اولین کسی بودی که درد و قشنگ نشونم دادی؛نه با رفتنت،با موندن نصفه نیمهت.
تو نیومدی عاشقم کنی،اومدی تا بفهمم چطور میشه به یه آدم بخوای،نفس بدی،زنده بمونی...
و آخرش بفهمی هیچوقت واقعا کنارت نبوده.
اولین کسی بودی که قلبمو روشن کردی فقط برای اینکه بهتر ببینی کجاشو باید بشکنی.
حالا هر شب یه نسخه از خودم میمیره به احترام تو.عجیبه...
هنوز اسم این سقوطو عشق میزارم.