطل نكنيد.1 اهل تفسير و تأويل آيات نيستم، امّا اهل ذوق و برداشت هستم. فكر نميكنم منظور از منّت و آزار در اين آيه آن باشد كه مثلاً هنگام صدقه دهن كجي نكنيد و خداي نكرده نيشگون نگيريد!
همين كه خبري در اين حدّ وسيع و براي تعدادي در اين كميّت بالا علني ميشود و به صورت يك رويّه در ميآيد، حكم منّت را دارد، چرا كه منّت به معني برآفتاب نهادن يك لغت است، كه: آي! اي همهي ديگران! به هوش باشيد و آگاه، كه چنين دست و دلبازي رخ نموده است، وانگهي، مگر آزار و اذيّت شاخ و دم دارد؟ آن كارمند شاغل شريف، يا آن بازنشستهي محترم از كار دست شسته و يا آن حمايتپذير تأمين اجتماعي، آيا نميتواند با دريافت حقوق حقّه و استحقاقي خود به تمام و كمال، خود رأساً به تأمين و تهيهي سبد كالايش از بازار اقدام كند و در صف توزيع، رنج و آزار نبيند؟ اصولاً اقتصاد را صورت تصدّقي دادن و دولت را مالكالرّقاب معيشت مردم ساختن و آنگاه در هر مقطعي، پنهان و آشكار «منّ و أذي» را بر بخشي عظيم از شهروندان روا داشتن آيا رواست؟
در عموم كشورها و اقتصادهايي كه سخن از سبد حمايتي و توزيعهاي ويژه و مقطعي است، ساز و كارها متناسب با شئونات اقتصادي و نيز حفظ كرامتهاي شهروندي است. توجه به حقوق متناسب ساليانه، اعطاي وامهاي استحقاقي و محترمانه و خارج از شكلهاي صدقهاي، برخورداري از كارتهاي اعتباري و بالأخره آزادي عمل مصرفكننده در نحوه و ميزان تهيهي مايحتاج، جزو الفباي سبدهاي حمايتي است. در غير اينصورت ميشود صدقاتي به ظاهر محترمانه و در باطن اذيتآميز و منّتانگيز.
از همهي اينها كه بگذريم خوب است به يك مقولهي فراموششده دوباره نظر بيفكنيم گويا همگي از يادمان رفته است كه اين ملت، بر سفرهاي پربركت و سراسر كرامت از سوي پروردگار نشسته است، از فرط نعمت و موهبت؛ چه در درياي اندكش و چه در خشكي و كوير پهناورش و نيز در سختي صخرهها و نرمي درهها، كوهها و كوهپايههايش. فقط خدا بياورد آن روزي را كه از طبلهي اين همه فيلسوف اقتصادي(!) كه هر شب در گفتوگوهاي خبري و بصري نسخهي بهبود عالم را ميپيچند، درد ديرينهي اقتصاد صدقهاي نيز درماني بجويد.
ـــــــــــــــــــــــــ
1ـ بقره: 264
🔠 #مکتوب_هفته
🔠 #بهمن
🔠 #سال1395
➡️ @Maktoob_Hafte